วันอังคาร 21 ตุลาคม 2557 อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

 กันตาออกเวรกำลังจะเดินไปขึ้นรถกลับบ้าน สายน้ำผึ้งเข้ามาหาเรื่องบอกกันตามีความสัมพันธ์กับคนไข้ไม่มีจรรยาบรรณ กันตาตอกกลับว่าคนที่ทำไม่ดีก็คิดว่าคนอื่นจะทำเหมือนตัวเอง แถมยังให้สายน้ำผึ้งเอาเวลาไปเตือนตัวเองว่าอย่าไปแย่งสามีใครอีก เพราะตายไปจะตกนรก กันตายิ้มเย้ยก่อนจะเดินไป สร้างความโกรธให้กับสายน้ำผึ้งเป็นอย่างมาก

สายน้ำผึ้งแกล้งมานั่งบีบน้ำตาให้ศิวาเห็น ศิวาตกหลุมพรางเข้าไปถาม สายน้ำผึ้งตีบทโศกบอกตนเองเพิ่งคลอดลูกได้เพียงอาทิตย์เดียว แต่เพราะคลอดก่อนกำหนดทำให้เด็กอ่อนแอและมีโรคแทรกซ้อน เสียค่าใช้จ่ายเยอะ ไม่รู้จะหาเงินที่ไหนมาจ่าย เพราะตนเองเงินเดือนน้อย และเด็กก็กำพร้าพ่อด้วย สายน้ำผึ้งตีบทแตกปิดหน้าร้องไห้ ศิวาเห็นใจบอกหากอยากจะเปลี่ยนงาน เขาจะช่วยให้ไปทำงานที่บริษัทของพ่อเขา พร้อมกับหยิบนามบัตรส่งให้

“...มีอะไร โทรฯ หาผมได้ทุกเวลา” ศิวา มองสายน้ำผึ้งที่สวยหวานแล้วเสียดาย คิดว่าถ้าไม่ได้กันตา ยังมีสายน้ำผึ้งก็ดีกว่าไม่มีอะไรขบเคี้ยว แม้จะมีลูกแล้วก็ตาม “แล้วผมพอจะมีเบอร์คุณไว้ได้ไหมครับ ผมไม่ชอบรับเบอร์แปลกน่ะครับ เมมเบอร์คุณไว้ เวลาคุณโทรฯมาจะได้ไม่ตัดสายทิ้ง” ยื่นมือถือตัวเองให้สายน้ำผึ้งกดเบอร์โทรฯ สายน้ำผึ้งวางท่ายังไม่รับมือถือจากศิวาในทันที มีท่าทีลังเลนิดนึง ศิวายิ้มอย่างรู้จริตผู้หญิง “ผมไม่โทรฯจีบคุณหรอกครับ”

สายน้ำผึ้งหัวเราะอย่างมีจริตสดใสทำให้ศิวาตรึงใจ สายน้ำผึ้งรับมือถือของศิวามากดเบอร์ให้ ศิวาเมมเบอร์น้ำผึ้งไว้ด้วยชื่อ “ฮันนี่”

“เมมอย่างนั้น ระวังแฟนคุณจะเข้าใจผิดนะคะ” สายน้ำผึ้งหลอกถาม เข้าทางศิวาทันที “ผมยังไม่มีแฟนครับ รออยู่ ...ว่าจะมีใครมาหยุดผมได้” สายน้ำผึ้งยิ้มนิ่ง ๆ ยังไม่แสดงท่าทีอะไรแต่มีสายตาแพรวพราวอยู่ ศิวามองตาสายน้ำผึ้งก็เข้าใจ

“ไว้เจอกันนะครับ” ศิวายิ้มแล้วไถล้อรถเข็นเลี้ยวผ่านมุมตึกไป ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาแก้ไขชื่อเป็น “เจษฎา 2” ศิวายิ้มเยาะว่าสาย

น้ำผึ้งช่างเป็นเหยื่อที่หลอกง้าย...ง่าย ส่วนสายน้ำผึ้งเปลี่ยนจากผู้หญิงหน้าซื่อน่าสงสารเป็น ผู้หญิงหน้าเชิดผงาดขึ้นมา มองไปทางศิวาแล้วยิ้ม

“ผู้ชาย ...โง่เหมือนกันทั้งโลก!” สายน้ำผึ้งก้มมองนามบัตรของศิวาแล้วคิดถึงกันตา “ฉันทำพี่สาวแกน้ำตาตกได้ ฉันก็ทำให้แกน้ำตาตกได้เหมือนกัน นังก้อย!”

