เดลินิวส์

ศึกฟุตบอลยูฟ่า ยูโรปา ลีก รอบ 32 ทีมสุดท้าย นัด 2 เมื่อวันพุธที่ผ่านมา "เรือใบสีฟ้า" แมนฯ ซิตี จ่าฝูงศึกพรีเมียร์ลีก อังกฤษ เปิดสนามเอติฮัด สเตเดี้ยม ต้อนรับการมาเยือนของแชมป์เก่ารายการนี้ เอฟซี ปอร์โต จากโปรตุเกส โดยผลในนัดแรก แมนฯ ซิตี บุกไปชนะมาก่อน 2-1

สำหรับในนัดนี้เป็นเจ้าบ้านที่โชว์ฟอร์มการเล่นได้แข็งแกร่งกว่าทีมเยือนชัดเจน ก่อนเอาชนะไปได้อย่างขาดลอย 4-0 ได้ประตูจาก เซร์คิโอ "กุน" อเกวโร ตั้งแต่นาทีแรก, เอดิน เซโก นาที 76, ดาบิด ซิลบา นาที 84 และดาวิด ปิซาร์โร นาที 86

โดยเกมนี้ เอฟซี ปอร์โต เหลือผู้เล่นแค่สิบคน เพราะ โรลันโด ถูกใบเหลืองแดงไล่ออกจากสนามในนาทีที่ 77

รวมผล 2 นัด แมนฯ ซิตี ชนะ ปอร์โต 6-1 ผ่านเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้ายต่อไป

มุมที่ 5 ว่ากันด้วยเรื่องกีฬาอันว่าบอลไทยจะไปบอลโลก นาทีนี้หายใจไม่ทั่วท้อง เหตุเพราะนักเตะยังรวมตัวกันไม่ติด กุนซือใหญ่ “วินนี่” วินฟรีด เชเฟอร์ คุมทีมซ้อมไปวัน ๆ แม้ว่า “เสี่ยแฮงค์” อนุชา นาคาศัย ผู้จัดการทีมจะสั่งอัดฉีด 2 ล้าน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะฮึดเอาตัวรอดได้หรือเปล่า วันที่ 29 ก.พ.นี้ โอมาน จะเป็นผู้ให้คำตอบ  เรื่องวุ่นวายข้ามปีก็ต้องยกให้สมาคมกีฬายิงปืนฯ จนป่านนี้ยังเคลียร์กันไม่สะเด็ดน้ำ และคงเป็นงานที่ทำให้ มนตรี ไชยพันธ์ รองผู้ว่าการ กกท. หนักใจ ก็หวังว่าสมาคมแห่งนี้จะไม่กลับคืนสู่อดีต?  มาว่ากันที่งานใกล้ตัวกันดีกว่า เสาร์ที่ 25 นี้ศึกลูกหนังประเพณี “จุฬาฯ-ธรรมศาสตร์” เชื่อว่าใส่กันไฟแลบเพราะเป็นเกมศักดิ์ศรี กระนั้น “บิ๊กแก้ว” ฐิติพงศ์ เขียวไพศาล ผู้บริหารเอไอเอสจัดเต็ม เตรียมขนน้ำดื่ม พัด ไปแจกที่บูธวัน-ทู-คอล แถมยังบริการเพนท์หน้าทีมเชียร์ให้ฟรีอีกด้วย  กวาดมาแล้ว 4 ถ้วย “บิ๊กเน” เนวิน ชิดชอบ บอสใหญ่บุรีรัมย์ฯ สั่งลูกทีมติดเครื่องล่าถ้วยใบที่ 5 ทำศึกบอลถ้วยพระราชทาน ก กับ “ฉลามชล” ชลบุรี เอฟซี และวันที่ 23 ก.พ. เวลา 14.00 น. ที่ห้องแกรนด์ ฮอลล์ 2 ชั้น 1 โรงแรมรามาการ์เด้นส์ มีแถลงข่าวความพร้อม “อ๊อด น้ำหวาน” จุติ ไกรเลิศ เชิญชาวเราร่วมงาน สอบถามรายละเอียดที่ 08-1615-7125  “แฝดเล็ก” พล.ต.ต.ศุภวณัฏฐ์ อาริยะมงคล รองเลขาธิการสมาคมกรีฑาฯ ฝากกระจายข่าวเลื่อนการคัดเลือกนักกรีฑาเยาวชนทีมชาติ จากเดิม 11 มี.ค. เลื่อนไป 16 มี.ค.  24 ก.พ. เวลา 10.00 น. พล.อ.อ.ชนินทร์ จันทรุเบกษา นายกสมาคมจักรยานฯ เป็นประธานจัดงานวันคล้ายวันสถาปนาสมาคมจักรยานฯ ครบรอบ 53 ปี ที่สมาคมฯ หัวหมาก  ไพฑูรย์ หิรัญประดิษฐ์ ผอ.สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย แจ้งว่า สมาคมนักเรียนเก่าเตรียมอุดมศึกษาฯร่วมกับโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จัดเดินวิ่งการกุศล วันที่ 26 ก.พ. เวลา 06.00 น. สอบถามและสมัครได้ที่ 0-2252-2325 หรือ 08-5326-6996  28 ก.พ. เวลา 18.00 น. “เสี่ยฮง” สุนทร จารมนต์ เป็นโต้โผจัดงานวันเกิดครบ 69 ปีให้กับ “น้าดา” ศักดา รัตนสุบรรณ อดีตกัปตันกีฬา “เดลินิวส์” ที่ภัตตาคารโฮคิทเช่น สาขาเหม่งจ๋าย เพื่อนพ้องน้องพี่อย่าลืมไปร่วมเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์กัน  กอล์ฟศิษย์เสธ. ปีที่ 103 ชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี วันที่ 30 มี.ค. ที่สนามกอล์ฟเพรสซิเด้นท์ คันทรีคลับ ช็อตกันเที่ยงตรง ติดต่อสอบถามและสมัครได้ที่ พ.ต.จีรนาท เทพวัลย์ 08-1685-5995

เจ้าคุณเดินคิดเครียดไปเจอหวานเจี๊ยบกับแทใย สองสาวเอาน้ำหวานมาให้เจ้าคุณเหมือนกัน ต่างฝ่ายต่างไม่พอใจ เปิดฉากทะเลาะ สาดน้ำหวานใส่กัน แต่โชคร้ายคนที่โดนสาดกลับเป็นเจ้าคุณ เจ้าคุณหัวเสียเดินหนีกลับไปหาลุงกำโป๊ง ที่บ้าน เห็นลุงกำโป๊งกำลังนั่งกินข้าวด้วยความเอร็ดอร่อย เจ้าคุณกลืนน้ำลายเอื๊อก ท้องร้องด้วยความหิวโซ แล้วก็ตัดสินใจ

“ลุงกำโป๊ง ตกลง...ฉันจะทำงาน”

ลุงกำโป๊งพาเจ้าคุณไปสมัครงานที่ไร่ชาเขียว สมศรีนึกสงสาร ยอมรับเจ้าคุณเข้าทำงาน แถมยังพาไปสอนวิธีเด็ดใบชาด้วยตัวเอง เจ้าคุณรู้สึกดีกับสมศรี แถมยังรู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างมาก

บังเอิญมีลูกค้ามาเอาของที่สั่งไว้ สมศรีผละจากเจ้าคุณ เดินกลับไปหาลูกค้าที่รออยู่ที่บ้าน เจ้าคุณเงอะงะ ยังเด็ดใบชาไม่เป็น เลยดึงแรงจนออกมาเกือบทั้งต้น สมใจเดินผ่านมาเจอ จำเจ้าคุณไม่ได้ เพราะสมศรีให้เจ้าคุณโพกผ้าขาวม้าปิดหน้ากันแดดไว้ มองเห็นแต่ลูกตา

สมใจหัวเสียอย่างแรง รีบเข้ามาดูแลต้นชาเขียวราวกับลูก ระหว่างนั้นชาวเขาที่กำลังเก็บใบชาอยู่ใกล้ ๆ เจ้าคุณ เดินมาสะกิดเจ้าคุณ ให้ดูหนอนตัวใหญ่สีเขียวที่กำลังไต่อยู่บนไหล่ เจ้าคุณตกใจสุดขีด พยายามสะบัดหนอนให้หลุด แต่หนอนไม่ยอมหลุด เจ้าคุณดิ้นไปชนต้นชาเขียวล้มอีก สมใจโกรธมาก เจ้าคุณดิ้นจนหมวกหลุด ผ้าหลุด สมใจเห็นเจ้าคุณก็ถึงกับเหวอ

