วันพฤหัสบดี 31 กรกฎาคม 2557 อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

 “แม่เห็นสร้อยเส้นนี้ทีไร ก็อดคิดถึงพ่อของลูกไม่ได้เรื่องราวในอดีต ทุกสิ่งที่พ่อของลูกเคยทำไว้ แม่ยังจำได้ ไม่เคยลืม”

“คุณแม่คงรักคุณพ่อมากสินะคะ” 

ใบหน้าของเวียงแก้วมีแววขมขื่นระคนแค้น เมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น...ในอดีต ชีวิตเวียงแก้วเต็มไปด้วยความเศร้า มีเพียงจันทร์ฉายเท่านั้นที่คอยปลอบและให้เกียรติในฐานะที่เธอเป็นภรรยาปกรณ์ ขณะที่บรรดาเมียทั้งสองพากันชิงชัง เวียงแก้วถูกจงจิต และสร้อยฟ้าจิกหัวใช้ราวกับเธอเป็นคนใช้เหมือนเดิม โดยที่ปกรณ์ช่วยอะไรเธอไม่ได้ ปล่อยให้จงจิตกับสร้อยฟ้ากลั่นแกล้งเธอจนหนําใจ 

ขณะที่เต็มเดือนก็แกล้งทำเป็นเห็นอกเห็นใจ เพราะรู้ว่าปกรณ์จับตามองเธออยู่ ทำให้เวียงแก้วคิดว่าเต็มเดือนดีต่อเธอ ปกรณ์ก็เข้าใจเช่นนั้น แต่พอเขาผละจากไปเต็มเดือนก็หาเหตุเล่นงานเวียงแก้ว แต่ทำเหมือนว่าเป็นอุบัติเหตุ ปกรณ์รักและสงสารเวียงแก้วที่เธอเจียมเนื้อเจียมตัว จึงคิดจะสร้างหอดูดาวให้เวียงแก้วไปอยู่ที่นั่น และตั้งชื่อว่า “เวียงร้อยดาว” โดยมักจะมาขลุกอยู่กับเวียงแก้วเสมอ ๆ ทำให้บรรดาเมียทั้งสามริษยาอย่างมาก โดยเฉพาะจงจิตกับสร้อยฟ้าแสดงท่าทีออกมาอย่างเปิดเผย ขณะที่เต็มเดือนทำเงียบขรึม ทั้งที่ใจร้อนรุ่มกว่าใคร ๆ 

“คุณปกรณ์ยังไม่กลับมาจากเวียงร้อยดาวเลยค่ะ” เสงี่ยมเข้ามารายงาน

“ไม่รู้อีนั่นมีอะไรดีนักหนา คุณพี่ถึงได้ขลุกอยู่กับมันทั้งวันทั้งคืน” สร้อยฟ้าไม่พอใจ

“เห็นหงิม ๆ ไม่คิดว่าสนิมจะหลบใน ต่อหน้าพวกเราทำตีหน้าซื่อ พอลับหลังก็หวังเป็นเมียคุณพี่อีกคน นังนี่มันร้ายลึกจริง ๆ”

เต็มเดือนที่นั่งปักผ้าอย่างใจเย็น แต่ลึก ๆแล้ว ในใจก็โกรธจนพลุ่งพล่านไปหมด 

“คุณพี่ไม่เป็นเดือดเป็นแค้นมันบ้างเลยหรือยังไง นิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่ได้ ทำอะไรบ้างสิคะ”

สร้อยฟ้าเห็นเต็มเดือนทำเป็นเฉยจึงถามขึ้น เต็มเดือนแววตาคมกริบก่อนตอบ

“เธอจะให้ฉันทำอะไร ในเมื่อคุณพี่ติดมันแจ คอยเอาอกเอาใจมันสารพัด ไม่ยอมปล่อยให้คลาดสายตาสักนาที”

“คุณปกรณ์ตอนนี้ หน้าก็ดำยังกะถูกเสน่ห์อีเป๋อ หรือว่าแม่นั่นจะทำเสน่ห์เล่ห์กลใส่คุณปกรณ์คะ” เสงี่ยมสอดขึ้น