  

ตอนที่ 12

รสสุคนธ์เตรียมตัวพาสายนํ้าผึ้งและลูกกลับบ้าน บอกว่าจะพาไปฉีดวัคซีนที่คลินิกแถวบ้านแทนเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย สายนํ้าผึ้งไม่พอใจบอกลูกต้องมีชีวิตดีกว่าตนเองและให้รูดบัตรเครดิตไป รสสุคนธ์บอกตอนนี้ไม่มีภูเบศร์คอยไถเงินจากกะรัตมาจ่ายให้แล้ว สายนํ้าผึ้งบอกเธอมีทางหาเงินทางอื่น พร้อมกับมองนามบัตรพิศุทธิ์ในมืออย่างมีความหมาย รสสุคนธ์มองหลานสาวอย่างระแวง

กะรัตหน้าบานเมื่อกุนตีชิมปลานึ่งซีอิ๊วแล้วยกนิ้วให้ กุนตียังชมพิศุทธิ์ที่ทำให้กะรัตมีสมาธิและใจเย็นจนทำอาหารได้ กะรัตชะงักไปนึกขึ้นได้ว่าจริงอย่างที่กุนตีบอก ที่พิศุทธิ์ทำให้ตนเองเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว กะรัตหอมพิศุทธิ์ด้วยความรักสุดใจ ขณะที่พิศุทธิ์ยิ้มให้กะรัตแต่ในใจยังกังวลเรื่องท่านชายอ๊อด พวงหยกเดินเข้ามาเห็นกะรัตหอมกับพิศุทธิ์แล้วหมั่นไส้อดค่อนขอดไม่ได้ เลยเจอกะรัตโวยใส่ แต่พิศุทธิ์รีบห้ามไว้ กันตาเดินเข้าบ้านมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด ตามมาด้วยเด็กรับใช้วิ่งกระหืดกระหอบมาบอกว่ามีคนมาร้องตะโกนเรียกกันตาอยู่หน้าบ้าน กันตาแปลกใจมากว่าใครมาเรียกเธอ พอออกมาดูก็ตกใจ ที่เห็นศิวายืนถือไม้เท้าพยุงตัวเอง โดยมีบอดี้การ์ดยืนอยู่ใกล้ ๆ 

“ผมมาขอโทษคุณ”

กันตาชะงักไม่คิดว่าศิวาจะลงทุนออกจากโรงพยาบาลทั้ง ๆ ที่ขายังไม่ดีเพื่อมาขอโทษตัวเธอ “ในเมื่อคุณเชื่อคำพูดคนอื่นมากกว่า คุณจะมาสนใจอะไรกับคำยกโทษจากฉัน..กลับโรงพยาบาลไปซะ”

“ผมไม่กลับ! ผมอยากให้คุณเข้าใจว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะเชื่อคนอื่น คุณเปิดประตูให้ผมเข้าไปคุยกับคุณเถอะนะ”

“ฉันไม่เปิด! กลับไปก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจว่าคุณกำลังบุกรุกบ้านฉัน”

“ผมไม่กลับ! จนกว่าคุณจะคุยกับผม”

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ คุณอยากอยู่ก็อยู่ไป ฉันจะเข้าบ้าน!” กันตาหันหลังจะเดินเข้าบ้าน ศิวาเลยปล่อยไม้เท้าทิ้งแล้วพยายามกัดฟันปีนประตูรั้วบ้านทั้ง ๆ ที่ขายังเจ็บ กันตาหันมามองศิวาอย่างหงุดหงิดกับการเอาแต่ใจ ทำอะไรบ้า ๆ ของศิวา ศิวาไม่สนใจบอกยังไงจะต้องทำให้กันยายกโทษให้ได้ ปีนไปเรื่อย ขาก็เจ็บ กัดฟันพยายามปีนข้ามประตูรั้วบ้าน แต่ก็พลาดตกลงมา กันตาตกใจพุ่งไปหา ร่างศิวาล้มทับกันตา ต่างคนต่างเจ็บ แต่ก็ต่างเป็นห่วงกัน ถามขึ้นมาพร้อมกัน