“ไอ้ซิกแพ็กโรคจิต”

เจ้าคุณไม่มีเวลาต่อปากต่อคำ รีบสะบัดตัวสุดแรง ทำให้หนอนชาเขียวแปะเข้าที่ระหว่างตาของสมใจ สมใจรีบถอดผ้าคลุมหน้าแล้วโยนทิ้ง ก่อนจะหอบหายใจถี่ พวกชาวเขาพากันหัวเราะชอบใจ สมใจหันไปหาเจ้าคุณ กะโวยวายเต็มที่ แต่พอเห็นแขนเจ้าคุณเลือดไหลก็ตกใจ เจ้าคุณก้มลงมองแขนตัวเองเห็นเลือด ถึงกับหน้าซีด
 
สมใจช่วยทำแผลที่แขนให้เจ้าคุณ เห็นเจ้าคุณหน้าซีดขาว สมใจหัวเราะขำ

“หน้าซีดหยั่งกับไก่ต้ม แค่นี้ก็กลัวด้วย ทำไมนายถึงขี้กลัวจังหา นายขุนทองร้องป๊อด ๆ ๆ”

“ไม่ได้กลัว ไม่ได้ป๊อด”

สมใจอมยิ้ม เอายาหม่องทาแผล เจ้าคุณแสบจี๊ดร้องลั่น รีบดึงแขนออกห่าง สมใจดึงแขนมาจะทายาต่อ เจ้าคุณพอรู้ว่าเป็นยาหม่องที่สมศรีทำเองก็โวยลั่น หาว่าเป็นยาเถื่อน จะไม่ยอมทายา สมใจหมั่นไส้ เอานิ้วกดไปที่แผล เจ้าคุณเจ็บน้ำตาเล็ด

สมใจมอง ๆ เจ้าคุณเห็นว่าเจ็บจริง ๆ เลยจับแขนเจ้าคุณดึงมาแล้วเป่าไปที่แผลเพื่อให้หายแสบ ทำให้เจ้าคุณอึ้ง มองสมใจที่ค่อย ๆ เป่าแผลให้เค้า แล้วก็รู้สึกกึ๋ย ๆ ขึ้นมาในหัวใจ ก้องกับกิ๋งเห็นภาพทางทีวีถึงกับอึ้ง เหวอ

“ก้อง..เห็นเหมือนอย่างที่เค้าเห็นป่ะ”

“เห็น...ไอ้คุณเจ็บตัวแบบนี้ ถ้ามีแผลเป็นกลับมาแล้วคุณหญิงแม่เห็น มีหวังพวกเราโดนด่าไปสามวันเจ็ดวัน”

“ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ดูแววตาที่เจ้าคุณมองใจ๋สิ ตั้งแต่รู้จักกันมา เค้าไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้ของเจ้าคุณมาก่อนเลย เอ...มันชักจะยังไงยังไงแล้วนะก้อง”

“นี่ตัวเองกำลังจะบอกว่าไอ้คุณมันจะชอบสมใจเหรอ...ไม่มีทาง คนอย่างไอ้คุณ...เจ้าคุณ คุณากร ลูกชายคนเดียวของคุณหญิงรจนาวรรณ มหาศักดิ์ไพศาล ไม่มีวันจะไปคว้าสาวไร่ชามาเป็นลูกสะใภ้คุณหญิงแม่เด็ดขาด...คิดเยอะนะเรา” กิ๋งหันไปมองเจ้าคุณกับสมใจแล้วก็ครุ่นคิด
 
จู่ ๆ ท้องเจ้าคุณก็ร้องจ๊อกขึ้นมา สมใจผงะหันไปมอง

“เสียงท้องนายร้องเหรอ”

“ใช่...ยังไม่ได้กินอะไรแต่เช้า เธอมีอะไรให้ฉันกินมั้ย แต่ไม่เอาไข่นะ ฉันเบื่อจะแย่แล้ว”

สมใจนิ่งคิด แล้วก็ลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ “ได้สิ ฉันจะทำอาหารให้นายกินเอง แต่นายต้องทำงานแลกข้าว”

สมใจให้เจ้าคุณทำอาหารหมูแลกข้าว เจ้าคุณต้องสับหยวกกล้วย ตำหยวกกล้วย เอาไปผสมรำข้าว แล้วเอาไปให้หมูกิน เจ้าคุณไม่เคยทำมาก่อน ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง สมใจต้องลงมือสาธิตวิธีการทำให้ดู ช่วงสาธิตการตำหยวกกล้วย สมใจพลาดท่า เซจะล้ม เจ้าคุณรีบเข้ามาประคองรับสมใจเอาไว้ สมใจหันมา หน้าเกือบจะโดนหน้าเจ้าคุณ ทั้งคู่ผงะกันไป คำปุยเดินมาเห็นพอดี

สมใจกับเจ้าคุณหันไปเห็นคำปุย ก็รีบผละออกจากกัน สมใจรีบเก๊กหน้าดุ หันไปสั่งเจ้าคุณให้จัดการตำหยวกกล้วยต่อ แล้วรีบหันไปอธิบายให้คำปุยฟังว่าเมื่อสักครู่เกิดอะไรขึ้น คำปุยหาว่าสมใจร้อนตัว สมใจโมโหเงื้อมือขึ้นทันที คำปุยรีบหุบปาก เลิกแซวทันที

ตอนเจ้าคุณเอาอาหารไปให้หมูในเล้า ถูกหมูวิ่งชนล้มก้นจ้ำเบ้า พอให้อาหารหมูเสร็จ เจ้าคุณถึงกับหมดแรง รู้สึกตัวเหม็นไปหมด พอยกแขนสองข้างขึ้นมาดม เจ้าคุณถึงกับขย้อน จู่ ๆ สมใจก็โยนผ้าขาวม้าผืนใหม่มาคลุมหัวเจ้าคุณ

“ไปอาบน้ำ จะได้กินข้าว”

สมใจพูดจบก็รีบลากตัวคำปุยไปช่วยกันทำอาหาร เจ้าคุณมองตามสมใจ มองผ้าขาวม้าในมือ แล้วก็แอบรู้สึกดี
 
คำปุยทนช่วยงานในครัวได้พักเดียวก็แอบหนีออกไปรอกินข้างนอก ไม่ยอมช่วยทำอาหารต่อ เจ้าคุณอาบน้ำเสร็จ ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน จึงนุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียวเดินมาหาสมใจที่ครัว ภาพสมใจกำลังทำอาหารอยู่ในครัว ทำให้เจ้าคุณถึงกับเคลิ้ม แอบยืนมองนิ่งอยู่หน้าห้องครัว พอได้สติก็รีบสะบัดหัวตัวเองเป็นการใหญ่

“บ้าไปแล้ว..ไอ้เจ้าคุณ”

เจ้าคุณจะเดินหนีไป แต่โดนขอบประตูเกี่ยวผ้าขาวม้าเอาไว้ เจ้าคุณพยายามดึงผ้าขาวม้าออก สมหมายเดินผ่านมาเห็น เกิดเข้าใจผิด คิดว่าเจ้าคุณจะทำมิดีมิร้ายสมใจ รีบคว้าถังน้ำวิ่งเอาไปครอบหัวเจ้าคุณ แล้วลงมือซ้อมเจ้าคุณทันที

“ไอ้ลามก!! ไอ้ติงต๊อง!! ไอ้บ้ากาม”

เจ้าคุณสู้ไม่ได้เพราะมองไม่เห็น ล้มหงายเงิบไปบนพื้น สมใจรีบออกมาห้ามพ่อ แต่กว่าจะห้ามสำเร็จ เจ้าคุณก็น่วมไปทั้งตัว สมศรีกับคำปุยได้ยินเสียงเอะอะรีบวิ่งมาดู

“ฉันไม่ได้ทำอะไรไม่ดีจริง ๆ นะจ๊ะ คือว่าผ้าขาวม้ามันโดนเกี่ยวไว้ ฉันก็เลยต้องแกะมันออก” เจ้าคุณพยายามอธิบาย

สมหมายยังโมโหไม่หาย “แล้วทำไมแกถึงไม่ใส่เสื้อผ้า”

“เพราะใจ๋เองแหละพ่อ ใจ๋ใช้นายขุนทองเลี้ยงหมู เค้าก็เลยเลอะเทอะไปทั้งตัว ใจ๋เลยให้เค้าอาบน้ำ แล้วก็ลืมเอาเสื้อผ้าให้เค้าเปลี่ยน”

