วันอาทิตย์ 31 สิงหาคม 2557 อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

วิไลรัมภารีบเสริม “ตอนแรกที่เราสามคนทราบเรื่องตกใจมาก แต่ก็ยินดีที่จะทำตามพระประสงค์ของท่านลุงค่ะ อ้อ...คุณพ่อยังบอกอีกว่า...ท่านลุงไม่ได้ระบุว่าต้องแต่งแค่คู่เดียว แต่งหลาย ๆ คนได้ยิ่งดี”

วิไลรัมภายิ้มกริ่มปรายตามาทางรณพีร์ รณพีร์ยิ้มเจื่อน ๆ แต่ไม่ขัดด้วยความมีมารยาท เกษราถอนใจเบา ๆ กับความเหลือเกินของน้องสาว ชินกรมองเกษราด้วยความเสียใจและเสียดาย ระวีรำไพนั่งอึ้งใจหายวาบ ปวรรุจลอบมองระวีรำไพอย่างพิจารณา และเก็บข้อมูลวงดนตรี ขึ้นเพลงเป็นจังหวะสโลว์ช้า ๆ วิไลรัมภาตาโตวาว “รัมภาชอบเพลงนี้จัง เราไปเต้นรำกันต่อเถอะค่ะ พี่ชายใหญ่เชิญพี่เกษไปเต้นรำสิคะ”

ธราธรหันมาเชิญเกษราอย่างมีมารยาท เกษรายิ้มรับหน้าเจื่อน ๆ อย่างเกรงใจ ทั้งสองคนเดินออกไปที่ฟลอร์และเต้นรำอย่างเรียบร้อย ออกไปทางเกร็ง ชินกรค่อย ๆ หันไปมองเกษราด้วยความเสียดาย...ระวีรำไพค่อย ๆ หันไปมอง แววตาแฝงไว้ด้วยความเศร้า ปวรรุจแอบมองระวีรำไพหนึ่งครั้งแล้วก็หันไปมองธราธรหนึ่งที แล้วก็กลับมามองระวีรำไพอีกครั้ง ปวรรุจค่อนข้างแน่ใจว่าเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่
 
พอกลับมาถึงวังเทวพรหม เกษราก็รีบต่อว่ามารตีกับวิไลรัมภา “พี่ไม่ชอบใจที่มารตีกับรัมภาพูดแบบนั้นต่อหน้าคนอื่น เรื่องสัญญาของ 2 ตระกูล ไม่ควรป่าวประกาศ โดยเฉพาะฝ่ายหญิงพูดมากไปจะไม่งาม”

“ไม่งาม ก็ไม่สน คนที่คิดจะมาแย่งพี่เกษไปจากพี่ชายใหญ่จะได้รับรู้”

“ใครจะคิดแบบนั้น ไม่มีหรอก”

“นายชินกรนั่นไง มองพี่เกษไม่วางตา มารตีมองไกล ๆ ยังเห็น”

“พ่อเห็นด้วย ลูกไม่ควรเต้นรำกับชายอื่น อาจทำให้คุณชายใหญ่ไม่พอใจ”

“ใช่ค่ะ ถ้าพี่ชายใหญ่ไม่พอใจ พาลมากีดกันพี่ชายพีร์กับรัมภา รัมภาไม่ยอมนะคะ”

“ตอนนี้คุณชายใหญ่ยังไม่มีใคร เกษควรจะรีบเอาใจคุณชายใหญ่ให้มาก ๆ ผู้ชายคนอื่นไม่ว่าใครเข้ามาไม่ต้องไปสนใจ” เกษราส่ายหน้าด้วยความหนักใจ
 
หลังเลิกงานแล้ว ธราธรยังคงยืนอยู่คนเดียวกลางฟลอร์เต้นรำ ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ อย่างครุ่นคิด เมื่อนึกถึงตอนที่เต้นรำกับเกษรา อารมณ์ความอึดอัดไม่เป็นธรรมชาติยังอยู่ แต่พอนึกถึงตอนเต้นรำกับระวีรำไพ อารมณ์ความสุข ความสดใส ยังคงกระจายอยู่ ธราธรเริ่มสงสัยความรู้สึกตัวเอง

