วันอาทิตย์ 26 ตุลาคม 2557 อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

“นายไม่คิดเหรอว่า ชั้นไม่ได้ไปหาตี๋เล็กมาแล้ว”

“แล้วนี่นายมาทำไม สรุปก็คือ รู้ชื่อไอ้ตัวการแค่นั้น มันอยู่ไหนก็ไม่รู้”

“ชั้นคิดว่า ชนคงอยากจะรู้ว่า คดีคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว พี่บอกชนในฐานะที่เป็นพี่ธรรม์ ไม่ใช่หมวดธรรม์ ถ้าใครได้ข่าวนายบ๊วย รีบแจ้งตำรวจทันที ถ้าไม่อยากมีเรื่องให้ต้องมีคนเจ็บตัวอีก อย่าคิดทำอะไรที่ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเอง”

ธรรม์จ้องหน้าอิทธิฤทธิ์โดยเฉพาะ แต่อิทธิฤทธิ์ทำหน้าดื้อด้าน ไม่รับรู้ใด ๆ

ตี๋เล็กเห็นบ๊วยมาส่งยาที่ห้องนํ้าในปั๊มก็โกรธมาก “แกกำลังทำอะไรอยู่ รู้ตัวหรือเปล่า ที่แกไปรับพนันที่สนามแข่งทำชั้นติดคุก ชั้นไม่เอาเรื่องแก แต่นี่แกมาขายยาบ้า! ไอ้เวรเอ๊ย”     

ตี๋เล็กโยนยาบ้าทิ้งลงคูนํ้าหลังปั๊มจนหมด บ๊วยตกใจตาเหลือก จังหวะนั้นเอง คนรับยาเดินดิ่งเข้ามาหาบ๊วย ตี๋เล็กเข่าอ่อนแทบทรุด บ๊วยเอากระเป๋าเปล่ายื่นให้คนรับยา ก่อนรีบดึงตัวตี๋เล็กเดินหนีไป คนรับยาเปิดดูในกระเป๋าไม่เห็นมียาก็รีบโทรศัพท์หาเก่งกาจทันที ขณะที่คนรับยาอีกคนตามไล่กวดตี๋เล็กกับบ๊วยไป

บ๊วยพาตี๋เล็กหนีไปหลบที่ตึกร้าง ตี๋เล็กโทรศัพท์หาอิทธิฤทธิ์ ขอให้ตามธรรม์มาช่วย แต่เก่งกาจ เข้ และคนรับยาทั้งสองคน ตามมาเจอตัวบ๊วยกับตี๋เล็กเข้าเสียก่อน

ธรรม์เห็นรถเก่งกาจกับรถมอเตอร์ไซค์ของคนรับยาจอดอยู่ข้างมอเตอร์ไซค์บ๊วยหน้าตึกร้าง จึงบอกอิทธิฤทธิ์ให้ระวังตัว ก่อนพาเดินลัดเลาะไปจนถึงตัวตึกแล้วมองหาช่องทางมองเข้าไปข้างใน

อิทธิฤทธิ์และธรรม์ เห็นตี๋เล็กกับบ๊วยถูกจับเอามือไพล่หลังมัดไว้ด้วยสายไฟ ธรรม์จำเก่งกาจได้ อิทธิฤทธิ์ขยับจะบุกเข้าไปอย่างใจร้อน ธรรม์ต้องรีบดึงตัวไว้ บอกให้รอกำลังเสริมก่อน คนรับยาหันไปเห็นธรรม์กับอิทธิฤทธิ์จึงรีบบุ้ยใบ้บอกให้เก่งกาจรู้ตัว เก่งกาจสั่งให้เข้ฆ่าปิดปากตี๋เล็กกับบ๊วย คนรับยารีบฉากหนีเอาตัวรอดไปทันที

อิทธิฤทธิ์พุ่งเข้ามาก่อนที่เข้จะยิงตี๋เล็กกับบ๊วยทิ้ง ตี๋เล็กกับบ๊วยได้จังหวะ รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นพุ่งใส่เข้ล้มลงไป ปืนหลุดมือจากเข้ตกลงพื้น ธรรม์พุ่งตามเข้ามาพลางยกปืนเล็งพร้อม ๆ กับเก่งกาจที่เล็งปืนไปที่ธรรม์

“วางปืนซะ ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ”

“ผมรู้ว่า คุณเป็นใคร”

“ชั้นก็รู้ว่า แกเป็นใคร”