“คุณเป็นยังไงบ้าง!” กันตาชะงักมอง ศิวา ยิ้มทะเล้น “ห่วงผมแบบนี้ แปลว่าหายโกรธผมแล้ว” กันตาผงะตัวออกห่างศิวา “ฉันกลัวคุณจะมาตายที่บ้านฉันต่างหาก! กลับไปได้แล้ว”

ศิวาคว้ามือกันตาไว้พร้อมพูดเสียงอ้อน “ผมทำขนาดนี้ คุณยังไม่หายโกรธผมอีกเหรอ ผมขอโทษที่ผมหูเบา แต่เมื่อก่อนผมไม่เคยสนใจและไม่เคยเชื่อคำพูดของใครเลยนะ แต่ครั้งนี้มันกลับเปลี่ยนไป เพราะมันเป็นเรื่องของคุณ...ผมชอบคุณ” มองตากันตาอย่างมีความหมาย กันตาชะงักไม่คิดว่าศิวาจะพูดตรง ๆ แต่ก็ยังฟอร์มเชิดหน้าใส่

  

ศิวากลับไปแล้ว กันตาเดินยิ้มกริ่มเข้าบ้านมา พวงหยกพุ่งเข้าไปถามทันทีว่าศิวาเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ฐานะเป็นอย่างไร กันตาบอกไม่รู้ เพราะยังไม่สนิทกัน รู้แต่ว่าเป็นลูกชายคนเดียวของคุณศรัทธา ลีพาณิชย์ พวงหยกได้ยินชื่อถึงกับตาโต ตื่นเต้นยินดี เพราะเป็นเจ้าของสายการบินยักษ์ใหญ่ รีบเข้ามาพะเน้าพะนอลูกสาวคนเล็ก กันตารีบบอกว่าตนเองไม่ได้เป็นอะไรกับศิวาและก็ไม่ชอบคนเจ้าชู้ด้วย พวงหยกหงุดหงิดขึ้นมาทันที บอกให้ลูกสาวช่วยคบคนรวย ๆ อย่าคบปลิงที่เอาแต่สูบเลือด 

“แม่!! จนป่านนี้แม่ยังไม่เชื่ออีกเหรอว่าคุณพิศุทธิ์ไม่ได้เป็นอย่างที่แม่คิด!” กะรัตทนไม่ได้โพล่งขึ้น

“แกไม่รู้อะไร อย่าพูดดีกว่า เอาไว้ฉันมีหลักฐานแน่นอนเมื่อไหร่ แกจะรู้ ว่าที่ฉันพูดมันไม่ผิด!” พวงหยกมองหน้าพิศุทธิ์แล้วสะบัดหน้าเดินเข้าบ้านไป พิศุทธิ์มองพวงหยกอย่างกังวลว่าพวงหยกรู้อะไร แล้วพูดถึงหลักฐานอะไร

  

สายนํ้าผึ้งโทรฯ หาพิศุทธิ์ขอร้องให้มาช่วยรับตนเองและลูกออกจากโรงพยาบาลหน่อย เพราะลูกไม่แข็งแรง ไม่กล้าพาขึ้นแท็กซี่ พิศุทธิ์ลำบากใจมาก สายนํ้าผึ้งเลยทำทีเป็นตัดบท รสสุคนธ์บอกพิศุทธิ์คงไม่มา แต่สายนํ้าผึ้งมั่นใจว่าคนอย่างพิศุทธิ์ไม่มีทางปล่อยให้เธอลำบากแน่ เพราะที่เธอต้องคลอดก่อนกำหนดเป็นเพราะกะรัต

เช้าวันรุ่งขึ้น สายนํ้าผึ้งดีใจมากเมื่อพบว่ามีคนมาเคลียร์ค่ารักษาพยาบาลให้เรียบร้อย ปรากฏว่าคนมาเคลียร์คือ นวล บอกมาจ่ายเงินและรับสายนํ้าผึ้งกลับบ้านตามคำสั่งของกะรัต สายนํ้าผึ้งแทบกรี๊ด กลับมาถึงบ้าน สายนํ้าผึ้งบอกให้รสสุคนธ์ขนของมีค่าของภูเบศร์ไปขายให้หมดเพื่อเอาเงินไปคืนกะรัต เพราะไม่ต้องการให้กะรัตมาดูถูก และที่สำคัญสายนํ้าผึ้งไม่ได้ต้องการเงิน แต่ต้องการทุกอย่างที่เป็นของกะรัต รสสุคนธ์มองหลานสาวอย่างระอาใจ