“ปุ๋ยเป็นพยานได้จ้ะ ปุ๋ยก็อยู่ตอนที่อ้ายขุนทองเลี้ยงหมูด้วย”

สมศรีตบอกผาง “นั่นไง!! ตาหมายเอ๋ยตาหมาย...แซบเว่อร์จริง ๆ เลยแก”

สมหมายค่อยเย็นลง สมใจ สมศรี คำปุย ถอนหายใจโล่งอก แต่สมหมายกลับลุกพรวดขึ้นมาอีก สมใจ สมศรี คำปุยตกใจ ลุกขึ้นตาม เจ้าคุณผงะ มองสมหมายตื่นกลัว

“เดี๋ยวข้าจะไปเอาเสื้อผ้ามาให้เอ็งใส่ หยั่งกับชีเปลือย เห็นแล้วอุจาดลูกกะตา”

สมหมายเดินออกไป สมศรี สมใจ คำปุยหันไปทางเจ้าคุณ เจ้าคุณยิ้มแหะ ๆ น่าสงสาร ขณะที่สมใจกำลังรู้สึกผิดทำให้เจ้าคุณโดนพ่อเล่นงาน
 
อาหารเต็มโต๊ะ เจ้าคุณกินไม่หยุด ทำเอาสมหมาย สมศรี สมใจ คำปุยถึงกับอึ้ง จนกินของตัวเองไม่ลง

“ขุนทองค่อย ๆ กิน เดี๋ยวติดคอ”

“มันอร่อยมากเลยจ้ะ อร่อยที่สุด” เจ้าคุณเงยหน้าขึ้นบอกสมศรี

สมใจไม่มั่นใจ “ประชดปะเนี่ย”

“ไม่ได้ประชด อร่อยจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าหน้าตาอย่างเธอจะทำกับข้าวเป็นด้วย”

“ทำไม!!หน้าตาอย่างฉันมันทำไม พูดดีดีนะ ไม่งั้นอด” สมใจดึงจานเจ้าคุณมาไว้กับตัว

“อย่าไปแกล้งขุนทองมันเลย แกล้งคนหิวมันบาป”

“แม่พูดถูกระวังชาติหน้าจะไม่มีกินนะแก”

คำปุยดึงจานข้าวเจ้าคุณจากมือสมใจ คืน ให้เจ้าคุณ เจ้าคุณกินต่อ สมใจมอง ๆ

สมหมายแอบกระซิบบอกสมใจ “ไอ้นี่มันต๊องจริง ๆ แค่ข้าวเหนียวกับหมูทอดก็บอกว่าอร่อยสุดยอดแล้ว”

“ขุนทอง..กินอย่างนั้นจะไปอร่อยได้ไง ต้องใช้มือปั้นข้าวเหนียวแบบนี้ แล้วก็จิ้มลงไป แล้วใส่ปากอย่างงี้”

สมศรียัดใส่ปากคำปุยเป็นตัวอย่างให้ดู เจ้าคุณทำตาม ปั้นข้าวเหนียวก้อนโต จิ้มลงในน้ำพริกหนุ่มจนชุ่ม แล้วกินเข้าไป แต่กลับผงะเพราะเผ็ดมาก เจ้าคุณแทบจะพ่นไฟออกมา

“เผ็ด..เผ็ด!!! น้ำ! น้ำ”

เจ้าคุณหันไปคว้าขันน้ำข้างสมหมายขึ้นมาดื่มอัก ๆ ๆ ๆ สมหมาย สมศรี สมใจ คำปุยอ้าปากค้าง เจ้าคุณดื่มน้ำจนหมดขัน แล้วก็วางลง

“หืมม์..น้ำอะไรอร่อยจัง ใส่ใบอะไรด้วยเนี่ย” เจ้าคุณหยิบมะกรูดจากในขันขึ้นมา

“ใบมะกรูด...แล้วไอ้น้ำที่นายดื่มเข้าไปน่ะ มันน้ำล้างมือ”

เจ้าคุณชะงักแทบจะอ้วกออกมา สมหมาย สมศรี สมใจ คำปุยหัวเราะชอบใจ เจ้าคุณหน้าแหยง ปุเลี่ยน ๆ บอกไม่ถูก
 
ก่อนกลับ สมใจยื่นเงินให้เจ้าคุณหนึ่งร้อยบาท เจ้าคุณชะงัก มองอย่างงง ๆ

“อะไร”

“ค่าจ้างที่วันนี้นายเก็บใบชายังไงล่ะ รับ   ไปสิ”

“ร้อยเดียวเองเหรอ”

“ไม่เอาก็เอาคืนมาเลย”

“เอามา...ร้อยเดียว เอาไปทำอะไรได้วะเนี่ย กินข้าวมื้อนึงยังไม่พอเลย”

เจ้าคุณพูดจบเดินออกไป สมใจชะงักกับคำพูดของเจ้าคุณ แล้วก็รู้สึกไม่พอใจ หันมาทางคำปุย

“ได้ยินมันพูดมั้ย น่าโดนชกปากจริง ๆ”

“เอาน่าใจ๋ โบราณเค้าว่า อย่าถือคนบ้า เพราะเดี๋ยวแกจะบ้ากว่ามัน ฮ่า ๆ ๆ”

คำปุยแหย่เสร็จก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน สมใจหันไปมองตามหลังเจ้าคุณสีหน้าครุ่นคิด

“แกบ้าจริงเหรอ ไอ้ขุนทอง”
 
เจ้าคุณกลับมาเจอลุงกำโป๊งกำลังนั่งดื่มเหล้ายาดองอยู่บนแคร่ เจ้าคุณหิวน้ำพอดีจะคว้าแก้วเหล้าลุงกำโป๊งมาดื่ม ลุงกำโป๊งรีบแย่งแก้วเหล้าคืนมา ไม่ยอมให้เจ้าคุณดื่ม

“น้ำบ้านเอ็งอ่ะดิ ยาดองของดีเว้ย กรึ๊บแล้วหลับสบาย อันนี้แบ่งให้ไม่ได้ ของดีมีน้อย”  
ลุงกำโป๊งพูดจบก็รีบยกโหลยาดองไปเก็บทันที เจ้าคุณมองตามหลังไป ไม่รู้ว่ายาดองคืออะไร แต่รู้ว่าลุงกำโป๊งเอาไปเก็บไว้ที่ไหน คืนนั้นเจ้าคุณนอนไม่หลับ คิดถึงคำพูดของลุงกำโป๊งที่บอกว่ายาดองช่วยให้นอนหลับสบายขึ้นมาได้ จึงแอบย่องไปขโมยยาดองของลุงกำโป๊งกิน

เจ้าคุณกินยาดองลุงกำโป๊งหมดโหล นอนหลับเป็นตาย สายแล้วก็ไม่ยอมตื่นไปทำงาน สมใจโมโหมาก บุกมาตามหาตัวเจ้าคุณถึงบ้านลุงกำโป๊ง พอเห็นเจ้าคุณยังนอนหลับไม่รู้เรื่อง สมใจก็รีบปรี่เข้าไปเขย่าตัวเจ้าคุณ จะปลุกให้ตื่นไปทำงาน จู่ ๆ เจ้าคุณก็คว้าแขนสมใจเข้ามากอด สมใจตกใจเงื้อมือจะฟาด

“พ่อ... ผมขอโทษ ผมขอโทษนะครับ พ่อครับ พ่อ...”