เข้ลุกขึ้นได้ ผวาไปหยิบปืนที่พื้น อิทธิฤทธิ์เตะปืนออกไปไกล ๆ แล้วหันมาเล็งปืนขู่เข้ไม่ให้ขยับตัว ตี๋เล็กกับบ๊วยทรงตัวลุกขึ้นมาได้ เข้ได้โอกาสจับตัวตี๋เล็กไว้เป็นโล่ป้องกันตัว ตี๋เล็กดิ้นหนี เข้ผลักตี๋เล็กล้มใส่อิทธิฤทธิ์ก่อนวิ่งหนีออกไป    ธรรม์เสียสมาธิหันไปมองอิทธิฤทธิ์ เก่งกาจได้จังหวะลั่นปืนใส่ธรรม์แต่ตั้งใจให้เฉียดฉิวไม่ให้โดน ธรรม์หาที่หลบกำบังแล้วยิงสวนไป เสียงหวอรถตำรวจดังขึ้น เก่งกาจรีบถอยร่น ธรรม์วิ่งไล่ตามเก่งกาจไปแต่กลับพบว่าเก่งกาจหายไปอย่างไร้ร่องรอย ธรรม์เจ็บแค้นใจมาก

ตี๋เล็กซาบซึ้งใจที่ศัตรูอย่างอิทธิฤทธิ์มาเสี่ยงชีวิตช่วยไว้ อิทธิฤทธิ์ขอให้ตี๋เล็กช่วยทำให้บ๊วยยอมเปิดปากให้การกับตำรวจเป็นการตอบแทน

อิทธิฤทธิ์อ้อนขอให้ชนมนช่วยทำแผลให้ เสร็จแล้วทำเนียนจะอยู่ค้างที่บ้านชนมน แต่มาย่าอาสามาค้างเป็นเพื่อนชนมนก่อน อิทธิฤทธิ์จำต้องลากลับบ้านไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ธรรม์กับตี๋เล็กช่วยกันเกลี้ยกล่อม จนบ๊วยยอมเปิดปากเล่าเรื่องเก่งกาจให้ตำรวจฟัง ธรรม์รีบนำตำรวจไปบุกจับกุมเก่งกาจที่ร้านเกม แต่สุดท้ายกลับคว้านํ้าเหลว เก่งกาจกับเข้สามารถหนีรอดไปได้ก่อน เก่งกาจเจ็บแค้นใจ คิดหาทางเอาคืนอิทธิพล

มาย่ารู้เรื่องชนมนกำลังสอบชิงทุนไปเรียนต่อปริญญาโทที่อังกฤษจากชิน ชนมนขอร้องไม่ให้มาย่าเล่าเรื่องสอบชิงทุนให้ใครฟัง โดยเฉพาะอิทธิฤทธิ์ โดยชนมนอ้างว่ากลัวสอบไม่ได้จะอาย มาย่าไม่เชื่อเหตุผลของชนมน แต่ก็ยอมทำตามที่ชนมนขอร้อง

อิทธิฤทธิ์มาหาชนมนที่บ้านแต่เช้า มาย่าต้องไปคัดเลือกตัวแสดง ชินเดินตามมาส่งมาย่าที่รถ อิทธิฤทธิ์เห็นรถเก่งกาจขับมาจอดกลางถนน จึงรีบเร่งให้ชนมนกับชินขึ้นรถไปกับมาย่า เข้กับลูกน้องเดินลงจากรถ ตรงเข้าไปหาอิทธิฤทธิ์ ชนมนเห็นเข้จับตัวอิทธิฤทธิ์ไปก็ตกใจ รีบเปิดประตูพรวดออกไปจากรถ ไม่ทันคิดว่าเข้จะมีปืน

ชนมนตะโกนเรียกให้คนช่วย ลูกน้องเข้ย้อนกลับมาจับชนมนขึ้นรถไปอีกคน กว่ามาย่ากับชินจะได้สติ ลงมาจากรถ พวกเก่งกาจก็ขับรถไปไกลลิบแล้ว

มาย่ามัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องอิทธิฤทธิ์กับชนมนที่ถูกจับตัวไป ลืมเรื่องที่ต้องไปคัดเลือกตัวนักแสดงเสียสนิท เมนี่โทรศัพท์มาตาม มาย่าจะขอคุยกับอรุณวตี แต่เมนี่กลับตัดสายทิ้ง มาย่ายอมพลาดงานสำคัญไป แต่ไม่ยอมปล่อยให้ชินอยู่ฟังข่าวที่บ้านเพียงลำพัง

เมนี่สบโอกาส ดันนุกนิกให้ไปคัดเลือกตัวนักแสดงเป็นโรสลินเพียงคนเดียว อรุณวตียอมให้นุกนิกได้ทดสอบ แสดงบทโรสลิน เมนี่ดีใจสุด ๆ คิดว่าอรุณวตีเลือกนุกนิกแล้ว แต่อรุณวตีกลับบอกว่า ขึ้นอยู่กับนุกนิกจะกะเทาะเปลือกความไร้เดียงสาปลอม ๆ ที่ห่อหุ้มตัวอยู่ ออกไปได้หรือเปล่า