ขณะที่พิศุทธิ์พากะรัตมาทำบุญที่วัด เพื่อต้องการให้กะรัตใจสงบและอยากให้อภัยกับสายนํ้าผึ้ง กะรัตไม่ชอบใจนักบอกหากไม่ได้สัญญา

ไว้กับพิศุทธิ์ว่าจะเป็นภรรยาที่ดี ไม่มีทางจะช่วยเหลือสายนํ้าผึ้งแน่ และว่าให้ต่างคนต่างอยู่ แต่หากสายนํ้าผึ้งมายุ่งเกี่ยวกับตนเอง ก็ไม่เอาไว้แน่ พิศุทธิ์มองกะรัตอย่างเหนื่อยใจ ได้แต่คิดว่าได้เท่านี้ก็ยังดี 

  

สายนํ้าผึ้งมาบริษัทแต่เช้าและเข้าไปในห้องพิศุทธิ์ หยิบเสื้อสูทมากอดอย่างโหยหา เพราะคิดว่าเจ้าของเสื้อสูทนี้ควรจะเป็นของเธอ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นอยากจะเอาชนะกะรัต 

ด้านกะรัตร้อนใจกลัวว่าพิศุทธิ์จะต้องไปเจอกับสายนํ้าผึ้ง เพราะทั้งคู่ทำงานที่เดียวกัน พอพิศุทธิ์ลงมา กะรัตก็อิด ๆ ออด ๆ พิศุทธิ์รู้ว่ากะรัตอยากไปส่งเขาเพื่อให้เห็นกับตา กะรัตหน้าแหยที่ถูกพิศุทธิ์จับได้ พิศุทธิ์ยอมให้กะรัตไปส่ง และอยากให้กะรัตเชื่อใจเขาให้มากกว่านี้ แต่พอมาถึงบริษัทกะรัตก็ทำท่าเหมือนจะลงไปด้วย จนพิศุทธิ์ต้องกำชับว่าแค่มาส่งเท่านั้น

“กั้งบอกแล้วไงคะว่าที่กั้งมาส่งคุณ ไม่ใช่กั้งไม่ไว้ใจคุณ แต่กั้งไม่ไว้ใจมันต่างหาก! ตกลงค่ะ กั้งเชื่อคุณ กั้งจะไม่ระแวงคุณ กั้งสัญญา”

พิศุทธิ์ยิ้มขอบใจกะรัตที่ตั้งมั่นเชื่อใจตัวเอง “งั้นผมไปทำงานก่อนนะ” พิศุทธิ์ลงจากรถ กะรัตรีบลงตามและเรียกไว้ พิศุทธิ์ชะงักเพราะรู้ว่ากะรัตกำลังจะทำอะไร ส่ายหน้าเป็นเชิงห้าม เพราะมีพนักงานบริษัทเดินเข้าออกเพียบ

“นะคะ ..อย่างน้อยก็เป็นสิ่งยํ้าว่าคุณเป็นของกั้งคนเดียว”

“แต่ผมว่ามันไม่...” พิศุทธ์พูดยังไม่ทันจบ กะรัตก็โผเข้าโอบคอพิศุทธิ์แล้วจูบแก้มซ้าย-ขวา พิศุทธิ์ยืนอึ้ง มองพนักงานที่เดินผ่าน ต่างแอบมองแล้วยิ้มกัน พิศุทธิ์เขินจนทำหน้าไม่ถูก “คุณนี่...” อ้าปากจะบ่น กะรัตพูดเลย “ถ้าคุณยังบ่นอีกคำ กั้งจะจูบอีกรอบนะ”