สมใจมองเจ้าคุณอึ้ง ๆ เห็นน้ำตาเจ้าคุณไหลออกมาก็ตกใจ เจ้าคุณกอดสมใจแน่นขึ้น สมใจถึงกับอึ้งไปทำอะไรไม่ถูก พอได้สติสมใจพยายามแกะมือเจ้าคุณออกด้วยความทุลักทุเล จนในที่สุดก็แกะมือออกสำเร็จ สมใจจะลุก แต่เจ้าคุณกลับคว้าตัวสมใจแล้วดึงเข้ามาอย่างแรง สมใจเสียหลัก ล้มไปในอ้อมกอดของเจ้าคุณ สมใจมองหน้าเจ้าคุณที่ห่างแค่คืบก็เริ่มหวั่นไหว ใจเต้นแรง ไม่นาน เจ้าคุณสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมาเห็นสมใจหน้าใกล้มาก ก็ผงะไปเช่นกัน ก้องเห็นภาพจากทีวีถึงกับสำลักกาแฟ กิ๋งได้ทีพูดเลียนเสียงก้อง

“เจ้าคุณ-คุณากร ลูกชายคนเดียวของคุณหญิงรจนาวรรณ มหาศักดิ์ไพศาล ไม่มีวันจะไปคว้าสาวไร่ชามาเป็นลูกสะใภ้คุณหญิงแม่เด็ดขาด!! (หัวเราะเยาะ) เฮอะ ๆ ๆ ๆ ยังจะว่าเค้าคิดเยอะ อีกมั้ย”

“ไอ้คุณมันเมา ตาเยิ้มเลยเห็นป่ะ ยังไงลูกสะใภ้คุณหญิงแม่ก็ต้องไม่ใช่สาวไร่ชาทั้งชาตินี้ชาติหน้า-ฟันธง” ก้องยังไม่เชื่อว่าเจ้าคุณจะรักสมใจ กิ๋งหันกลับไปมองดูที่จอทีวีอีกครั้งด้วยความสงสัย มั่นใจในความคิดของตัวเองเช่นกัน
 
สมใจกับเจ้าคุณยังมองหน้ากันอยู่ ไม่นานก็ได้สติทั้งคู่ แต่ยังไม่ทันผละออกจากกัน ปลัดจืดกับหวานเจี๊ยบก็เข้ามาเห็นพอดี ปลัดจืดไม่พอใจจะเข้าไปเอาเรื่องเจ้าคุณ สมใจรีบลากตัวปลัดจืดกับหวานเจี๊ยบออกไปคุยกันนอกห้อง ลุงกำโป๊งได้ยินเสียงเอะอะรีบเดินมาโวย ทุกคนเพิ่งได้รู้ความจริงเรื่องเจ้าคุณเมายาดอง

ลุงกำโป๊งชงกาแฟแก่ ๆ ให้เจ้าคุณดื่มแก้เมา สมใจบอกให้เจ้าคุณนอนพัก 1 วันไม่ต้องไปทำงานที่ไร่ หวานเจี๊ยบจะเข้าไปนอนเป็นเพื่อนเจ้าคุณ ลุงกำโป๊งรีบดึงตัวไว้ สมใจแอบถามลุงกำโป๊งเรื่องพ่อของเจ้าคุณ ลุงกำโป๊งมั่วนิ่มบอกพ่อเจ้าคุณโดนรถชนตาย เจ้าคุณสะเทือนใจมาก จนกระเทือนไปถึงสมอง เลยทำให้ต๊อง ๆ อย่างที่ทุกคนเห็น 
 
แมทธิวได้ยินคนพูดถึงแต่เรื่องขุนทอง รู้สึกเบื่อสุดขีด จึงไปหาเอมี่ที่วัด แอบพาออกไปนวดหน้านวดตัวที่ร้านนวดโดยไม่ให้คุณหญิงแม่รู้ ป้าพนักงานนวดได้ยินแมทธิวพูดถึงขุนทองไม่ดีก็ไม่พอใจ บังคับให้แมทธิวขอโทษ แมทธิวจะไม่ยอม ป้าพนักงานจับเส้นอย่างแรงจนแมทธิวต้องยอมขอโทษ

เอมี่ประกาศตัวเป็นแฟนขุนทอง พวกป้าพนักงานนวดไม่เชื่อ อยากให้ขุนทองเป็นแฟนกับยัยไม้อัด เอมี่ชะงัก ไม่รู้ว่ายัยไม้อัดคือใคร ป้าพนักงานนวดหาว่าเอมี่มั่วนิ่ม พากันลุกเดินหนีไป ไม่ยอมนวดให้แมทธิวกับเอมี่ต่อ เอมี่หันขวับไปถามแมทธิวเรื่องยัยไม้อัดทันที

“แมท...บอกมี่มาเดี๋ยวนี้ว่ายัยไม้อัดเป็นใคร”

“ยัยไม้อัดก็คือผู้หญิงเจ้าของไร่ชาเขียวที่ไอ้คุณมันทำงานด้วย”

“คุณคะคุณขาทำงาน คุณคะคุณขาของ    มี่เนี่ยนะ ไม่อยากจะเชื่อ”

“ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ ตอนนี้ไอ้คุณคะคุณขาของเธอมันทั้งเก็บใบชา ทั้งเลี้ยงหมู หมดสภาพความเป็นไฮโซแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

เอมี่แทบจะล้มทั้งยืนด้วยความอึ้งตะลึงงัน

“แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ดันโด่งดังขึ้นมาอย่างที่คุณเห็นยัยป้าสองคนนั่น ซึ่งมันเป็นอะไรที่ผมยอมไม่ได้ เพราะฉะนั้นเอมี่ คุณจะต้องดึงนังคุณหญิงแม่ให้กวาดใบไม้ในวัดต่อไปอีกอย่าให้มันกลับออกมาตอนนี้เด็ดขาด”

“อร้าย!! มี่ไม่ไหวแล้ว”

“ต้องไหว เพราะผมไม่ต้องการให้นังคุณหญิงแม่ออกมาขัดขวางแผนการของผม”

“แผนอะไรอ่ะ”

“ก็แผนยำเละไอ้ขุนทองน่ะสิ ผมจะยำมันให้เละ ดูซิ...คราวนี้มันจะยังเป็นขวัญใจของใคร ๆ อยู่รึเปล่า  ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
 
คืนนั้น สมใจเล่าเรื่องพ่อเจ้าคุณที่รู้มาจากลุงกำโป๊ง ให้คำปุยฟัง “น่าสงสารเนอะ ไม่มีพ่อ อยู่กับแม่แค่สองคน ก็เลยเป็นเด็กมีปัญหา ขาดความรัก ขาดความอบอุ่น แถมยังเห็นพ่อตายต่อหน้าต่อตา ถึงทำให้นายขุนทองเป็นบ้า”

คำปุยหรี่ตามองพร้อมชี้หน้า “ฮั่นแน่ สงสารเค้าแบบนี้ ใจอ่อนแล้วสิ”

“พูดไรของแก”

คำปุยขยับเก้าอี้เข้ามาสีหน้าจริงจัง “ใจ๋ ฉันพูดตรง ๆ นะ ถ้าไม่นับว่าอ้ายขุนทองเป็นบ้า ฉันว่าเค้ากับแกก็เหมาะสมกันอยู่นะ”

“ไอ้ปุ๋ย ใช้หัวแม่เท้าคิดป่ะเนี่ย”

“ฉันพูดจริงนะใจ๋ ซีเรียสเลยอ่ะ ตัดความต๊องออกไป เค้าก็รูปหล่อ หุ่นดี กล้ามเป็นมัด มาดแมน และที่สำคัญเค้าไม่ใช่คนกรุงเทพฯแบบที่พ่อแกเกลียด เหมาะสมที่จะเป็นแฟนกับแกที่สุด”

ทันใดนั้นแคบหมูโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม “แม่นแล้ว”

“นังแค๊บ เข้ามาในห้องฉันตั้งแต่เมื่อไหร่” สมใจโวยลั่น

“เข้ามานานแล้ว ว่าจะมาขอยืมหวี แต่รอนานไปหน่อยก็เลยเผลอหลับไป แล้วตกลงพี่ใจ๋จะเอาอ้ายขุนทองเป็นแฟนอ๊ะป่าว” 

“นังแค๊บ ถ้าแกถามชั้นอีกคำเดียว แกได้กลายเป็นผีเด็กอย่างนังปุ๋ยมันว่าแน่ ไป๊...ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว”

สมใจลุกขึ้นไล่แคบหมูกับคำปุย สองคนเดินออกไป สมใจปิดประตู ก่อนพึมพำออกมา

“ชาตินี้ฉันไม่มีวันเอาไอ้นายขุนทองเป็นแฟนเด็ดขาดเว้ย นังแค๊บ”
 
เช้าวันรุ่งขึ้น สมใจไม่พอใจมากที่เห็นเจ้าคุณมาทำงานสาย “เมื่อคืนกินอะไรเข้าไปอีกล่ะ ถึงได้มาสายโด่งขนาดนี้”

“ฉันต้องช่วยลุงกำโป๊งตักน้ำใส่ตุ่มก่อน แล้วก็เดินมาอีกตั้งหลายกิโล”

“งั้นก็แล้วไป ว่าแต่ทำไมนายไม่ขอยืมมอเตอร์ไซค์ลุงกำโป๊งขี่มาล่ะ จะได้มาไวหน่อย”

“ฉันขี่มอเตอร์ไซค์ไม่เป็น”

