วันพุธ 20 สิงหาคม 2557 อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

บนเรือนคุณหญิงมณี ขุนพิทักษ์คอยดูแลชุ่มไม่ห่าง และอาการคลื่นไส้อาเจียนก็ทำให้ทุกคนรู้ว่าชุ่มท้อง ขุนพิทักษ์กับคุณหญิงมณีดีใจมาก แจ่มร้องป่าวประกาศทั่วเรือนทำให้ความสดชื่นกลับมาปกคลุมเรือนอีกครั้ง
   
คุณหญิงมณีกับขุนพิทักษ์พาชุ่มไปทำบุญที่วัด จวงอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่เรือนเข้าไปหยิบเส้นผมขุนพิทักษ์ในห้องชุ่มบนเรือน ส่วนรำพึงพอรู้ว่าชุ่มท้องกับขุนพิทักษ์ก็โกรธเกรี้ยวแววตาเคียดแค้น
   
ที่วัด หลวงตามั่นบอกคุณหญิงมณีว่าให้ขุนพิทักษ์หมั่นทำบุญบ่อย ๆ เพราะวิบากกรรมยังไม่หมด
 
รำพึงกับจวงเอาเส้นผมขุนพิทักษ์ไปให้หมอไสยตามคำขอ หมอไสยทำพิธีอย่างไม่รีรอ
   
“ใบรักซ้อน เป็นใบไม้แห่งความเสน่หาและราคะ คราวนี้ข้าต้องขอเส้นผมของเจ้า”
   
“แล้วมีอะไรที่ข้าต้องทำอีก”
   
“เอ็งให้คนของเอ็งออกไปรอข้างนอก ส่วนเอ็ง เอ็งต้องอบตัวในโอ่งอาถรรพณ์ ข้าจะลงทองให้เอ็งทั้งตัว รอจนกว่าข้าจะปลุกเสกหุ่นรูปรอยเสร็จ เอ็งถึงจะออกมาได้”
   
จวงจำต้องออกไป รำพึงถอดผ้านุ่งพลางก้าวลงไปในโอ่ง หมอไสยบริกรรมคาถาพลันเอาเส้นผมรำพึงกับเส้นผมขุนพิทักษ์ หยดเลือดหมาดำ โรยหนอนแล้วผูกไว้กับหุ่นรูปลอย
   
“หุ่นรานีกำหนัด เป็นการใช้มนต์เสน่ห์ของหญิงผูกจิตชายที่หมายปองเป็นเสน่ห์ขั้นสูงสุดที่ไม่มีชายใดต้านทานได้ หญิงใดที่ได้เป็นเจ้าของหุ่นรานีกำหนัด หญิงผู้นั้นเปรียบเป็นราชินีของเสน่ห์ทั้งปวง” หมอไสยเอายันต์สีแดงแปะไว้กับหุ่นรูปลอย “ยันต์ซ่อนชู้ เป็นตัวเร่งเร้าแรงราคะ เพื่อให้ชายผู้นั้นต้องการเสพสมกับหญิงผู้เป็นเจ้าของหุ่น” ร่ายจบหมอไสยก็ใช้สายสิญจน์สีดำมัดตัวหุ่นไว้ “สายสิญจน์มัจจุราช เป็นสายสิญจน์ที่ไม่มีอาวุธใดตัดขาดนอกจากมีดอาคม เปรียบดั่งชายผู้นั้นถูกจองจำให้ตกเป็นทาสของเสน่หาไปตลอดกาล”
   
ขุนไวแอบดูอยู่ข้างนอกอึ้งกับการกระทำของรำพึง
 
ที่หน้าโบสถ์ ขุนพิทักษ์คุยกับสม ชุ่มอยู่ด้วย “ถ้าเอ็งไม่ติดใจเรื่องที่ผ่านมาก็กลับไปอยู่ที่เรือนเถอะ ชุ่มจะได้สบายใจ”
   
“แต่ “คนอื่น” อาจจะไม่สบายใจ ชุ่มจะเดือดร้อนไปด้วย กระผมขออยู่ที่นี่ก่อนดีกว่าขอรับ”
   
“งั้นก็ตามใจเอ็งเถอะ”
   
สมมองชุ่มด้วยแววตาห่วงใย  แล้วคลานเข่าเข้าไปไหว้ขุนพิทักษ์ “ท่านขุนขอรับ ชีวิตของกระผมก็มีแต่ชุ่ม กระผมฝากดูแลชุ่มด้วยนะขอรับ  อย่าให้ใครมารังแกมันได้”
   
ขุนพิทักษ์นิ่งเงียบก่อนจะคุกเข่าพนมมือต่อหน้าพระ “ข้าขอสาบาน...” ชุ่มตกใจรีบนั่งลงห้ามขุนพิทักษ์ แต่ขุนพิทักษ์ไม่สนคำทัดทาน สาบานต่อ “ข้าสาบานว่าจะรักและดูแลชุ่มกับลูกให้ดี ถ้าข้าผิดคำพูดขอให้ชีวิตของข้ามีอันเป็นไป”
   