 

“จริงของเสงี่ยม! ไม่อย่างนั้นคุณพี่คงไม่หลงรักนังเวียงแก้วหัวปักหัวปำถึงขนาดนี้ เราจะทำยังไงกันดีล่ะคะ”

“ถ้ามันกล้าเล่นมนต์ดำ คุณไสยใส่คุณพี่จริง น้องจะเข้าไปจิกหัวนังแพศยา ตบล้างนํ้า แล้วให้คุณพ่อเฉดหัว ไล่มันออกไปให้พ้นบดินทร์ธรเลย คอยดู” 

สร้อยฟ้าออกอาการ เต็มเดือนยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นอยู่เงียบ ๆ

   

ดำรงสั่งอาหารจีนมาเต็มโต๊ะเพื่อต้อนรับสะใภ้ใหม่อย่างเวียงแก้ว เวียงแก้วไม่เคยร่วมโต๊ะอาหารอย่างผู้ดีจีนจึงทำไม่เป็น ทำผิด ๆ ถูก ๆ สร้อยฟ้ากับจงจิตหลอกด่ากลางโต๊ะอาหาร เวียงแก้วรู้สึกกดดันก้นหน้าก้มตากินอาหารที่อยู่ตรงหน้าเงียบ ๆ ขณะที่สะใภ้อื่นทานและคุยกันอย่างสนุกสนาน

เวียงแก้วแอบมาร้องไห้ที่บึงบัว วิรุฬเห็นแล้วสงสารช่วยซับนํ้าตาและช่วยปลอบใจ ปกรณ์มาเห็นทั้งสองอยู่ด้วยกันก็หึงหวง 

“ลมอะไรหอบท่านชายวิรุฬมานั่งเล่นถึงที่นี่ในเวลาวิกาลเช่นนี้ได้ เอ...คงจะไม่ใช่ลมหายใจแห่งความคิดถึงหรอกนะ”

“เพื่อนคิดถึงเพื่อน...ไม่ได้หรือไง”

“กระหม่อมจะว่าอะไรได้ นอกจากจะดีใจที่ฝ่าบาทมีพระทัย “คิดถึง” เสด็จมาร่วมยินดีกับ “เรา” สองคนถึงที่นี่” 

ปกรณ์ดึงเวียงแก้วเข้ามากอด แสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าต่อตาวิรุฬ ก่อนจะเชื้อเชิญวิรุฬไปที่เวียงร้อยดาว

“เวียงร้อยดาว”...ชื่อหอดูดาวแห่งนี้ เวียงแก้วเป็นผู้จุดประกายให้กระหม่อม รวมถึงความฝันที่เราจะสร้างรังรักด้วยกันอย่างมีความสุขที่นี่...ฝ่าบาทอย่าได้ทรงเป็นห่วงเวียงแก้วเลย กระหม่อมเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบพอ ถ้ารักใครแล้วก็เลี้ยงดูเป็นอย่างดี ยกย่องให้เกียรติเท่ากันทุกคน” 

“ความรับผิดชอบต่อชีวิตผู้หญิงอีกคนเป็นเรื่องที่น่ายกย่อง แต่ความรับผิดชอบที่มีต่อภรรยาเอกเล่า ถือว่าบกพร่องหรือไม่” 

ปกรณ์ฟังแล้วถึงกับสะอึก แต่ก็รีบหาเหตุผลแก้เก้อ

“ตราบใดที่กระหม่อมสามารถเลี้ยงดูภรรยาทุกคนให้สุขสบาย กินอิ่ม นอนอุ่น ไม่ปล่อยให้อด ๆ อยาก ๆ กระหม่อมย่อมทำหน้าที่ของสามีไม่ขาดตกบกพร่อง”

“ความสุขสบายอาจไม่ใช่เป้าหมายสุดท้ายของชีวิตคู่เสียทีเดียว หากยังตัดสินใจเลือกไม่ได้ระหว่างความรักกับความรับผิดชอบต่อคนรัก      คนที่น่าสงสารและเห็นใจที่สุดก็คงหนีไม่พ้นคน     เป็นเมีย”