สมใจทำเสียงสูงแบบไม่อยากจะเชื่อ “ขี่มอเตอร์ไซค์ไม่เป็น”

เจ้าคุณรำคาญมาก รีบเปลี่ยนเรื่อง ถามถึงงานที่จะต้องไปทำวันนี้แทน สมใจนึกขึ้นมาได้ รีบไล่ให้เจ้าคุณออกไปส่งของกับแคบหมูที่ตลาด

ส่งของเสร็จ เจ้าคุณกับแคบหมูเดินผ่านไปทางหน้าร้านหวานเจี๊ยบ ดำเกิงไม่พอใจที่เห็นหวานเจี๊ยบรีบปรี่เข้าไปหาเจ้าคุณ แม้จะยังเข็ดที่คราวก่อนถูกเจ้าคุณเล่นงานไม่หาย แต่ดำเกิงกลัวจะเสียหน้า รวบรวมความกล้าเข้าไปชกเจ้าคุณ เจ้าคุณจับดำเกิงเหงี่ยงหัวทิ่มไปกลางโต๊ะนักเลงที่แมท ธิวจ้างให้มาเล่นงานเจ้าคุณ  พวกนักเลงไม่พอใจ ช่วยกันรุมสกรัมดำเกิงทันที

เคนกับติ๊กกลัวดำเกิงไม่รอด ขอร้องเจ้าคุณให้ไปช่วย เจ้าคุณเดินเข้าไปขวางกลางวง พวกนักเลงหันมาเล่นงานเจ้าคุณแทน แคบหมูเห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งไปตามปลัดจืด เจ้าคุณ ดำเกิง เคน ติ๊ก หวานเจี๊ยบ กับพวกชาวบ้าน ช่วยกันจัดการกับพวกนักเลง จนพวกนักเลงทนไม่ไหว วิ่งหนีไป

หวานเจี๊ยบปรี่มาเกาะแขนเจ้าคุณ “เก่งจังเลย เก่งที่สุดเลยอ้ายขุนทอง”

“พอได้แล้วน้องหวานเจี๊ยบ” ดำเกิงกระชากหวานเจี๊ยบออกไป แล้วปรี่ประชิดเจ้าคุณแทน “ไอ้ขุนทอง ข้าขอบใจเอ็งจริง ๆ ขอบใจที่ไม่ทิ้งให้ข้าโดนตื้บแบนแต๊ดแต๋ นี่ขนาดว่าข้ากับเอ็งเคยมีเรื่องกัน เอ็งยังอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยข้า สมแล้วที่เอ็งเป็นลูกหลานม่วนแต๊เหมือนข้า เพราะว่าลูกหลานม่วนแต๊ต้องหล่อ ต้องดี และมีน้ำใจ”

“อ้วก...ที่พูดมาน่ะ แกไม่เข้าข่ายเลยซักนิดอ้ายเกิง”

“แหม...น้องหวานเจี๊ยบอ่ะ” ดำเกิงหันไปคุยกับเจ้าคุณต่อ “ ไป...จะกินอะไร อ้ายเกิงเลี้ยงเต็มที่”

“ไม่ได้หรอก ต้องไปส่งชาต่ออีก”

“ไม่ต้องไปแล้ว”

ทุกคนหันขวับไปมอง เห็นสมใจยืนหน้ายักษ์อยู่กับปลัดจืด มีแคบหมูทำหน้าสยองขวัญอยู่ใกล้ ๆ “หมายความว่ายังไง ไม่ต้องไปแล้ว”

“ก็หมายความว่า ไม่ต้องไปแล้ว!!ไงล่ะ ชั้นสั่งให้ไปส่งของ แต่นายกลับมามีเรื่องมีราว ไง...อยากโชว์ฟอร์มอวดหญิงนักรึไง กลัวชาวบ้านเค้าไม่รู้เหรอว่าเจ๋ง ว่าเป็นนักเลง”

เจ้าคุณอึ้ง ทุกคนก็อยากจะอธิบาย แต่สมใจไม่หยุด

“พ่อแม่จะดีใจมั้ยเนี่ยถ้ารู้ว่าลูกเป็นนักเลงในตลาดแบบเนี้ย”

เจ้าคุณอึ้งแรง “เธอไม่มีสิทธิพูดถึงพ่อแม่ชั้น”

สมใจกับทุกคนตกใจ เจ้าคุณเดินพรวดออกไป

คำปุยกระซิบบอกสมใจ “ไอ้ใจ๋!! แกไปพูดถึงพ่อเค้าทำไม?! พ่อเค้าตายไปแล้วนะเว้ย”
สมใจอึ้ง รู้สึกผิดขึ้นมาทันที
 
เจ้าคุณหนีไปนั่งคิดถึงเรื่องในอดีตเพียงลำพัง ตอนนั้นเจ้าคุณที่ยังเด็กอยู่กำลังนั่งเล่นรถบังคับกับพ่ออยู่อย่างสนุกสนาน จู่ ๆ พ่อเกิดอาการเจ็บที่หัวใจขึ้น เจ้าคุณไม่รู้เรื่อง พ่อเริ่มปวดมากขึ้นแต่พยายามแสดงออกว่าไม่เป็นอะไร

“เจ้าคุณ...ไปเอายาบนโต๊ะในห้องทำงานให้พ่อ รีบเอามานะ”

เจ้าคุณรีบวิ่งออกไป ทันทีที่เจ้าคุณออกไป พ่อทรุดเข่าลงกับพื้น เจ็บจนจะทนไม่ไหว เอามือกุมอกข้างซ้าย เริ่มกระตุก ๆ เจ้าคุณวิ่งกลับเข้ามาเห็นสภาพพ่อแล้วตกใจ กลัว

“จะ...จะ...เจ้าคุณ...อะ...เอา...ยา...มา”

เจ้าคุณกลัว ๆ กล้า ๆ เอายาส่งให้พ่อ พ่อคว้าหมับมาแล้วกระตุกทีนึง ดูน่ากลัวสำหรับเจ้าคุณ พ่อพยายามเปิดฝายา ขวดหล่น ยากระจายเต็มพื้น พ่อยื่นมือไขว่คว้า ตาจ้องเจ้าคุณ

“อะ..เอา..ยะ..ยา..สะ..ใส่..ปาก..พ่อ..ที”

เจ้าคุณกลัวส่ายหน้าไม่กล้า พ่อตวาดเสียงดังเร่งให้เจ้าคุณหยิบยา เจ้าคุณสะดุ้งวิ่งไปหยิบยามาถือไว้เม็ดนึง แต่พอหันกลับมาก็เห็นว่าพ่อฟุบนิ่งไปแล้ว คุณหญิงแม่วิ่งเข้ามาเจอถึงกับกรี๊ดลั่น

“คุณ!! คุณ!! ไม่จริง!! ไม่จริ้ง!! คุณ!! อย่าทิ้งชั้นไป”

เจ้าคุณยืนอึ้ง ตัวสั่น มือสั่น  ยังถือยาอยู่ในมือ
 
เย็นมากแล้ว เจ้าคุณยังไม่กลับมาบ้าน พอดีไส้อั่วได้ข่าวว่ามีงูเห่าหลุดออกมาจากฟาร์ม ลุงกำโป๊งเป็นห่วงเจ้าคุณ รีบโทรศัพท์ไปหาก้อง กับกิ๋งให้ช่วยมองหาจากกล้องทีวี แต่ก้องกับกิ๋งหาเจ้าคุณไม่เจอ ลุงกำโป๊งตัดสินใจไปตามหาเจ้าคุณที่บ้านสมใจ สมใจกำลังกินข้าวอยู่กับคนในครอบครัว พอรู้เรื่องก็ตกใจมาก ถึงกับทำช้อนหลุดจากมือ

มีข่าวว่างูเห่าที่หลุดออกมาจากฟาร์ม กัดคนตายไปคนหนึ่ง สมใจ สมหมาย สมศรี ลุงกำโป๊ง คำปุย แคบหมู ไส้อั่ว คิดว่าเจ้าคุณถูกงูกัดตาย รีบพากันไปดูที่อนามัย พอรู้ว่าไม่ใช่เจ้าคุณก็พากันโล่งอก แต่สมใจยังไม่หายหน้าจ๋อย เพราะยังตามหาตัวเจ้าคุณไม่พบ