พิศุทธิ์รีบหุบปาก มองค้อนกะรัตแทน กะรัตหัวเราะ พิศุทธิ์ส่ายหน้ายิ้ม ๆ กับความทะเล้นของกะรัต แล้วโบกมือบ๊ายบายก่อนจะเดินเข้าบริษัทไป ในใจกะรัตยังกังวล แต่ก็ต้องเชื่อใจพิศุทธิ์ให้ได้ จึงตัดสินใจหันหลังเดินขึ้นรถแล้วสตาร์ตรถ แต่!!!! ..สตาร์ตไม่ติด! สายนํ้าผึ้งมองกะรัตอย่างหมั่นไส้ พอพิศุทธิ์เดินเข้าบริษัทไปจึงตั้งใจมาพูดยั่ว แต่เจอชายนี่กับยี่หวาเข้ามาคุย ทำให้คลาดกับกะรัตที่สตาร์ตรถติดและขับออกไปแล้ว สายนํ้าผึ้งเลยโทรฯ เข้ามือถือแทนและพูดยั่วเรื่องพิศุทธิ์ทิ้งระเบิดเสร็จก็วางสายไปเลย ปล่อย ให้กะรัตกรี๊ดลั่นรถ และหักพวงมาลัยรถกลับไปที่ทำงานพิศุทธิ์อย่างรวดเร็ว

  

พิศุทธิ์เห็นสายนํ้าผึ้งมาทำงานทั้งที่ควรจะเป็นช่วงลาหยุดคลอดก็แปลกใจ สายนํ้าผึ้งพูด เยาะ ๆ ว่าพิศุทธิ์ทำให้กะรัตโยนเศษเงินมาจ่ายค่าพยาบาลให้เธอได้ พิศุทธิ์บอกกะรัตเต็มใจช่วยเหลือ และตอนนี้กะรัตก็เปลี่ยนไปแล้ว ให้อภัยสายนํ้าผึ้งแล้ว สายนํ้าผึ้งบอกคนอย่างกะรัตไม่เคยให้อภัยและไว้ใจใคร พิศุทธิ์เชื่อมั่นว่ากะรัตไม่เป็นอย่างที่สายนํ้าผึ้งกล่าวหาและขอตัวเดินจากไป สายนํ้าผึ้งแสยะยิ้ม บอกพิศุทธิ์กำลังจะได้เห็นว่าคนอย่างกะรัต เปลี่ยนแปลงไม่ได้

กะรัตมาถึงที่ทำงานพิศุทธิ์ก็โวยวายตั้งแต่พนักงานแลกบัตรจนมาถึงแผนกที่สายนํ้าผึ้งทำงาน สายนํ้าผึ้งเห็นกะรัตเดินมาก็ยิ้ม ๆ เป็นไปตามแผน มาถึงกะรัตก็อาละวาดใส่สายนํ้าผึ้งที่มาแย่งผัวของตนเอง สายนํ้าผึ้งตีหน้าซื่อบอกไม่รู้เรื่อง ยิ่งทำให้พนักงานสงสารสายนํ้าผึ้งมาก ส่วนกะรัตกลายเป็นนางมารไปในบัดดล สายนํ้าผึ้งเดินหนี กะรัตเดินตามอาละวาด สายนํ้าผึ้งเดินมาที่บันไดหนีไฟ พออยู่กันสองคน สายตาและท่าทางของสายนํ้าผึ้งก็แข็งกร้าวผิดกับตอนที่อยู่ต่อหน้าคนอื่นเลย

“แกนี่มันยิ่งกว่างูพิษอีก! ฉันบอกไว้ก่อนนะว่าอย่ามายุ่งกับผัวฉัน”

“แต่ฉันจะแย่ง!” สายนํ้าผึ้งประกาศต่อหน้า

“นังหน้าด้าน!!! คุณพิศุทธิ์ไม่ใฝ่ตํ่าไปเอาแกหรอก”

“อย่าลืมสิว่าคุณภูของเธอ ฉันก็แย่งมาแล้ว แถมเขายังจดทะเบียนและมีลูกกับฉันด้วย แล้วทำไมจะเกิดกับคุณพิศุทธิ์อีกไม่ได้ เธอรู้ว่าขนาดเธอเอาเงินปรนเปอคุณภู คุณภูยังทิ้งเธอมาหาฉัน แล้วกับคุณพิศุทธิ์ที่ไม่แคร์เรื่องเงินของเธอ เธอเลยกลัวว่าจะเสียเขาให้ฉัน เธอถึงต้องจดทะเบียนตีตราเขาไงล่ะน่าสมเพชที่สุดเลยกั้ง” 