อีกมุมหนึ่งไม่ไกลออกไป ปวรรุจยืนมองธราธรที่ยืนสับสนอยู่ ทันใดนั้นพุฒิภัทร รัชชานนท์ และรณพีร์เดินเข้ามายืนประกบ ทั้งสามมองไปที่ธราธร

“ชายรุจ...คงไม่ใช่แค่มองบรรยากาศในงานอยู่ใช่มั้ย จะบอกได้หรือยังว่ามอง และคิดอะไรอยู่”

ปวรรุจมองหน้าน้อง ๆ ทั้ง 3 ที่รอฟังคำตอบ ปวรรุจรู้ตัวว่าคงต้องบอกแต่โดยดี
 
กลางดึกคืนนั้น จู่ ๆ อาทิตยรังสีก็เกิดอาการจุกเสียดขึ้นมาอย่างแรงที่บริเวณหน้าอกถึงกับหน้ามืดและเป็นลมล้มลงกับพื้น กัลยากับระวีรำไพต้องโทรศัพท์ตามหมอให้มาตรวจดูอาการด่วน
 
เช้าวันต่อมา เอียดกับอ่อนช่วยกันซักถามธราธรเรื่องเกษรา ธราธรบอกเกษราสวยและเพียบพร้อมทุกอย่าง อ่อนดีใจมาก อยากให้สองคนรีบแต่งงานกันทันที ธราธรรีบปฏิเสธ

“คือผมตั้งใจจะขอเวลาเรียนรู้จักน้องเกษมากกว่านี้ คิดว่าจะให้เวลาเธอมากยิ่งขึ้น แต่ต้องรอให้ผมกลับจากทำงานภาคสนามเสียก่อน”

“แล้วไปออกทำงานภาคสนามต้องไปนานถึงเมื่อไหร่กันล่ะ”

“ราวสองสามเดือนครับ”

อ่อนโวยลั่น “โอ๊ย อีกตั้งนาน สามเดือน”

“ไม่นานหรอกอ่อน ดีแล้วค่อย ๆ คิด ค่อยเป็นค่อยไป ทำอะไรอย่าใจร้อนบุ่มบ่ามจะเสียการ เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล็ก ต้องให้แน่ใจเสียก่อน”

“ก็ได้ค่ะ สามเดือนก็สามเดือน แต่พอครบสามเดือนแล้วต้องรีบมาบอกย่านะ”

ธราธรจำต้องรับคำอย่างจำใจ

“แล้วงานภาคสนามที่ว่า...อยู่ที่ไหน แล้วจะไปเมื่อไหร่” เอียดถามด้วยความเป็นห่วง
 
2-3 วันต่อมา ธราธรแวะไปหาอาทิตยรังสีที่วัง ทั้งสองคนคุยเรื่องการเตรียมตัวออกไปทำงานภาคสนาม

“กำหนดว่าจะไปต้นเดือนหน้า คณะสำรวจจะไปพร้อมกับตัวแทนของสมาคมจากฝรั่งเศสที่มอบทุนให้เรา เป็นสมาคมอิสระที่สนับสนุนงบประมาณสำหรับการบูรณะตัวปราสาทพนมจันทร์ที่เพิ่งค้นพบ”

“เป็นข่าวที่ดีมาก ๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีเงินสนับสนุนมาจากต่างประเทศ ถ้าเรารองบประมาณจากรัฐบาลอย่างเดียว การบูรณะครั้งนี้คงยังไม่เกิดขึ้นง่าย ๆ”

“ใช่...โชคดีจริง ๆ คุณชายใหญ่ก็เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน การออกภาคสนามครั้งนี้คงจะเริ่มต้นเร็วกว่ากำหนด ฟิตร่างกายให้ดี”


Tags:

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

แบ่งปัน

จำนวนคนดู 8,303 ครั้ง

แสดงความคิดเห็น