ลุงกำโป๊งกลับมาเจอเจ้าคุณที่บ้าน ลุงกำโป๊งดีใจมากวิ่งเข้าไปกอดเจ้าคุณแน่น ทำเอาเจ้าคุณแปลกใจ ลุงกำโป๊งรีบเล่าเรื่องงูเห่าให้เจ้าคุณฟัง “คิดว่าฉันโดนงูกัดตายเนี่ยนะ”

“เออสิวะ ทุกคนเค้าออกตามหาเอ็งกันให้ควั่ก เป็นห่วงเอ็งแทบตาย”

“จะมาห่วงฉันทำไม”

ลุงกำโป๊งตบหัวเจ้าคุณอย่างแรง “หมั่นไส้ แหม...พูดออกมาได้ ห่วงฉันทำไม ข้าจะบอกอะไรให้เอ็งฟัง ใครก็ตามที่เข้ามาอยู่ในหมู่บ้านม่วนแต๊ ก็เปรียบเสมือนเป็นลูกเป็นหลาน พวกเรารักกันเหมือนพี่น้อง มีอะไรก็ช่วยกัน ไม่ใช่ตัวใครตัวมันเหมือนคนกรุงเทพฯอย่างเอ็ง”

“พูดดีดีก็ได้ จะตบหัวทำไม”

“ต้องตบ จะได้จำ! จำไว้ให้ดีด้วยว่า ใคร ๆ  เค้าก็เป็นห่วงเอ็งกันทั้งนั้น อ้อ! โดยเฉพาะไอ้ใจ๋ หน้ามันงี้ซีดยังกะไก่ต้มเลยตอนที่นึกว่าเอ็งโดนงูกัดตายน่ะ” 

เจ้าคุณนิ่งคิด ไส้อั่วแอบลอบมองสังเกต
 
วันรุ่งขึ้น สมใจขี่มอเตอร์ไซค์ไปหาเจ้าคุณที่บ้านลุงกำโป๊งแต่เช้า อ้างว่าไปตลาดมา ขากลับเลยแวะมารับเจ้าคุณไปไร่ด้วยกัน แต่แล้วจู่ ๆ รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของสมใจเกิดสตาร์ตไม่ติด สมใจพยายามลองสตาร์ตอีกสองสามครั้งก็ไม่ติด เจ้าคุณแอบบ่นพึมพำ “เก่ายังกะเศษเหล็ก” สมใจไม่พอใจ วี้ดขึ้นมาทันที “มันเป็นของพ่อฉัน พอฉันโต พ่อก็ยกให้ฉัน ถึงมันจะเก่า แต่มันมีคุณค่าทางใจ ไม่เคยได้อะไรจากพ่อเลยสิท่า”

เจ้าคุณอึ้ง สมใจนึกขึ้นได้ รีบเอามือปิดปากตัวเอง แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง หันไปก้มหน้าก้มตาซ่อมมอเตอร์ไซค์แทน ใช้เวลาไม่นานนัก สมใจก็ซ่อมมอเตอร์ไซค์เสร็จ สมใจขี่มอเตอร์ไซค์พาเจ้าคุณไปทำงานที่ไร่ชา ระหว่างทาง ยางมัดผมสมใจหลุด ทำให้ผมสมใจสยายมาโดนหน้าเจ้าคุณ เจ้าคุณสูดกลิ่นหอมของผมสมใจ...เผลอเอามือโอบเอว สมใจตกใจ เบรกเอี๊ยด เจ้าคุณตัวเด้งไปตามแรงเบรก สมใจหันหน้ามาพอดี ทำให้จมูกเจ้าคุณแตะแก้มสมใจ สมใจผงะ ตีหัวเจ้าคุณ เจ้าคุณสะดุ้ง

“เห็นฉันดีด้วยก็เลยฉวยโอกาสงั้นเหรอ”

เจ้าคุณวูบพิรุธนิดนึงก่อนจะว่าแดก “โห..อยากฉวยจังเลย-ยังกะสวยตาย”

“หืมม์!! ปาก เดี๋ยวแม่ไล่ให้เดินไปเลยนี่ เฮ้ย! ยางรัดผมหายไปไหน”

สมใจมองหาแต่ไม่เจอเจ้าคุณรำคาญมากช่วยรวบผมให้สมใจ สมใจชะงักไปนิด ๆ รู้สึกหัวใจเต้นแรง “ไปสิ!! เดี๋ยวก็สายหรอก”

สมใจค่อย ๆ ออกรถไป เจ้าคุณอมยิ้ม นิด ๆ โดยไม่รู้ตัว
 
พอไปถึงไร่ชา สมใจกับเจ้าคุณก็ลงจากรถพร้อมกัน สมใจหันไปทางเจ้าคุณ

“ขอโทษ”

เจ้าคุณชะงัก หันไปมองสมใจงง ๆ “อะไรนะ”

เมธเล็งปืนใส่แล้วตวาดไล่พวกอิทธิให้กลับไป...หลังจากพวกอิทธิเผ่นแน่บไปแล้วเมธหันมาถามทูนอินทร์เรื่องรุ้งระวี 

“พี่เมธทราบเรื่องแล้ว”
       
“เจ้าหนาน เจ้าคูน สารภาพหมดแล้ว”
       
ทูนอินทร์มองไปที่หนานและคูน หนานหน้าจ๋อย รุ้งระวีออกมาจากป่าเดินตรงมา เมธหน้าเสีย
       
“รุ้ง พี่ขอโทษ นายทูนมันทำเกินกว่าเหตุจริง ๆ ที่ลักพาตัวรุ้งมาแบบนี้”

รุ้งระวียิ้มดีใจ
 
“รุ้งยินดีค่ะ เพราะการลักพาตัวครั้งนี้  ทำให้รุ้งพ้นข้อกล่าวหาทั้งหมด ใช่ไหมคะคุณทูน”
       
“ผู้ร้ายสารภาพแล้วครับ”
      
ทั้งสองยิ้มให้กัน เมธ หนาน คูน ยิ้มตาม....อิทธิแวะมาทำแผลตัวเองที่คลินิก แค้นใจที่เล่นงานทูนอินทร์ไม่ได้ จึงพาลูกน้องกลับไป    แต่คำรณยังคงอยู่แถว ๆ ไร่อินสรวงต่อ เพราะคิดว่าตามรอยแสงหล้ามาถูกทางแล้ว
       
“ที่ไหนวะ”
     
“มันป้วนเปี้ยนอยู่แถวบ้านนายทูนจริง ๆ น่ะครับ ผมจะลองเฝ้าดูอยู่”
       
“ดี ได้ข่าวยังไงบอกด้วย นังแม่มันนี่แหละ จะทำให้รุ้งยอมตามฉันทุกอย่าง”
     
อิทธิเต็มไปด้วยความแค้น
 
ค่ำคืนนั้น รุ้งระวีอ่อนเพลียจัด จึงกินยานอนหลับและหลับปุ๋ยไปทันที เมธต่อว่าทูนอินทร์ที่จับตัวรุ้งระวีมาขังไว้และทรมานให้อดข้าวอดน้ำ จนเจ้าตัวยอมรับผิด แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน....แสงหล้าเห็นปลอดคนแล้วแอบเข้าไปดูรุ้งระวีที่ในห้องนอน เห็นลูกสาวนอนหลับสนิท  จึงเข้าไปลูบผมเบา ๆ อย่างแสนรัก และร้องเพลงกล่อมลูกออกมา
       
“โอม...เอย...อีนางลูกแม่นี่เอย คนดีของแม่นี่เอย เอ เอ่ เอ้ มือไกวเปล แม่นี้จิเห่เพลงกล่อม....ว่าขวัญเอยขวัญมา อย่าร้องไห้งอแง ผีบ้านผีเรือนปกปักดูแลลูกแม่หลับให้สบาย”

แสงหล้าสะอื้นเบา ๆ แล้วอย่างที่ไม่คาดคิด   รุ้งระวีลืมตาขึ้น มองหญิงตรงหน้า
       
“แม่!”