วิรุฬทำอะไรปกรณ์ไม่ได้ เพราะทั้งสองเป็นผัวเมียกัน ได้แต่กลับมานั่งเจ็บปวดอยู่ที่ตำหนัก รัตนาช่วยปลอบใจ

“บางครั้ง การยอมตัดใจจากใครสักคนก็ไม่ได้หมายความว่าเราอ่อนแอ แต่มันแสดงให้เห็นว่าเราเข้มแข็งพอที่จะตัดใจจากเขาต่างหาก” 

“การพยายามลบลืมคนบางคนที่เรารักมันช่างทรมานเหลือเกินท่านพี่ ทรมานจนบางทีก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ต้องเจ็บปวด”

“อย่าทำร้ายตัวเอง หากน้องอยากรักใครสักคน จงเรียนรู้ที่จะรักตัวเองเสียก่อน เพราะหากไม่รักตัวเองแล้ว จะเอาความรักที่ไหนไปรักคนอื่น”

“ชาตินี้น้องคงรักใครไม่ได้อีกแล้ว นอก จาก...เวียงแก้ว”

รัตนากรรู้สึกเป็นห่วงวิรุฬจับใจ จ้องตาน้องชาย พูดจริงจัง

“น้องยังจำ “หญิงอาภา” พระธิดาเสด็จพระองค์ชายใหญ่ได้ไหม...พี่เห็นว่าเราสองคนดูเหมาะสมกันดี เสด็จพระองค์ชายใหญ่ทรงเอ็นดูน้องอยู่มาก เจอหน้าพี่ทีไรก็ถามถึงแต่น้อง..พี่จะลองไปทาบทามหญิงอาภาให้ น้องว่าดีไหม” 

“สุดแท้แต่ท่านพี่เห็นสมควรก็แล้วกัน” 

เวลาเดียวกัน สิบทิศอยากรู้เรื่องราวในอดีตของวิรุฬกับเวียงแก้ว จึงให้รัตนากรเล่าให้ ฟังอ้างว่า ถ้าเขารู้ว่าอดีตเป็นอย่างไร เขาจะได้ไม่ทำผิดซํ้าสองอีก รัตนากรยอมจำนนต่อความดื้อรั้นของหลานชาย ยอมเล่าเรื่องวิรุฬกับเวียงแก้วให้ฟัง

“หากท่านพ่อยังตัดใจจากผู้หญิงที่ชื่อเวียงแก้วไม่ได้ แล้วทำไมถึงได้แต่งงานกับท่านแม่” 

“ความสัมพันธ์ระหว่างวิรุฬกับเวียงแก้วได้จบลงแล้ว มันปิดฉากลงเมื่อเลือดขัตติยะมานะในกายท่านพ่อของหลานเข้มข้นและรุนแรงพอที่จะไม่งอนง้อใครนาน ๆ หากอีกฝ่ายยังยืนยันปฏิเสธไมตรี และนี่...คือสิ่งที่พระพรหมท่านลิขิตไว้แล้ว”

สิบทิศตั้งใจฟังสิ่งที่รัตนากรค่อย ๆ เล่าต่อไปว่า...วิรุฬตัดสินใจแต่งงานกับหม่อมเจ้าอาภาตามที่ผู้ใหญ่ต้องการในช่วงเวลานั้น ปกรณ์ควงเต็มเดือนมาร่วมแสดงความยินดี วิรุฬเจอเวียงแก้วแอบอยู่นอกงาน เขาดีใจมากเมื่อเห็นเวียงแก้วใส่ผ้าซิ่นที่เขาซื้อให้ รัตนากรออกมาตามวิรุฬจึงแนะ นำให้พี่สาวรู้จักกับเวียงแก้ว รัตนากรเห็นเวียงแก้วครั้งแรกก็รู้สึกประทับใจเหมือนกัน

