วันอาทิตย์ 23 พฤศจิกายน 2557 อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อันยา กับทวยเทพยังนอยด์กันอยู่ จู่ ๆ มือถือก็ดังขึ้น อันยากดรับแต่ทวยเทพเข้ามาปัดไม่ให้รับ อันยาสุดจะทน “โอเค ใช่! มันเป็นอย่างที่คุณพูด จบมั้ย?!!! ก็ได้ยินชัดแล้วนี่! ฉันเป็นอย่างที่คุณบอกนั่นแหละ พอใจรึยัง”

“อะไรนะ!! ไม่!! จะพอใจได้ไง อันยา คุณใจร้ายมาก คุณทำยังงี้กับผมได้ยังไง!!!” ทวยเทพโกรธจัดเช่นกัน
 
แสนเดินไปที่เคาน์เตอร์รีเซพชั่นและถามถึงอันยา เจ้าหน้าที่บอกเห็นอันยาอยู่แถว ๆ นี้ พอดีมีโทรศัพท์เรื่องงานเข้ามา แสนจึงรับสาย ด้านคิมหันต์โทรฯหาอันยาไม่รับสายจึงใช้วิธีส่งข้อความ “งานงอก ดอกเตอร์มาหาเจ๊แล้ว” และพยายามจะถ่วงเวลาให้เมขลาอยู่ที่ร้านขนมหวานนาน ๆ

อันยาและทวยเทพอยู่อีกด้านหนึ่งของล็อบบี้ อันยาเห็นทวยเทพพูดไม่รู้เรื่อง จะเดินหนี แต่ทวยเทพไม่ยอมคว้าตัวอันยาไว้ อันยาสะบัด แต่ทวยเทพไม่ปล่อย

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!!! หูดับไม่ได้ยินฉันพูดเหรอ!!!” อันยาทั้งผลักทั้งดัน

“ทีงี้ล่ะทำเป็นดิ้น ทีไปขลุกอยู่กับไอ้ดอกเตอร์กระจอกนั่น ไม่เห็นจะดิ้น!!” ทวยเทพจงใจเบียดใกล้ยิ่งขึ้น

“จะทำอะไร ช่วยด้วยค่ะ ช่วย...” อันยาตะโกนเรียกรปภ. ทวยเทพเห็นอันยาจะตะโกน ก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้มาก ๆ “คุณไม่มีสิทธินอกใจผม”

“ทำอะไร ทุเรศ ปล่อยฉันนะ”

“ผมไม่เชื่อหรอก ว่ามันจะมีดีกว่าผม” ทวยเทพจะจับอันยาเข้ามาจูบ อันยาผลัก แต่ไม่ค่อยไหว กำลังจะแย่!!! แต่จู่ ๆ ทวยเทพก็กระเด็นออกไป แถมโดนหมัดเหวี่ยงเข้าเต็มหน้า แสนปรากฏตัวขึ้นมา ช่วยอันยาไว้ได้ทันหวุดหวิด

“ดอกเตอร์!!!”

ทวยเทพหน้ามึน หันมาเห็นแสนเข้า ผงะไปทันที มองรูปถ่ายแสนที่หล่นอยู่บนพื้น แล้วมองแสนตัวจริง “แก ไอ้ดอกเตอร์กระจอก!!!” แค้นมาก โถมเข้ามาจะอัดแสน!!!
 
ทวยเทพถลาจะเข้ามาชกแสนเพื่อเอาคืน แต่แสนจับล็อกเอาไว้

“ปล่อย!!! ปล่อยสิวะ เรื่องของคนเป็นแฟนกัน แกยุ่งอะไรด้วย!!!”

แสนชะงักไปพอได้ยินว่า “แฟน” ผลักทวยเทพออกอย่างแรง จนเซไปเกือบล้มคะมำ “ถ้าไม่อยากให้ยุ่ง ก็หัดให้เกียรติแฟนตัวเองซะบ้าง !!ผู้หญิงเค้าไม่เต็มใจ ต่อให้เป็นแฟนก็ทำแบบนั้นไม่ได้!!”

