วันพฤหัสบดี 24 เมษายน 2557 อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

วรรณศิลป์ ตรงกับคำในภาษาอังกฤษว่า The Art of Literature พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ นิยามว่า ศิลปะในการประพันธ์หนังสือ เช่น ลิลิตพระลอเป็นวรรณคดีที่มีวรรณศิลป์สูงส่ง, ศิลปะทางวรรณกรรม; วรรณกรรมที่ถึงขั้นเป็นวรรณคดี, หนังสือที่ได้รับการยกย่องว่าแต่งดี

คำว่า วรรณศิลป์ ยังมีกล่าวอยู่ในพจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมไทย ว่า ปรากฏใช้เป็นครั้งแรกในพระราชบัญญัติราชบัณฑิตยสถาน พุทธศักราช ๒๔๖๕ แปลว่า หนังสือที่มีศิลป์ หรือศิลปะในวรรณคดี หรือวรรณกรรม วรรณศิลป์เป็นคุณสมบัติที่บ่งชี้ความเป็นวรรณคดี นั่นคือ หากงานประพันธ์นั้นมีคุณสมบัติทางวรรณศิลป์ย่อมได้รับยกย่องว่าเป็นวรรณคดี หลักวรรณศิลป์จึงเป็นหลักที่ใช้ในการประเมินคุณค่าวรรณคดีด้วย และเป็นศิลปะของการประกอบสร้างให้วรรณกรรมนั้นมีคุณค่าและงดงามยิ่งขึ้น พลตรี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปพงศ์ประพันธ์ ได้กล่าวสรุปหลักของวรรณศิลป์ไว้ ๖ ประการในหนังสือ วิทยาวรรณกรรม คือ  ๑. วรรณศิลป์เป็นศิลปะการถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดของผู้ประพันธ์ให้แก่ผู้อ่านผู้ชม โดยไม่มุ่งหวังประโยชน์อย่างอื่น นอกจากการถ่ายภาพแห่งความจัดเจนเท่านั้น  ๒. วรรณศิลป์ไม่เพียงแสดงสิ่งที่เกิดขึ้น หรือแสดงความในใจซึ่งได้รับจากสิ่งที่เกิดขึ้นเท่านั้น แต่จะต้องแสดงทั้งสิ่งที่เกิดขึ้นและความในใจซึ่งได้รับจากสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นพร้อมกันไปด้วย และการแสดงที่ว่านี้ต้องทำให้ผู้ดูผู้ชมสนใจ จึงจะถือว่าสมบูรณ์  ๓. ภาษาที่เป็นวรรณศิลป์ต้องมีลักษณะของการแนะภาพให้เกิดจินตนาการ  ๔. เพื่อให้ผู้อ่านผู้ชมมีจินตนาการเห็นภาพอย่างละเอียดลออที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ วรรณคดีย่อมใช้ประโยชน์จากภาษาและถ้อยคำในทุกทางทั้งความหมายและทั้งเสียงเพื่อทำให้จับใจผู้อ่าน  ๕. วรรณคดีที่มีวรรณศิลป์จะต้องแสดงเอกภาพ สาระทุกส่วนรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน  ๖. วรรณคดีที่มีวรรณศิลป์จะต้องมีสัมพันธภาพอย่างสนิท ทุกส่วนมีความสัมพันธ์ต่อกัน ไม่มีส่วนใดแต่งได้โดยบังเอิญ ไม่มีอะไรที่ไม่เกี่ยวพันกับส่วนอื่น ดังนั้น วรรณศิลป์จึงเป็นองค์ประกอบสำคัญที่บ่งชี้ความเป็นวรรณคดี วรรณศิลป์เป็นทั้งหลักของการประพันธ์หนังสือและเป็นทั้งหลักของการประเมินคุณค่าในขณะเดียวกัน ผู้สร้างวรรณคดี และผู้อ่านวรรณคดีจึงต้องเข้าใจหลักวรรณศิลป์.

นฤมล  บุญแต่ง

บทความที่เกี่ยวข้อง


แบ่งปัน

จำนวนคนดู 12,040 ครั้ง

แสดงความคิดเห็น