เสียงหัวเราะของสายนํ้าผึ้ง เหมือนนํ้ามันที่สาดไปในอารมณ์ของกะรัตที่กำลังร้อนระอุดั่งเปลวไฟให้โหมกระพือจนกะรัตควบคุมตัวเองไม่อยู่ พุ่งเข้าไปจิกทึ้งผมจนใบหน้าของสายนํ้าผึ้งเงยขึ้นจ้องตากับกะรัต “จำไว้นะนังผึ้ง! เศษดินใต้รองเท้าฉัน มันยังมีค่ากว่าแก! อย่าเผยอหลงตัวเองว่าฉันจะกลัวแก! แกก็แค่เด็กกำพร้าขี้อิจฉา! ขาดพ่อ! ขาดแม่! จนต้องแย่งความอบอุ่นจากผัวคนอื่น! คุณพิศุทธิ์ ไม่มีทางมองแก แกไม่มีวันแย่งเขาไปจากฉันได้!”

สายนํ้าผึ้งโกรธที่กะรัตพูดจี้ปมในใจ ยกมือฟาดแขนกะรัตให้ออกจากการจิกหัวตัวเอง “ลองดูไหมล่ะกั้ง ว่าสุดท้าย..เขาอยู่ข้างฉัน ไม่ใช่เธอ” ทันใดนั้น สายนํ้าผึ้งร้องกรี๊ดอย่างหวาดกลัว “กรี๊ด!!! กั้งอย่าทำฉัน! อย่าทำฉัน!”

กะรัตงงว่าสายนํ้าผึ้งกำลังจะทำอะไร สายนํ้าผึ้งกรีดร้องเสียงดัง โวยวายว่ากะรัตทำร้ายตนเอง ทันใดนั้นชายนี่กับยี่หวาเปิดประตูหนีไฟเข้ามา กะรัตเผลอหันไปมองชายนี่กับยี่หวา สายนํ้าผึ้งฉวยโอกาสคว้ามือกะรัตทั้งสองข้างมาที่หน้าอกตัวเองให้ดูเหมือนว่ากะรัตกำลังผลักตนเอง และสายนํ้าผึ้งก็จงใจพลัดตกบันไดลงไป กะรัตหันไปมอง ทั้งตกใจทั้งอึ้ง ไม่คิดว่าสายนํ้าผึ้งจะยอมลงทุนทำขนาดนี้!!!

  

พิศุทธิ์กำลังนั่งประชุมอยู่ พนักงานเข้ามาตามบอกว่ากะรัตผลักสายนํ้าผึ้งตกบันได พิศุทธิ์ตกใจมาก วิ่งออกจากห้องประชุมไปทันที พอแหวกไทยมุงเข้าไปได้ก็พบว่าสายนํ้าผึ้งนอนเจ็บ หัวแตกอยู่ ก่อนจะหันมามองกะรัตแทนคำถาม กะรัตปฏิเสธบอกไม่ได้ทำ แต่ชายนี่และยี่หวาเป็นพยานบอกเห็นกะรัตผลักสายนํ้าผึ้ง ยิ่งกะรัตปฏิเสธเท่าไหร่ก็ยิ่งดูเป็นนางมารร้าย กะรัตโมโหจะเข้าไปเอาเรื่องสายนํ้าผึ้ง พิศุทธิ์เลยตัดสินใจอุ้มตัวกะรัตที่ดีดดิ้นโวยวายแล้วพาออกไป สายนํ้าผึ้งมองแล้วแอบยิ้มสะใจ

พิศุทธิ์ลากกะรัตออกมาหน้าบริษัท กะรัตดิ้นและจะเข้าไปเอาเรื่องสายนํ้าผึ้งอีก พิศุทธิ์ทนไม่ไหวที่กะรัตใช้แต่อารมณ์จนขาดสติ เดินไปอุ้มรัดเอวกะรัตมายัดใส่รถ “อย่าลงมานะ!” นํ้าเสียงดุดัน โกรธจริง 

กะรัตชะงัก ไม่เคยเห็นพิศุทธิ์โมโหขนาดนี้มาก่อน จำใจต้องขึ้นรถด้วยความรู้สึกโกรธ น้อยใจ ที่พิศุทธิ์โมโหตัวเอง ทั้ง ๆ ที่ตัวเองไม่ผิด พิศุทธิ์ขึ้นรถตามพร้อมสตาร์ตรถแล้วขับรถออกไป ท่ามกลางสายตาของพนักงานหลายสิบคู่ พิศุทธิ์พากะรัตมาส่งที่บ้าน กะรัตยังโวยวายไม่เลิก

“กั้ง! คุณยังไม่เห็นอีกเหรอว่าการใช้อารมณ์ ผลมันเป็นยังไง!”

