“จะบ้าหรือ มีที่ไหน”
       
“แล้วมันเอาเงินมาจากไหน  ฉันน่ะได้ยินมาตั้งนานแล้ว เรื่องคุณเลี้ยงมันเป็นเมียเก็บ แต่ฉันไม่เชื่อเพราะคุณน่ะมีแต่เปลือกเกาะฉันกินอยู่ทุกวัน”
       
“หยุดเดี๋ยวนี้ นภา”
       
“ไม่หยุด คุณเอาเงินซุกเงินซ่อนที่ไหนไปปรนเปรอมัน”
       
“ผมไม่เคยจ่ายซักบาท”
       
“อ๋อ แปลว่ามันรักคุณก็เลยแบให้ฟรี ๆ มันยังสาวยังสวย คิดหรือว่ามันจะมารักคนแก่   คุณน่ะเหี่ยวลงไปทุกวันแล้วจะมีอะไรมัดใจมันได้นอกจากเงิน  นังพวกนี้มันดูดเลือดดูดเงินเหมือนปลิง พอแห้งหมดตัวมันก็ถีบหัวส่งไปหาไอ้แก่หน้าโง่คนใหม่”
       
“นี่หยุดพูดซะที ผมจะไปอาบน้ำ”
       
“ฉันไม่หยุด ฉันจะพูด”
         
เจนภพเดินหนีจะไปขึ้นบันได นพนภาเข้าไปขวางไปหยิก เจนภพเอาแขนปาดผลักนพนภาลงไปก้นกระแทกกับพื้น นพนภาร้องกรี๊ด เจนภพเดินกุมหัวขึ้นบันไดไป

ต้องเริ่มติดยา  แต่เธอต้องการเลิกจึงคลิกหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต เขาแนะนำให้คุยกับผู้ปกครอง ต้องจะมาปรึกษากับนพนภา แต่กลับถูกแม่ด่าจนเข้าหน้าไม่ติด   จะคุยกับเจนภพเขาก็อ้างว่างานยุ่ง เพราะต้องไปพบกับมุตตา ต้องเดินมาหน้าบ้านจะเรียกแท็กซี่ไปหาเพื่อน เจอกับวีกิจ  วีกิจเห็นหลานสาวดูเลื่อนลอย  ถามห่วงใยว่าเธอไม่สบายหรือเปล่า

“ต้องสบายดี อ้อ เดี๋ยวพ่อเขาจะออกไปเหมือนกัน พี่กิจติดรถพ่อไปลงที่สโมสรก็ได้นะคะ”
      
“อะไรเรานี่ ทำไมต้องให้พี่ไปนั่งรถพ่อด้วย”
       
“ก็จะได้คุยกันเรื่องยัยเมียน้อยมุตตาไงคะ  จะแบ่งสัดส่วนกันยังไงให้ลงตัว”
       
“นี่ต้องพูดอะไรน่ะ”
       
“พ่อเขานัดกับยายมุตตาไว้ค่ะ วันนี้คงเป็นวันของอาไม่ใช่ของหลาน”

ต้องพูดหยัน ๆ เดินออกจากบ้าน ทิ้งให้อาหนุ่มยืนหน้าเครียด
 
นพนภาเห็นเจนภพแต่งตัวหล่อ ฉีดน้ำหอมฟุ้ง จึงแอบโทรฯ ไปบอกประพงส์ให้ส่งลูกน้องตามไปเล่นงานมุตตาและทำให้เสียโฉม...วีกิจตามเจนภพมาจนถึงโรงแรมห้าดาว เห็นเจนภพกับมุนินทร์อยู่ในชุดว่ายน้ำกำลังเล่นน้ำ

คุยกันเหมือนหยอกล้อ  แต่จริง ๆ  แล้วทั้งสองกำลังโต้เถียงกันแบบตัดพ้อ  เพราะเจนภพต้องการจะชวนเธอไปมีอะไรกัน      

“ถ้าคุณเอาใบหย่ามาให้ฉันดูก่อน”
       
“โธ่ตา นี่ ตาไม่รู้สึกผิดบาปบ้างเลยหรือที่มาให้ผมหย่ากับเมีย”
       
“จะให้คุณกับเมียเท่านั้นหรือคะ ที่ทำผิดบาปได้”
      
“ตาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเลยนะ นี่เกิดเฮี้ยนอะไรขึ้นมา”
       
“ถ้าตาเฮี้ยนจริง ก็คงไปหักคอเมียคุณนานแล้วล่ะค่ะ”
       
มุนินทร์พูดราวพูดเล่นแต่ตาวาววับ  เจนภพไม่รู้เรื่อง พิศดูรูปร่างมุนินทร์   มุนินทร์รู้ทันขยับตัวตะแคงบิดตะโพกไขว้ขา เจนภพตาเยิ้ม
       
“ตาเพรียวขึ้นกว่าเดิมตั้งเยอะ  ไม่เหมือนตอนเกิดเรื่องตาอวบอิ่มกว่านี้”
       
“ตอนนั้นตาท้องมังคะ”
       
“ตานี่ตลกหน้าตายจริง” เจนภพหัวเราะ
       
“ตาไม่น่าตายต่างหากค่ะ”
       
“ตาสวยแล้วเซ็กซี่ขึ้น”
       
“แล้วคุ้มค่าพอที่จะทิ้งเมียศัลยกรรมของคุณไหมล่ะคะ”
       
มุนินทร์ยิ้มยั่วยวน  เจนภพยื่นหน้ามาใกล้ ...จากมุมที่วีกิจยืนมองคนทั้งคู่อยู่ ดูราวเจนภพและมุตตาจุมพิตกัน  วีกิจใจหายปนหึงหวง ฮึดฮัดขัดใจ
       
“งั้นก็เอาใบหย่ามาให้ได้ซีคะ แล้วคุณจะได้สิ่งที่คุณต้องการ”
       
มุนินทร์ผลักเจนภพหงายหลังลงไปนอนบนเก้าอี้แล้วทาบตัวลงไป จูบที่ริมฝีปากเขาเบา ๆ เจนภพหน้าแดงก่ำ เต็มไปด้วยความพิศวาส จะรวบร่างของมุนินทร์เข้ามากอดจูบอีก แต่มุนินทร์เอามือยันอกเจนภพไว้
       
“โธ่ตา ทำไมต้องทรมานผมขนาดนี้” เจนภพตัดพ้อ

มุนินทร์ลุกขึ้นยืน สีหน้าสะใจ
       
“เพราะคนแบบคุณเป็นฝ่ายได้และเรียกร้องที่จะได้มาตลอดไงคะ จนไม่เคยรู้ว่าใครอื่นต้องสูญเสียและเจ็บปวดแค่ไหน ต่อไปนี้ถึงเวลาแล้วที่คุณจะต้องเป็นฝ่ายสูญเสียบ้าง”
      
“ตา จะงอนอะไรผมนักหนา”

“ลาก่อนค่ะ”