“ไม่ใช่นะ เค้าไม่ใช่แฟนฉัน” อันยาบอก

ทวยเทพโกรธจัดตวาดใส่อันยา และหันไปดูถูกแสนที่ย่องมาหาแฟนเขาถึงคอนโดฯ แสนยิ้มสมเพชดูถูกกลับว่าการศึกษาไม่ได้ช่วยอะไร จริง ๆ ยิ่งทำให้ทวยเทพฟิวส์ขาด จะเข้ามาตั๊นแสนอีกที แต่แสนการ์ดเตรียมพร้อม อันยารีบเข้าไปห้าม และไล่ให้ทวยเทพกลับไป ทวยเทพหน้าเสีย

“เข้าใจซะที ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน!! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ!! ไป!!”

“อัน...ทำไมคุณทำกับผมได้ขนาดนี้!”

“ก่อนจะว่าฉัน คุณควรจะสำรวจตัวเองก่อน ถ้าคุณไม่ล้ำเส้นฉัน เรื่องนี้มันคงไม่เกิดขึ้น!!” อันยาโพล่งออกไป ทวยเทพทั้งเจ็บทั้งแค้น “ไม่งั้นฉันเรียกรปภ.โยนคุณออกไปจริง ๆ นะ”

ทวยเทพชี้หน้าแสนด้วยสายตาอาฆาตว่าเรื่องไม่จบแค่นี้แน่ ก่อนจะออกไปอย่างรวดเร็ว แต่เจอพื้นเปียกเพราะแม่บ้านกำลังทำความสะอาดเลยลื่น เสียหน้าเข้าไปอีก
 
อันยาเข้าไปดูอาการของแสน แสนว่าเขาไม่เป็นอะไรแต่แฟนอันยาคงเข้าใจผิด อันยาย้ำว่าเธอและทวยเทพไม่ได้เป็นอะไรกัน แสนจึงเตือนให้อันยาระมัดระวังตัว อันยาถามว่ามาที่นี่ได้อย่างไร

“ก็เห็นคุณบอกว่า......” แสนเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ทั้งการแต่งตัวออกไปข้างนอกของอันยา ทั้งถุงชอปปิงกองใหญ่เบิ้ม แต่ละใบล้วน ปราดา กุชชี จีวองซี่ “ป่วย ?” สีหน้าแสนเปลี่ยนจากความเป็นห่วง กลายเป็นอึ้งงันไป...

“ด็อก ดอกเตอร์คะ คือฉัน...” อันยามองหน้าแสน เห็นแววตาแสนผิดหวังมาก ๆ แสนเดินออกไปเลย ไม่นึกจริง ๆ ว่าอันยาจะโกหก! อันยาอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก!!

แสนเดินออกมาหน้าคอนโดฯ สวนกับเมขลาที่กำลังเดินมา เมขลาถามว่าเยี่ยมอันยาแล้วหรือ แสนบอกไม่ต้องเยี่ยมแล้ว หน้าตายิ่งตึง เดินลิ่ว ๆ ไป เมขลาวิ่งตาม คิมหันต์ซึ่งเดินตามเมขลามาเห็นท่าทางแสนก็พอจะเดาได้เลา ๆ รีบเดินเข้ามาในคอนโดฯ เห็นอันยายืนหน้าจ๋อยก็รู้ว่างานเข้าแล้ว
 
อันยาพาลพะโลเอากับคิมหันต์ที่ไม่ยอมโทรฯเตือนเธอก่อน ทั้งที่คิมหันต์บอกว่าส่งข้อความแล้วแต่อันยาไม่ดูเอง อันยาให้คิมหันต์ช่วยคิดว่าจะหาทางออกอย่างไร

“อย่างมาก เค้าก็มองว่าเจ๊เป็นพวกกะล่อน ปลิ้นปล้อน ไม่จริงใจ! ต่อไปพูดอะไร เค้าคงไม่เชื่อเจ๊อีกแล้ว... จับได้คาหนังคาเขาอย่างงั้น มันจะทำยังไงได้อีก????”