“ถึงกั้งจะเป็นคนใช้แต่อารมณ์ แต่ฉันก็ไม่เคยตอแหลใคร กั้งเลว กั้งก็บอกว่ากั้งเลว กั้งบอกไม่ได้ทำ ก็แปลว่ากั้งไม่ได้ทำ! กั้งอยู่ของกั้งเฉย ๆ แต่มันเป็นคนเข้ามาหาเรื่องกั้งก่อน! แล้วทำไมกั้งต้องยอมด้วย!”

“ไหนคุณบอกว่าคุณจะเปลี่ยนตัวเองไง”

“ถ้าการเปลี่ยนตัวเอง มันรวมถึงกั้งต้องยอมแพ้นังผึ้ง กั้งไม่เปลี่ยน! กั้งบอกคุณแล้วไง ว่าถ้ามันมายุ่งกับกั้งเมื่อไหร่ กั้งไม่เอามันไว้แน่! มันคิดจะทำลายครอบครัวเรา คุณต้องลาออก!!!!”

พิศุทธิ์รู้สึกว่าพูดต่อไปก็ไม่รู้เรื่องแน่ จึงลากกะรัตมาส่งให้นวล และขึ้นรถขับออกไปเลย กะรัตร้องเรียกให้พิศุทธิ์กลับมา แต่พิศุทธิ์ไปแน่บ กะรัตกรี๊ดลั่นบ้าน

  

พิศุทธิ์กลับมาที่บริษัท รู้สึกอายมาก เพราะพนักงานต่างก็มองและซุบซิบ ขณะที่หัวหน้าของเขาก็เปรยเชิงตำหนิที่เกิดเรื่องเช่นนี้ และว่าพิศุทธิ์ควรไปขอโทษสายนํ้าผึ้งที่ต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องนี้ พิศุทธิ์มาหาสายนํ้าผึ้งที่ห้องพยาบาล สายนํ้าผึ้งยิ่งสำออย พิศุทธิ์กล่าวขอโทษแทนกะรัต

สายนํ้าผึ้งเอื้อมมือไปแตะที่แขนพิศุทธิ์เพื่อแสดงความเห็นใจและเข้าใจ “ฉันอยากให้กั้งรู้จังว่าคุณรักเขาขนาดไหน เขาจะได้ไม่มองคุณเป็นเพียงแค่เครื่องมือของเขา” พิศุทธิ์งงกับพูดของสายนํ้าผึ้ง “เครื่องมือแก้แค้นฉันไงคะ กั้งรู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับคุณ เขาถึงทำทุกอย่างให้ได้คุณไปจากฉัน เขาลงทุนจดทะเบียนตีตราคุณ เพื่อแก้แค้นที่คุณภูทิ้งเขามาหาฉัน ฉันรู้ทันเขา เขาทนไม่ได้ เลยผลักฉัน”

พิศุทธิ์มองสายนํ้าผึ้งแล้วตัดสินใจลุกขึ้น “ผมไม่รู้ว่าความจริงที่คุณสองคนคุยกันมันคืออะไรกันแน่ แต่สิ่งที่ผมเชื่อ...คือผมรักกั้ง และกั้งรักผม เราแต่งงานกันเพราะความรัก .. และผมไม่ยอมเป็นเครื่องมือการแก้แค้นของใคร” สายนํ้าผึ้งอ้าปากค้างจะพูด พิศุทธิ์พูดแทรกเลย “ถือว่าผมขอร้องล่ะครับ...ขอให้กั้งเขาอยู่ส่วนเขา คุณ..ก็อยู่ส่วนของคุณ ส่วนผมกับคุณ เรายังคุยกันได้ไม่มีปัญหา เพราะเราไม่มีเรื่องอื่นนอกจากเรื่องงานเท่านั้น...ผมขอตัว”

พิศุทธิ์เดินออกไปจากห้องพยาบาล สายนํ้าผึ้งมองอย่างแค้นที่ทำให้พิศุทธิ์หวั่นไหวไม่ได้! แต่ก็ไม่ยอมแพ้แค่นี้แน่

  


Tags:

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

แบ่งปัน

จำนวนคนดู 809 ครั้ง

แสดงความคิดเห็น