วันพฤหัสบดี 30 ตุลาคม 2557 อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

“แม่กำลังหลงรักลูกสะใภ้ของแม่ต่างหาก ...รจนาไฉนเป็นผู้หญิงคนเดียวที่มีแต่ความจริงใจให้ลูก ถ้าลูกยังไม่ยอมยกย่องและให้เกียรติหนูเพื่อนในฐานะภรรยา แม่จะไม่กลับมาที่บ้านอีก”
 
“คุณแม่...”
 
“แม่ทนอาศัยอยู่ในบ้านเดียวกับผู้ชายแปลกหน้า ที่หัวใจมีแต่อคติไม่ได้”
 
เปรมสบตาปัทม์สีหน้าจริงจัง ปัทม์เครียดเพราะต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง เพราะในใจยังไม่ยอมรับรจนาไฉน
 
ขณะที่พ่อเลี้ยงพูนทวีเดินหมดเรี่ยวแรง หัวใจแหลกสลาย กำลังจะหนีกลับไป รจนาไฉนเดินตามมาขอโทษ

“คุณพูนทวีคะ เพื่อนขอโทษ”

“ขอโทษผมทำไมครับ คุณเพื่อนไม่ได้ทำอะไรผิด”

“เพื่อนไม่ได้บอกความจริงกับคุณ...คือว่าเพื่อน”

“ขอโทษนะครับ ผมไม่พร้อมฟังอะไรตอนนี้ ผมขอตัว...ท้องมันปวดดุ๊ยดุ่ย...ตุ๊ยตุ่ย พิกล”
 
รจนาไฉนมองตามพูนทวีที่เดินออกไปด้วยความสงสาร พอหันกลับมากลับต้องเผชิญหน้ากับปัทม์

“มารยาหลอกอะไรเพื่อนฉันอีก”

“พูดอะไรของคุณ”

“คนอย่างเธอไม่เคยมีความจริงใจให้ใคร ที่ทำก็แค่เพิ่มมูลค่าตัวเองเพื่อเรียกร้องขอเงิน”

“ปัทม์ พาหนูเพื่อนกลับเข้าไปในงานเลี้ยงได้แล้ว” เสียงเปรมดังขัดขึ้น

“คุณแม่” ปัทม์รู้สึกขัดใจ

“ถ้ายังได้ชื่อว่าเป็นลูกชายของแม่ จงเคารพและให้เกียรติกับคำของแม่”
 
ปัทม์มองรจนาไฉน แล้วเดินกลับเข้าไปในงาน...เปรมไม่พอใจที่ปัทม์ไม่เชื่อฟัง

“คุณแม่คะ...ขอให้เพื่อนอยู่ในฐานะเช่นเดิมเถอะค่ะ มันคงจะเป็นการดีกับทุกคน”

“เลิกทำเพื่อความสุขคนอื่นได้แล้ว ถึงเวลาที่หนูต้องทำเพื่อตัวเองบ้าง”

เปรมยังยืนยันที่จะให้รจนาไฉนแสดงตนเป็นภรรยาของปัทม์ แต่รจนาไฉนรู้สึกลำบากใจ
 
ด้านอุรารัตน์ยังเต้นเร่า ๆ อยู่ด้วยความผิดหวังและเสียใจ พ่อเลี้ยงเจงลากตัวมาคุยตามลำพัง
 
“แอรี่สับสนไปหมดแล้ว วันก่อน..ปัทม์ทำเหมือนจะขอแต่งงาน.. แต่คืนนี้ดันยกนังคนใช้ขึ้นมาเป็นเมีย ฮือ ๆ”

“ปัทม์คงจำใจแต่งงาน ไม่งั้นคงไม่ปกปิดฐานะอย่างนี้.. ปัทม์ไม่ได้รักผู้หญิงนั่น ลูกสาวของพ่อ...เป็นคนเดียวที่ปัทม์ ต้องรักและหลงใหล”

“พ่อเลี้ยงครับ ปล่อยให้แขกรอนานมันจะไม่ดีนะครับ” ปลัดวราห์รายงาน

“ไปแสดงให้ทุกคนรู้ว่า...ปัทม์รักแก” พ่อเลี้ยงเจงหันให้กำลังใจลูกสาว

“ค่ะคุณพ่อ”
 
วราห์แปลกใจที่พ่อเลี้ยงเจงยังคงเชียร์ให้อุรารัตน์แย่งชิงปัทม์กลับมา...นงนุชขึ้นประกาศบนเวทีอีกครั้ง
 