แสนเล่าให้เมขลาฟัง เมขลาไม่อยากจะเชื่อว่าอันยาจะเป็นคนแบบนั้นจึงให้แสนกลับไปก่อน ส่วนเธอก็เข้ามาหาอันยา

“อันโกะเธอรู้มั้ย ดอกเตอร์เป็นห่วงเธอมาก พอได้ยินว่าอันโกะป่วย เพราะรู้ว่าอยู่ตัวคนเดียว กลัวจะไม่มีคนดูแล ก็เลยชวนเมขึ้นมาเยี่ยม” เมขลามอง ๆ อันยา ที่ดูก็รู้ว่าไม่ป่วย และถุงชอปปิงยังอยู่เป็นประจักษ์พยาน “ถ้าอันโกะไม่ได้ป่วย ทำไมถึงบอกดอกเตอร์ว่าป่วยล่ะ ดอกเตอร์ ไม่ชอบคนโกหก อันโกะคงต้องหาทางเคลียร์ให้ดี ๆ เลยล่ะ”

อันยามองตาคิมหันต์ แต่ต่างยังคิดข้อแก้ตัวไม่ได้ อันยาขอให้เมขลาช่วยเคลียร์กับแสนให้ เมขลาส่ายหน้าและว่าเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมอันยาต้องโกหก ก่อนจะเดินออกไปเลย อันยาแทบทรุด คิมหันต์ก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไร
 
คิมหันต์คิดจะช่วยอันยาจึงขอเบอร์เมขลาและโทรฯหา ทั้งคู่คุยกันทำให้เมขลารู้ว่าคิมหันต์ไม่ใช่แฟนอันยา เป็นแค่รุ่นน้องที่ทำงานด้วยกันเท่านั้น คิมหันต์บอกว่าที่อันยาไม่ไปทำงานเป็นเพราะเขา เมขลาฟังแล้วไม่อยากจะเชื่อเท่าใดนัก
 
เมรีและอาโปมาเที่ยวผับ เห็นทวยเทพนั่งดื่มเหล้าดับกลุ้มอยู่ จำได้ว่าเคยเป็นคู่ควงของอันยาจึงเข้าไปตีสนิท ก่อนจะส่งรูปไปให้อันยาดู อันยาร้อนใจเพราะกลัวเรื่องจะเปิดเผยและรู้ไปถึงหูแสน จึงจอดรถไว้ที่ร้านอาหารและบึ่งมอเตอร์ไซค์ไปที่ผับทันที เมรีและอาโปพยายามจะหลอกถามเรื่องอันยาและแสน ทวยเทพเมาเกือบจะหลุดปากอยู่แล้ว แต่อันยามาถึงเสียก่อน อันยาบอกให้ทวยเทพกลับบ้าน เมรีและอาโปขัดใจมากเกือบจะรู้แล้วเชียว
 
อันยาพาทวยเทพมาส่งที่บ้าน ทวยเทพอ้อนวอนอันยาว่าอย่าไปจากเขา อันยาบอกเธอไม่ชอบให้ทวยเทพมาล้ำเส้น และว่ามีเหตุผลที่ต้องไปทำงานกับดอกเตอร์ พร้อมกับเล่าเรื่องราวที่เธออยากได้ตำแหน่งหัวหน้าแผนกถึงต้องยอมไปเป็นเลขาฯของแสน

“ผมเชื่อคุณ...ก็ได้ แต่ตกลงว่า..เรื่องของเรา ยังเหมือนเดิม..ใช่มั้ยอัน อันนี่ ยิ่งเราทะเลาะกัน ผม...ก็ยิ่งรักคุณมากขึ้นกว่าเดิม” ทวยเทพรีบจับมืออันยามากุมไว้ ยิ้มมีความสุข อันยาชะงักไป แต่ก็ฝืนยิ้มนิด ๆ แต่ในสมองเครียด!!
 
อันยาคิดหาทางจะไปพูดกับแสนอย่างไรเพื่อให้เขาหายโกรธ ขณะที่กำลังจะขึ้นรถไปทำงาน

“ขอไปด้วยคนได้มั้ยครับ”

อันยาแปลกใจบ่นพึมพำว่าตัวเองหูฝาด แสนบอกพูดคนเดียวแบบนี้คืออันยาตัวจริง อันยาเงยหน้าขึ้น ไม่อยากจะเชื่อสายตา “ดอกเตอร์!!!” แสนยืนอยู่ตรงหน้าจริง ๆ “เรื่องเมื่อวาน ฉัน.. ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”


Tags:

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

แบ่งปัน

จำนวนคนดู 5,290 ครั้ง

แสดงความคิดเห็น