รุ้งระวีร้องออกมา แสงหล้าตะลึงทำอะไรไม่ถูกอยู่อึดใจ สักพักรุ้งระวีหลับลงไปอีกเพราะฤทธิ์ยานอนหลับ แสงหล้าถอนใจโล่งอกจัดให้รุ้งระวีนอนอย่างสบาย แล้วจูบที่หน้าผากลูกสาวก่อนจะออกจากห้องไป

ทูนอินทร์กำลังต่อว่าส้มป่อยที่ไม่ยอมโทรฯมาบอกว่าพวกอิทธิบุกมาที่ไร่ แต่ส้มป่อยยืนยันว่าเธอโทรฯแล้วแต่ทูนอินทร์ไม่ยอมรับสาย   ทูนอินทร์เอามือถือมาเช็กดูเบอร์ที่โทรฯเข้า ไม่เห็นเบอร์ของส้มป่อย มีแต่เบอร์ของแสงหล้าที่โทรฯเข้ามา ทูนอินทร์นึกสงสัยว่าโทรฯมาตอนไหน     
       
ทูนอินทร์ไม่ติดใจสงสัยเบอร์ของแม่รุ้งระวี เพราะเขามัวแต่คิดถึงเรื่องที่ว่าจะทำอย่างไรกับการขอรุ้งระวีแต่งงาน เขาจึงแอบมาซ้อมบทอยู่เพียงลำพัง
      
“รุ้งครับ เพื่อเป็นการไถ่โทษความผิดทั้งหมดของผม ผมขอประกาศให้ทุกคนรู้ร่วมกันว่า ผมรักรุ้ง และไม่มีวันรักใครอื่น นอกจากรุ้งคนเดียว และนี่คือสิ่งยืนยันความรักของผม”
       
ทูนอินทร์หยิบกล่องแหวนออกมาเปิดออก  แล้วคุกเข่าลง ยื่นกล่องแหวนออกไป โดยไม่รู้ว่า รุ้งระวีเดินเข้ามาทางด้านหลังและยืนดูอยู่ห่าง ๆ แบบงง ๆ เพราะเห็นทูนอินทร์เล่นเอง เออเอง
       
“ตอนนี้ทุกคนก็จะฮือฮา ปรบมือ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว รุ้งครับแต่งงานกับผมนะครับ แล้วรุ้งก็หยิบแหวนออกมา เราก็จะสวมแหวนให้รุ้ง ทุกคนก็จะเชียร์ให้เราจูบรุ้ง เราก็จะเขินหน่อย ๆ รุ้งจะเอียงอาย แต่แล้วเราก็จะ...”
       
ทูนอินทร์ทำท่ารวบร่างรุ้งระวีมากอดจูบ โดยใช้มือโอบร่างตัวเองเล่นคนเดียว จนรุ้งระวีที่ยืนดูอยู่ทนไม่ไหวหัวเราะออกมาดัง ๆ เขาสะดุ้งหันมามอง
      
“รุ้ง” ทูนอินทร์เขินอาย
       
“เล่นคนเดียวก็ได้นะคะ”
      
ทูนอินทร์รีบเก็บกล่องแหวนไว้ข้างหลัง
       
“ไม่ต้องซ่อนค่ะ เอาออกมาเถอะ”
       
“โธ่ ผมกะว่าจะเซอร์ไพร้ส์คุณตอนมื้อเที่ยงวันนี้ ต่อหน้าทุกคน”
       
“ไม่ดีหรอกค่ะ ฉันว่าสวมแหวนให้กันน่ะ ต้องสองต่อสองเท่านั้น”
       
“จริงเหรอครับ”
       
รุ้งระวีเดินมาหา
       
“พร้อมแล้วค่ะ”
       
“ตรงนี้เลยเหรอครับ”
       
“เพิงแสงจันทร์คือ ที่ ๆ ทำให้เรารักกันไม่ใช่เหรอคะ”
       
“ใช่ครับ แต่ผมไม่นึกว่ารุ้งจะให้เกียรติเพิงกระจอก ๆ ของผมขนาดนี้”
       
“ที่ ๆ ทำให้เรารักกัน ย่อมมีเกียรติเสมอ และเพิงแสงจันทร์ในวันนี้ไม่เคยงดงามเท่านี้มาก่อนเลย”
       
ทูนอินทร์ยิ้มปลื้ม ดึงแหวนออกมาจากกล่อง จับนิ้วงามของรุ้งระวีขึ้นมาแล้วบรรจงสวมแหวนให้อย่างทะนุถนอม
       
“แหวนวงนี้เป็นพยานยืนยันว่าเราจะรักกันตลอดไปนะรุ้ง”
       
“ค่ะ”
       
“ดีใจเหลือเกินที่ได้ต้อนรับรุ้งกลับบ้านอีกครั้ง”
       
ทูนอินทร์ดึงรุ้งระวีมากอดไว้แน่นท่ามกลางขุนเขาสวยงามตรงหน้า
 
เย็นนั้นที่บ้านของทูนอินทร์จึงมีงานปาร์ตี้เล็ก ๆ เพื่อฉลองให้กับความรักของทูนอินทร์และรุ้งระวี เจ๊จี่หอยกับมะปรางรู้ข่าวว่าเจอตัวรุ้งระวีแล้ว ก็รีบเดินทางมาร่วมฉลองด้วย ทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่  แสงหล้าแอบดูความสุขของลูกสาวอยู่ห่าง ๆ เมื่อเห็นลูกสาวมีความสุขกับคนที่เธอรักแล้ว  แสงหล้าจึงตัดสินใจที่จะไปจากชีวิตของรุ้งระวี

ความรักที่อินทรมีต่อมะปรางเริ่มสุกงอม  เขาจึงตัดสินใจขอเธอแต่งงาน แต่หันกลับไปขอความรักเจ๊จี่หอย
      
“พี่หอยครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะปรึกษาพี่หอย ในฐานะที่พี่หอยเป็นผู้ใหญ่ และเป็นผู้ปกครองที่ผมนับถือผมขอ”
       
“ขออะไร”
       
อินทรเขินจัด
       
“ขอความรักครับ”
       
ของในมือเจ๊จี่หอยร่วงไปทันที มะปรางอึ้งไป
       
“ขอความรักจากพี่” เจ๊จี่หอยถามย้ำ
       
“ใช่ครับ อนุญาตผมนะครับพี่”
       
“ละ แล้วนึกยังไง มาขอความรักเอาตอนนี้”
      
“มันถึงเวลาแล้ว เพราะความรักมันสุก งอมเต็มที”
       
“เหมือนมวลน้ำก้อนใหญ่กำลังปะทะบิ๊กแบ๊กเลยใช่ไหม”
       
“ใช่ครับ”
       
“บิ๊กแบ๊กกำลังจะทลายเต็มที ทั้ง ๆ ที่มีเสียงแว่วว่า เอาอยู่ เอาอยู่”
       
“เอาไม่อยู่แล้วครับ”
       
“งั้นขึ้นชั้นบนเลย ตรงไหนก็ได้ ริมระเบียงก็ดีนะ”
      
เจ๊จี่หอยคว้ามืออินทรจะพาขึ้นชั้นบน  อินทรรั้งไว้
       
“เดี๋ยวครับพี่ ขึ้นข้างบนทำไม”
       
“อ้าว ไปช่วยกันทลายบิ๊กแบ๊กของพี่ไง”
       
อินทรถอนใจ
       
“เข้าใจผิดแล้วครับ”
       
“เอ๊ะ ยังไง ก็ขอความรักจากพี่ไม่ใช่เหรอ”
       
“ขอความรักจากมะปราง จากพี่ต่างหากล่ะครับ”
       
มะปรางโล่งอก เจ๊จี่หอยหน้าเหวอ
       
“คุณทร แล้วทำไมไม่พูดให้จบความ พี่หอยนึกว่า ”
       
“นั่นซีคะ ปรางก็นึกว่าคุณทรเปลี่ยนรสนิยม”
       
อินทรเขินเกาหัวแกรก

“มันตื่นเต้นน่ะครับ นะครับ ผมขอแต่งงานกับ มะปรางครับ”
      
“คุณทร” มะปรางตะลึง
      
“ถ้าปรางไม่รังเกียจผู้ชายที่ไม่มีอะไรอย่างผม”
      
มะปรางก้มหน้าอาย ก่อนจะหันไปถามความเห็นจากเจ๊จี่หอยอย่างเขิน ๆ
       
“พี่หอยเห็นชอบด้วยรึเปล่าคะ”
       
“คิดก่อน รวย หล่อ ล่ำ ร้องเพลงเพราะ ไม่เจ้าชู้ เอาเถอะปราง ชาตินี้แกคงหาแบบนี้ไม่ได้แล้วละ”
       
มะปรางหันมายิ้มเขิน แล้วตอบตกลง   อินทรเข้ากอดมะปรางอย่างดีใจ
       
“อะแฮ่ม” เจ๊จี่หอยกระแอมเตือน
       
อินทรปล่อยร่างมะปราง เข้ากอดเจ๊จี่หอยเพื่อขอบคุณ 
       
“จูบแก้ม จูบ”
       