เก่งกาจโทรศัพท์หาอิทธิพล บอกให้ยกเลิกด่านสกัดทุกจุด แล้วก็ให้ไปประกันตัวชูชัยออกมา เพราะชูชัยเพียงคนเดียวที่รู้ว่าจะไปรับตัวชนมนได้ที่ไหน ชูชัยยอมให้ความร่วมมือ เมื่อรู้ว่าเก่งกาจยื่นข้อเสนอให้อิทธิพลเลือกว่าจะปล่อยใครคนหนึ่งเพื่อแลกกับการยกเลิกคำสั่งไล่ล่า แล้วอิทธิพลก็เลือกให้ปล่อยชนมนแทนที่จะเลือกอิทธิฤทธิ์

เก่งกาจบอกให้ชูชัยไปพบกันที่ที่พบกันครั้งสุดท้าย ชูชัยพาพวกตำรวจไปที่โกดังร้าง ที่พ่อของธรรม์ถูกยิงตาย โดยชูชัยให้พวกตำรวจตามดูอยู่ห่าง ๆ ก่อน เพราะเก่งกาจสั่งกำชับไว้ว่าให้ชูชัยมาคนเดียว

“ปล่อยเด็กสองคนนั้นไป แล้วเอาชั้นเป็นตัวประกันแทน” ชูชัยพยายามต่อรอง

“พ่อค้าข้าวผัดอย่างพี่จะมีค่าอะไร สู้ลูก ชายนายตำรวจใหญ่ไม่ได้หรอก มีไอ้เด็กแว้นนี่อยู่ด้วย ชั้นได้หนีข้ามชายแดนไปได้แน่”

“งั้นแกก็ปล่อยชนไป”

“ชั้นไม่ปล่อยใครไปทั้งนั้น! พี่ชาติ...ถ้าเห็นลูกสาวตายต่อหน้านี่ พี่จะรู้สึกยังไง พอจะนึกออกหรือเปล่า แต่พี่คงไม่ทันจะเจ็บปวดเท่าไหร่หรอกมั้ง เพราะอีกไม่กี่นาที พี่ก็จะได้ตามลูกสาวไป”

อิทธิฤทธิ์ขยับไปยืนบังตัวชนมนไว้ทันที

“ไอ้เก่ง! ทำไม!?”

“พี่จำที่นี่ไม่ได้หรือไง พี่ประกาศวางมือที่นี่ที่ชั้นยืนอยู่นี่เลย เรากำลังไปได้ดี อยู่ ๆ พี่ก็มาดับอนาคตทุกคน อ้างว่าทำเพื่อลูกเมีย พี่มันเห็นแก่ตัว! ลูกน้องตายเพื่อพี่ไปกี่คน มันไม่มีความหมายอะไรเลยใช่มั้ย”

“เพราะชั้นไม่ต้องการให้ใครตายอีก ชั้นถึงต้องวางมือ ชั้นทำเพื่อให้พวกแกไปมีอนาคตที่ดี ไอ้คนที่เสพติดความชั่วอย่างแก พูดไปก็ไม่เข้าใจ”

“เออ...ไม่เข้าใจ! ชั้นรู้แต่ว่า พี่มันขี้ขลาด ถ้ายอมให้ชั้นขึ้นแทนที่ พี่ก็คงไม่มีวันนี้หรอก”

ธรรม์นำตำรวจ 2 นายลัดเลาะมาแอบยืนซุ่มรอจังหวะเข้าบุก

“ข้อใหญ่ใจความมันอยู่ตรงนี้นี่เอง แกอยากได้อำนาจที่แกไม่สมควรจะได้”

“ทำไมชั้นถึงเป็นหัวหน้าแทนพี่ไม่ได้ ชั้นทำได้ทุกอย่างที่พี่ทำ วันนี้แหละ ชั้นจะช่วยแก้แค้นให้ลูกน้องทุกคน ไอ้คนทรยศ มันต้องได้รับผลแบบนี้”

เก่งกาจหันปืนไปทางชนมนแต่ยังมีอิทธิ ฤทธิ์ยืนบังตัวไว้อยู่ เก่งกาจพยักหน้ากับลูกน้องเป็นการสั่งให้เอาตัวอิทธิฤทธิ์ออกไป อิทธิฤทธิ์สะบัดตัวหนี พยายามรั้งตัวไม่ยอมไป


Tags:

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

แบ่งปัน

จำนวนคนดู 743 ครั้ง

แสดงความคิดเห็น