วิรุฬพาเวียงแก้วเข้ามาในงาน เต็มเดือนยืนอยู่กับปกรณ์และหม่องเจ้าหญิงอาภา ปกรณ์แนะนำให้อาภารู้จักกับเวียงแก้วในฐานะภรรยา เต็มเดือนรีบออกตัวข่มเวียงแก้วให้อาภาฟัง

 

“เวียงแก้วเป็นคนป่าคนดอย ไม่รู้จักขนบ ธรรมเนียมในรั้วในวัง ขอฝ่าบาทมีพระเมตตา อย่าได้กริ้วเลยนะเพคะ”

“ไม่เป็นไร เราไม่ถือ”

“ในที่สุด ฝ่าบาทก็ได้เสกสมรสเสียที ท่านหญิงอาภาเพียบพร้อม สมกับท่านชายราวกับกิ่งทองใบหยก กระหม่อมลุ้นแทบแย่ พอเห็นงานวันนี้แล้วค่อยโล่งอก”

“ความรักไม่ได้ลงเอยด้วยการแต่งงานเสมอไปหรอก ที่จริงความรักของคนเราเกิดขึ้นได้เสมอ ไม่ว่าเราจะได้แต่งงานหรือไม่”

วิรุฬเหมือนจะบอกผ่านไปถึงเวียงแก้ว 

“กระหม่อมรู้สึกยินดีกับท่านหญิงเหลือเกินที่มีคู่ครองที่ “มั่นคง” และ “รักจริง” อย่างฝ่าบาท”

อาภายิ้มเป็นปลื้ม ไม่รู้ความนัยที่ปกรณ์แฝงอยู่ วิรุฬสบสายตาเวียงแก้วด้วยเป็นห่วง 

“ดูแลตัวเองด้วยนะ เวียงแก้ว”

“มีกระหม่อมคอยดูแลเวียงแก้วอยู่ทั้งคน ฝ่าบาทอย่าได้ทรงเป็นห่วง” ปกรณ์รีบแย้ง 

สิบทิศฟังเรื่องราวของวิรุฬจบ รัตนากรทอดสายตามองไกล ๆ เมื่อหวนคิดถึงเรื่องในอดีต

“กำแพงหัวใจที่วิรุฬสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นตัวเองจากความผิดหวังครั้งนั้น ได้กีดกันความสุขในครอบครัวด้วยเช่นกัน ตั้งแต่นั้นมาวิรุฬก็เหมือนคนเย็นชา ไร้หัวจิตหัวใจ”

“เพราะผู้หญิงคนนั้นคนเดียว ท่านพ่อถึงต้องทุกข์ใจแสนสาหัส”

“ความทุกข์เมื่อเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่ากับใครก็ตาม มักจะก่อตัวใหญ่ขึ้น และเมื่อทุกข์เรื่องหนึ่งได้ มันก็จะทุกข์ต่อไปไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่อง ที่พ่อของหลานเขาทุกข์ ไม่ใช่เพราะใครเป็นต้นเหตุ    ทั้งนั้น แต่เพราะความคิดของเขาต่างหากที่ทำให้เป็นทุกข์” 

สิบทิศนิ่งเงียบ แม้ว่าในใจจะคุกรุ่นด้วยความแค้น...ขณะที่ร้อยดาวนั่งฟังเรื่องราวของเวียง แก้ว อดยิ้ม อิ่มใจกับรักแท้ของวิรุฬไม่ได้ 

“โรแมนติกจัง! ท่านชายคงจะรักคุณแม่มากสินะคะ” 

“ไม่มีผู้ชายคนไหนจะมอบความรักให้แม่ได้ทั้งชีวิตเท่านี้อีกแล้ว” 

“แล้วหลังจากที่ท่านชายวิรุฬแต่งงานกับท่านหญิงอาภาแล้วล่ะคะ เป็นอย่างไรต่อ” 

นมแสงเดินผ่านประตูห้องร้อยดาวที่เปิดแง้มอยู่ ได้ยินเสียงก็แปลกใจ ชะงักมองเห็นเธอพูดอยู่คนเดียวเป็นตุเป็นตะ 

