วันพุธ 23 เมษายน 2557 อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พจนานุกรมศัพท์ภาษาศาสตร์ ภาษา ศาสตร์ประยุกต์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน นิยาม คำยืม ว่า คำศัพท์ที่ไม่ได้มีอยู่แต่เดิมในภาษาแต่เป็นคำศัพท์ที่นำเข้ามาจากภาษาอื่นด้วยความจำเป็นเนื่องจากขาดคำที่จะใช้แสดงความคิดใหม่ ๆ หรือเรียกสิ่งใหม่ ๆ หรือเนื่องจากนิยมคำในภาษาอื่นทั้งที่มีคำใช้อยู่แล้วในภาษาของตน คำยืมอาจแบ่งได้เป็น ๔ ชนิด สรุปได้ดังนี้

คำยืมแบบทับศัพท์ เป็นคำยืมชนิดที่เราคุ้นเคยกันมากที่สุด คำยืมชนิดนี้เรายืมมาทั้งเสียงและความหมาย โดยอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงเสียงให้สอดคล้องกับระบบเสียงของภาษาผู้ยืม เช่น คำว่า ball ในภาษาอังกฤษ เวลายืมมาใช้ในภาษาไทย จะออกเสียงเป็น บอน ซึ่งการยืมแบบเปลี่ยนเสียงท้ายของคำนี้ ไม่มีผลกระทบต่อระบบเสียงของภาษาไทย แต่ถ้าคำที่เรายืมมาใช้นั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงระบบเสียงให้สอดคล้องกับภาษาของผู้ยืมแล้ว จะมีผลกระทบต่อระบบเสียงในภาษาของผู้ยืม เช่น คำยืมจากภาษาอังกฤษที่มีเสียงควบกล้ำ บล, พล, ฟร ในคำว่า เบลอร์ (blur) แฟลต (flat) ฟรี (free) ทำให้เกิดเสียงพยัญชนะควบกล้ำเพิ่มขึ้นในภาษาไทย คือ บล, ฟล และ ฟร คำยืมแบบผสม เช่น คำว่า ขนมเค้ก ขนม เป็นคำที่มีใช้ในภาษาไทยนานแล้วก่อนคำว่า เค้ก เมื่อนำคำว่า ขนม มาประสมกับคำว่า เค้ก ซึ่งเป็นคำยืมจาก cake ในภาษาอังกฤษทำให้ขนมเค้กมีความหมายเฉพาะเจาะจงว่า เค้ก คือ ขนมชนิดหนึ่ง คำยืมแบบแปลง เป็นการกำหนดคำขึ้นใหม่โดยการสร้างคำจากคำที่มีอยู่เดิมในภาษา เช่น น้ำแข็ง ใช้แทนคำว่า ice หรือเป็นการบัญญัติขึ้นใหม่ เช่น วัฒนธรรม แทนคำว่า culture คำยืมแบบแปลงอีกแบบหนึ่ง เป็นการขยายความหมายจากคำเดิม เช่น คำว่า โบสถ์ ซึ่งมีอยู่เดิมในภาษาไทย แต่นำมาใช้ขยายความให้ครอบคลุมความหมายของคำว่า church ในภาษาอังกฤษ ที่แปลว่า โบสถ์ ด้วย คำยืมแบบแปล เป็นคำหรือวลีที่ยืมมาจากภาษาอื่นมาแปลเป็นคำหรือวลีในอีกภาษาหนึ่ง อาจจะแปลโดยคงรูปแบบทางไวยากรณ์และความหมายของภาษานั้น ๆ ไว้ เช่น คำว่า แรงม้า แปลมาจาก horse power หรือ ข้อความ ต่อคำถาม แปลมาจาก under this situation

แสงจันทร์ แสนสุภา

บทความที่เกี่ยวข้อง


แบ่งปัน

จำนวนคนดู 12,001 ครั้ง

แสดงความคิดเห็น