อินทรหอมแก้ม เจ๊จี่หอยทำเป็นเคลิ้ม    พลันเสียงมือถืออินทรดังขึ้น จ๊ะจ๋าโทรฯมาขอความช่วยเหลือ เพราะฟ้าใสให้เธอเอาน้องบาบาร่า น้องหมาของเฉลาไปทิ้ง...เพราะเฉลามาทำผมที่ร้านประจำ ซึ่งเป็นร้านเดียวกับฟ้าใส  เฉลาเอาน้องหมามาฝากเปิ้ลเด็กที่ร้านให้ช่วยเลี้ยงไว้ที่หน้าร้าน ฟ้าใสยังแค้นเรื่องที่เฉลาเอาเครื่องเพชรของเธอมาให้น้องหมาใส่ ฟ้าใสจึงให้จ๊ะจ๋ามาจัดการเอาน้องหมาของเฉลาไป
       
บาบาร่า น้องหมาของเฉลาถูกจับนำมาปล่อยไว้กลางถนน ฟ้าใสนั่งหน้าเหี้ยมอยู่ในรถ ตั้งใจจะขับรถชน จ๊ะจ๋าทนดูไม่ได้จึงหักพวงมาลัยของฟ้าใสแฉลบออกไปข้างทาง
  
“นังจ๋า แกทำอะไร” ฟ้าใสโมโหมาก
       
“พี่จะฆ่าน้องหมาไม่ได้ค่ะ”
       
จ๊ะจ๋าพูดได้เท่านั้นก็วิ่งลงจากรถไปช่วยน้องหมา ฟ้าใสโมโหมากจึงขับรถตรงเข้ามาทำท่าจะชน จ๊ะจ๋าตกใจกรีดร้องลั่น แล้วหลบวูบล้มไปกับพื้นทั้งหมาทั้งคน ฟ้าใสขับรถผ่านหน้าเฉลาและเปิ้ลไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองกรีดร้องเซล้มกันไป  ฟ้าใสแสยะยิ้มก่อนจะขับรถเลยไป
       
เปิ้ลประคองเฉลาลุกขึ้น  เฉลายังมองตามรถนั้นอย่างคุ้น
       
“คุณพี่เป็นอะไรรึเปล่าคะ”
       
“ไม่เป็นไร นั่นมันรถนัง...”
       
“รถใครคะ”
       
ทันใดนั้นเสียงน้องหมาเห่าอยู่ไม่ไกล หันขวับไปตามเสียง
       
“ลูกแม่”
       
ทั้งสองวิ่งเข้าไปที่ลานจอดเห็น จ๊ะจ๋ากอดน้องหมาตัวสั่นเทาอยู่ ทั้งสองมาจากด้านหลังน้องหมาเห่าตลอด จ๊ะจ๋าพยายามปลอบ เฉลาเข้ามาด้านหลัง
       
“น้องบาร์บ เธอ นั่นหมาฉันรึเปล่า”
       
จ๊ะจ๋าหันไปมองตามเสียง
       
“อ้าว ยายจ๋า”
       
เฉลารับน้องหมามากอดไว้
       
“ลูกแม่เป็นยังไงบ้างลูก หลุดออกมาจากกรงได้ยังไงเนี่ย”
       
เฉลาเอะใจ มองจ๊ะจ๋านิ่ง จ๊ะจ๋าหน้าซีดไม่กล้าสบสายตา
       
“แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่  เธอทำอะไรลูกฉัน เธอเป็นคนปล่อยออกมาจากกรงใช่ไหม”
       
จ๊ะจ๋าพูดไม่ออก เฉลาส่งหมาไปให้เปิ้ลอุ้ม  จับไหล่ของจ๊ะจ๋าเขย่าอย่างแรง
       
“พูดมา เมื่อกี้ฉันเห็นรถของนังฟ้าใส  แกร่วมมือกับมันทำร้ายลูกฉันใช่ไหม”
       
“หนูเปล่าค่ะ”
       
“อย่ามาโกหก สารภาพมาซะดี ๆ”
       
จ๊ะจ๋าร้องไห้โฮ
       
“ไม่ต้องมาร้อง พูดมา ฉันบอกให้พูดไง”
       
ขณะเดียวกันนั้น อินทรกับมะปรางมาถึงพอดีจึงรีบห้ามทัพ เฉลามองหน้าอินทรอย่างไม่พอใจ
      
“นายเป็นใคร อย่ามายุ่งได้ไหม นี่เรื่องของฉันกับนังจ๋า”
       
“จ๋าเป็นเพื่อนผม ยังไงก็ต้องยุ่งครับ”
       
“ยายนี่ร่วมมือกับนังฟ้าใส จะฆ่าหมาฉัน”
       
“จ๋าถูกยายฟ้าใสบังคับครับ”
        
“ค่ะ จ๋าโทรฯมาหาเราเมื่อกี้บอกว่าถูกบังคับจริง ๆ” มะปรางรีบช่วยยืนยันอีกคน
       
เฉลามองหนุ่มสาวทั้งสามอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง อินทรบอกให้จ๊ะจ๋าเล่าความจริงให้เฉลาฟังทั้งหมดรวมทั้งเรื่องที่ฟ้าใสไปนอนกับอิทธิด้วย    
        
“อะไรนะ นังฟ้าใสนอนกับนายอิทธิ เพื่อหวังจะย้ายค่าย”
       
จ๊ะจ๋าพยักหน้ายืนยัน
       
“แน่ใจนะที่เล่ามาทั้งหมดเป็นเรื่องจริง” เฉลาเหล่มองจ๊ะจ๋า
       
“จริงทุกอย่างค่ะ จ๋าเห็นกับตาตัวเอง”
       
เฉลาหันไปถามอินทร
       
“แล้วที่ว่ามีเรื่องจะขอร้องฉัน เรื่องอะไร”
       
“ผมจะขอให้เจ๊ช่วยพูดกับเสี่ยดำรง  ผมจะขอตัวจ๋ามาอยู่สังกัดค่ายเพลงของผม”
       
เฉลาครุ่นคิด ก่อนจะรับปากว่าจะไปช่วยพูดกับเสี่ยดำรงให้
 
ขณะที่รุ้งระวีกับทูนอินทร์กำลังคุยและปรึกษากันเรื่องข่าวที่ถูกเขียนออกมาว่า  รุ้งระวีหนีออกมาจากงานคอนเสิร์ตเพราะหลบไปทำแท้ง  และเรื่องสัญญาทาสที่มีกับอิทธิ   พลันได้ยินเสียงเพลงแว่วดังมาจากในครัว
       
“ใครร้องเพลงคะ” รุ้งระวีแปลกใจ
       
“ท่าจะป้าแสงน่ะครับ บอกแล้วว่าแกเป็นนักร้องเก่า”
       
“ทำไมเสียงคุ้นหูจัง เหมือน...”
       
“เหมือนใครครับ”
       
“เดี๋ยวนะคะ”
       
รุ้งระวีนิ่งฟังแล้วอุทานออกมาเบา ๆ
       
“แม่”
       
รุ้งระวีผละวิ่งไปทางต้นเสียงทันที...รุ้งระวีเข้าไปในครัวเห็นแสงหล้าร้องเพลงอยู่จึงยืนดูเงียบ ๆ
  
“ป้าแสงคะ”
       
แสงหล้าได้ยินเสียงรุ้งระวีร้องทักก็ตกใจไม่กล้าหันไปมอง  รุ้งระวีจึงเห็นเพียงแค่เสี้ยวหน้าของแสงหล้า
       
“ร้องเพลงเพราะจัง เพลงอะไรคะ”
       
เสียงทูนอินทร์ถามดังมาจากทางประตูว่ามีเรื่องอะไร รุ้งระวีรีบสาวออกไปหาทูนอินทร์ด้วยความตื่นเต้น แสงหล้าอาศัยจังหวะนี้หลบออกจากครัวไปทันที 
       
“ทูนคะ เสียงป้าคนนี้เหมือน”รุ้งระวีรีบบอกทูนอินทร์
      
“เหมือนใครครับ”
       
“เหมือนแม่มากเลย  ตอนที่แม่ร้องเพลงกล่อมลูกให้ฉันฟังทางมือถือ คือเสียงนี้แหละ”
       
ทั้งสองรีบกลับเข้าไปในห้องครัวทันที  แต่แสงหล้าอันตรธานไปเสียแล้ว  ทูนอินทร์กับรุ้งระวีจึงช่วยกันตามหาแต่ไม่พบ