“ท่านชายยังสนิทสนมกับคุณแม่เหมือนเดิมไหมคะ แต่ก็อย่างว่า ยิ่งรักมากเท่าไร ก็ยิ่งต้องใช้เวลาตัดใจมากเท่านั้น น่าสงสารท่านชายเหมือนกันนะคะ” 

นมแสงเปิดประตูเข้ามา ร้อยดาวตกใจ กลัวว่านมแสงเข้ามาเห็นเวียงแก้วเข้า พอหันกลับมาเวียงแก้วยังคงนั่งอยู่ และส่งยิ้มให้นมแสงอีกต่างหาก ร้อยดาวใจหายวาบ แต่นมแสงเห็นร้อยดาวนั่งอยู่คนเดียว

“คุณหนูพูดกับใครคะ” 

“บอกนมแสงไปสิ ว่ากำลังคุยกับแม่อยู่”

“เอ่อ...อ่า...เปล่าจ้ะ ฉันแค่...คุยกับรูปคุณแม่” 

“คุณหนูไม่ได้เป็นอะไรแน่นะคะ”

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ นมไปนอนเถอะนะ”

นมแสงมองหน้าร้อยดาวแปลก ๆ อย่างเป็นห่วง ก่อนออกจากห้องไป ร้อยดาวปิดประตู ล็อกกลอนกลัวใครจะเข้ามาเห็นอีก ถอนใจเฮือกใหญ่ หันกลับมา ปรากฏว่าเวียงแก้วหายไปแล้ว เหลือแต่หยดนํ้า ร้อยดาวเซ็งที่ไม่ได้ฟังเรื่องที่อยากจะรู้ต่อ

  

วันต่อมา สิบทิศมาตรวจอาการโรคหัวใจของดำรง รัตนากรตามมาเยี่ยมดำรงในฐานะเพื่อน และอยู่คุยกับดำรงเป็นการส่วนตัวเพื่อสู่ขอร้อยดาวให้กับสิบทิศ แต่ดำรงยังแบ่งรับแบ่งสู้และว่ายังทำใจยอมรับร้อยดาวไม่ได้

“ในเมื่อตัวคิดมาก ไม่อยากตีตรารับ ก็ยกมาให้เรานี่ เราสัญญาด้วยเกียรติแห่งเวฬุมาศว่าจะเลี้ยงดูอย่างดี ให้สมฐานะ สมศักดิ์ศรีหลานสะใภ้คนโปรดของเรา..ถ้าไม่ให้ เราจะได้รู้ไว้ว่า คำสัญญา ของประมุขบดินทร์ธรที่เคยให้ไว้กับเราเป็นเพียงแค่ลมปาก ไร้ความหมาย” 

“โถ่...ฝ่าบาท...อย่าเอามันไปเลย สายเลือดมันไม่ดี เอาแม่ดารกา หรือแม่ดาราเรศไปยังดีเสียกว่า”

“เอ๊ะ! ตัวนี่ เรามาขอแม่หนูร้อยดาว ก็จะเอาคนอื่นมาประเคนให้ เรื่องสายเลือดจะกระไรนักหนา อย่างน้อยก็ได้ชื่อว่าเป็นบดินทร์ธร ตั้งแง่รังเกียจรังงอนหลาน ตัวเป็นปู่ประสาอะไร หา” 

ดำรงหนักใจมากขึ้น เมื่อเห็นทีท่ารัตนากรยื่นคำขาด...ส่วนสิบทิศลงมาที่ชั้นล่างพบร้อยดาวยืนแหงนมองเพดานอยู่ ก็ชวนคุย

“คุณชายว่ารอยกากบาทพวกนี้เกิดจากอะไรคะ” 

“ผมเป็นหมอ ไม่ใช่นักเล่นกล จะได้ตอบคำถามของคุณได้”


Tags:

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

แบ่งปัน

จำนวนคนดู 539 ครั้ง

แสดงความคิดเห็น