ขุนพิทักษ์สบตากับชุ่ม...ยืนยันคำพูดผ่านทางสายตา ชุ่มยิ้มเชื่อว่าท่านขุนจะทำได้  สมยิ้มตาม แต่ทันใดนั้นตาขวาชุ่มกระตุก ขุนพิทักษ์ถามว่าเป็นอะไร ชุ่มไม่สบายใจ บอกตาขวากระตุก ไม่รู้จะเกิดเรื่องร้ายแรงอะไร
 
หมอไสยส่งหุ่นรูปลอยมีผ้าขาวห่อหุ้ม มีใบรักซ้อนผูกติดกับหุ่นให้รำพึง บอกให้ไปทำพิธีตามที่บอก ขุนพิทักษ์ก็จะกลับมาหารำพึงเหมือนเดิม รำพึงมองห่อหุ่นรูปลอยและยิ้ม แววตามุ่งมั่น
 
พอเดินออกมาจากเรือนหมอไสย จวงก็ปรี่เข้าไปหาเห็นผิวพรรณของนายสาวเปล่งปลั่งยังกับทองก็เยินยอ
   
“ทูนหัวของบ่าว...ผิวสวยผุดผ่องเหลือเกินเจ้าค่ะ วันหลังให้จวงลงไปอาบทองในโอ่งอาถรรพณ์บ้างสิเจ้าคะ เผื่อจวงจะเสน่ห์แรงมีหลายผัวแบบคุณรำพึงบ้าง”
   
รำพึงหันขวับ จับผมจวง “นังจวง! ข้ามีผัวคนเดียว”
   
จวงรีบเอามือปิดปาก รำพึงผลักจวง จะเดินไป แต่ต้องชะงักกึก เมื่อขุนไวยืนขวางอยู่ขุนไวมองรำพึงด้วยแววตาโกรธเสียใจ รำพึงใจไม่ดีแต่ก็ยิ้มหวานกลบเกลื่อน และเอาห่อผ้าหลบหลัง ขุนไวเข้าไปกระชากห่อผ้ามาจากมือรำพึงและคลี่ดูเห็นหุ่นรูปลอย ขุนไวอึ้ง 
   
“น้องให้หมอไสยทำเสน่ห์ไอ้พิทักษ์!”
   
รำพึงพยายามปฏิเสธ แต่ขุนไวบอกเขาเห็นทุกอย่างบนเรือนหมอไสย “ไหนน้องบอกว่าไม่ต้องการไอ้พิทักษ์ แล้วน้องทำเสน่ห์ใส่มันทำไม?!”
   
ขุนไวโกรธมาก ปาผ้าที่ห่อหุ่นลงพื้นจะใช้เท้าขยี้ แต่รำพึงปราดเข้าไปห้าม รำพึงกับขุนไวผลักกันแย่งหุ่นกันไปมา จวงดึงแขนขุนไวไว้อีกข้าง ขุนไวผลักทั้งรำพึงและจวงกระเด็นล้มไปกองบนพื้น สองสาวร้องกรี๊ด 
   
“พี่จะไม่มีวันเสียน้องไปให้ใคร!!!” ขุนไวง้างตีนจะกระทืบหุ่นรูปลอย
   
“ถ้าคุณพี่อยากเห็นน้องตายก็เชิญทำลายเลยค่ะ!”
   
ขุนไวชะงัก เท้าขุนไวอยู่ห่างหุ่นรูปลอยเพียงนิดเดียว จวงยังงงกับลูกไม้ของรำพึง รำพึงตอแหลได้โล่ว่าหมอไสยผูกวิญญาณของตนเองไว้กับหุ่น ถ้าทำลายหุ่น เท่ากับทำลายจิตวิญญาณของตนเองด้วย จวงถึงกับทึ่งในตุ่มตอแหลของนายสาว รำพึงเห็นว่ามุกนี้ได้ผลก็ยิ่งดราม่าใส่ชุดใหญ่ บอกเพราะไม่ต้องการขุนพิทักษ์จึงต้องทำของใส่ เพราะต้องการทำลายขุนพิทักษ์ และวิธีนี้ก็จะทำให้ขุนพิทักษ์ตายอย่างทรมาน และเมื่อขุนพิทักษ์ตาย รำพึงก็จะมีความสุขกับขุนไว ก่อนจะจูบหน้าผากขุนไวเก็บแต้ม
   
“คืนหุ่นให้น้องนะคะ น้องจะเอาไปจัดการกับขุนพิทักษ์”
   
ขุนไวยื่นหุ่นคืนให้รำพึง รำพึงกำลังจะรับ  จวงลุ้น ๆ แต่ขุนไวชักกลับ “นานเท่าไหร่ไอ้ขุนพิทักษ์ถึงจะตาย?”


Tags:

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

แบ่งปัน

จำนวนคนดู 10,124 ครั้ง

แสดงความคิดเห็น