“เอาล่ะค่ะ เมื่อกี้เราก็มีเรื่องเซอร์ไพร้ส์ให้ตื่นเต้นกันเล่น ๆ พอขำๆ แต่ตอนนี้ถึงเวลาเซอร์ไพร้ส์ยกกำลังสอง ด้วยการเปิดฟลอร์ของเจ้าภาพค่ะ” นงนุชประกาศ
 
อุรารัตน์เข้ามายืนหน้าเวที..เพลงรักหวานซึ้งดังขึ้น เธอเดินมาคว้าไมค์ พูดกลางงาน

“ในวันเกิดของแอรี่...ทุกคนคงอยากเห็นแอรี่มีความสุข ดังนั้น แอรี่ก็ขอเลือกเปิดฟลอร์กับคนที่แอรี่รักมากที่สุดค่ะ”
 
อุรารัตน์ ผ่านผู้ชายหลายคน ปลัดวราห์มองลุ้น ๆ หวังจะเป็นทางเลือกของเธอ อุรารัตน์ เดินตรงมากลางฟลอร์แล้วมองไปยังปัทม์ ทุกสายตามองตามเป็นตาเดียว รจนาไฉนซึ่งยืนอยู่คู่กับเปรม ตรงข้ามกับปัทม์ มองลุ้นว่าปัทม์จะตัดสินใจอย่างไร

ปัทม์เดินออกมาแล้วเดินตรงมาทางอุรารัตน์ รจนาไฉนน้อยใจ จะเดินออกไปจากงาน

“คุณแม่คะ เรากลับกันเถอะค่ะ”  

“แม่จะยอมกลับทันที ถ้าปัทม์เลือกผู้หญิงคนนั้น”

ปัทม์ผ่านอุรารัตน์ แล้วไปหารจนาไฉน ทุกคนมองปัทม์ด้วยความแปลกใจ

“คุณทำอย่างนี้ทำไม”

“ผมทำเพื่อแม่” ปัทม์พูดเบา ๆ
 
อุรารัตน์มองด้วยความเจ็บใจ ปลัดวราห์รีบเดินเข้ามาโค้งอุรารัตน์

“ให้เกียรติผมนะครับ”

“อย่ามายุ่งกับฉัน”อุรารัตน์ตวาดใส่

“อยากจะเป็นผู้แพ้ในสายตาคนอื่นเหรอ...”
 
อุรารัตน์ไม่อยากเสียหน้าจึงยอมเต้นรำกับวราห์ พ่อเลี้ยงเจงไม่พอใจที่ปัทม์ไม่ให้เกียรติลูกสาวเขา เดินหนีออกไป ปัทม์พารจนาไฉนออกไปเต้นรำด้วย แต่ไม่วายต่อว่า
 
“เก่งจริงนะ เล่นละครตบตาจนแม่ฉันตกหลุมพรางเธอซะสนิท”
 
“ฉันไม่ได้เล่นละคร ฉันพูดความจริง”
 
“ความจริงที่สร้างราคาให้ตัวเองน่ะสิ”
 
“ก็แล้วแต่คุณจะคิด”
 
ปัทม์ไม่พอใจกระชากตัวรจนาไฉนเข้ามา กอด รจนาไฉนรู้สึกหวั่นไหว ใจเต้นแรง
 
“ไม่ต้องตกใจหรอกน่า ฉันก็กำลังเล่นละครตบตาแม่ฉัน” ปัทม์กระซิบบอก
 
เปรมยืนมองแล้วยิ้มปลื้ม คิดว่าปัทม์กำลังปฏิบัติต่อรจนาไฉนในฐานะภรรยา...ที่กลางฟลอร์ รจนาไฉนจะสะบัดหนีออกไป แต่ปัทม์คว้าไว้

“ปล่อยฉันนะ เลิกเล่นละครเถอะ อย่าฝืนใจตัวเองเลย”

“นี่คงเป็นบทนางเอกแสนดียอมเสียสละความสุขตัวเองเพื่อคนอื่น ฮึ ๆ ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก”
 
รจนาไฉนดิ้นแต่ปัทม์ก็กอดรัดไว้แน่น....อุรารัตน์มองดูคู่ของปัทม์ก็ไม่พอใจ จะสะบัดหนีจากปลัดวราห์
 
“ใจเย็นสิครับ คิดจะแย่งคุณปัทม์มา มันก็ต้องอดทน” ปลัดวราห์จับเต้นต่อ    “คุณหมายความว่าไง”

“ผมรู้ว่าคุณต้องการอะไร ผมจะช่วยเหลือคุณเอง ผมจะทำให้คุณสมหวังกับคุณปัทม์”

“คุณพูดจริงเหรอ”

“คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยทำให้พ่อเลี้ยงเจงผิดหวัง”


Tags:

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

แบ่งปัน

จำนวนคนดู 14,274 ครั้ง

แสดงความคิดเห็น