อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พฤหัสบดีที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พฤหัสบดีที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562

ชุมทางสร้างช่าง : “ไทย – เวียดนาม (4)”

การศึกษาช่างไฟฟ้าเมื่อยุค 1990 มีเพียง 8 สถาบันอุดมศึกษาหลักกับวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ใครอยากเรียนเหมือนต้องหาเก้าอี้มาด้วยเพราะไม่มีที่นั่ง “ต้องง้อให้รับ” พุธที่ 16 กันยายน 2558 เวลา 00.00 น.

เมืองไทยจะเป็นฮับชุมทางการศึกษาของภูมิภาค ! (แม้การจัดอันดับจะครองตำแหน่งเจ้าท้ายปลายอาเซียน) จะอย่างไรดีที่มิใช่เพียงแค่เป็นขนส่ง อาเขต ชุมทางรถยนต์ รถไฟหรือเครื่องบินให้ช่างอินโดจีนมาดูงานเชียงใหม่ ขอนแก่น โคราช เข้ากทม. แล้วบินไปเรียนต่อหรือทำงานที่สิงค์โปร์ เกาหลี ญี่ปุ่น ซึ่งแบบนั้นน่าจะเรียกว่าเป็นแค่ทางผ่าน

มาว่ากันด้วยเรื่องความพร้อมในการสร้างนายช่างไฟฟ้าสื่อสารและใกล้เคียงกันต่อ ด้วยจำนวนที่นั่งสูงต่อเนื่องแต่เรื่องคุณภาพกลับอย่างไรชอบกลมาพักใหญ่แล้วที่แว่นแคว้นแดนสยาม แม้เวียดนามมีสถานศึกษาแห่งแรกของประเทศมาก่อนไทยก็ควรได้ศึกษาไว้

การศึกษาช่างไฟฟ้าเมื่อยุค 1990 มีเพียง 8 สถาบันอุดมศึกษาหลักกับวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ใครอยากเรียนเหมือนต้องหาเก้าอี้มาด้วยเพราะไม่มีที่นั่ง “ต้องง้อให้รับ” แต่ยุค 2015 กลับมีสถาบันผลิตหลักร่วม 40 แห่ง (สมาชิก EECON) เมื่อรวมกับอดีตวิทยาลัยช่างและวิทยาลัยครูที่เปิดสอนด้านไฟฟ้าด้วยแล้วรอบประเทศจึงมีอีกหลายทบตัว คุณภาพจึงรั่วไปบ้าง

ถึงสัญญาณคุมคุณภาพการผลิตคนมีบัญชามามากมายหลายสาย แต่ตัวเลขที่มหาวิทยาลัยจะรับก็ยังไม่อยากแจ้งจำกัดจำนวณ หัวหน้าภาคไฟฟ้าฯ ย่านวิภาวดีฯ แจงว่าจะรับ 120 ก็ต้องประกาศสองเท่าที่ 240 เพราะนักศึกษาเลือกสำรองเผื่อไปทั่ว ผู้เก่งกล้าจะเลือกสามย่านก่อน หากสอบพลาดก็ไล่เรียงหาที่ลงได้ไม่จำเป็นต้องหลุดเลยไปเรียนศาสตร์ด้านอื่นหรือมหาวิทยาลัยเปิดเช่นสามทศวรรษก่อนทางเดียว อย่างไรก็มีที่เข้าเรียน พ่วงด้วยเหตุการตลาดประจำปีที่อาจารย์จัดเวลาไปโฆษณาถึงในโรงเรียนมัธยม จัดกิจกรรมคล้ายขายสินค้าล่วงหน้า ทั้งหมดนี้ก็เพราะว่าที่นั่งในมหาวิทยาลัยมีมากมายกว่าผู้ประสงค์จะเป็นวิศวกรไกลโขแล้วนั่นไง

นักศึกษายุคใหม่ Gen Y มีมากมายที่ “ต้องง้อให้เรียน” จึงตามมาด้วยเสียงโอดโอยของผู้สอนว่าบางแห่งถึงกับรับนักเรียนมัธยมสายศิลป์เข้าเรียนด้านเทคนิคกันแล้ว จะเรียนคณิตศาสตร์และคำนวณวงจรไฟฟ้าพื้นฐานให้ผ่าน ไฟไม่ซ็อตจนซ็อคต้องทำอย่างไรดี หากรับเข้าสาขามัลติมีเดียเพื่องานศิลปะพอเข้าใจได้ มีและสำเร็จพอควร แต่ให้มาเรียนไฟฟ้ากำลังและการสื่อสารนั่นเลยหรือ ?

อ้าว … ก็เป็นการเปิดโอกาสไง ให้ทุกคนมีสิทธิเข้าถึงการศึกษาทุกระดับขั้นโดยเท่าเทียม

เป็นอีกมุมที่ก็ดีเหมือนกันเรื่องสิทธิทางการศึกษา แต่ตัวผู้สอนก็มีสิทธิตาค้างได้ เพราะต้องทั้งดิ้นรนให้อยู่รอดกับระบบประเมินผลงานรอบทิศแล้ว การเข็นให้นักศึกษายุคใหม่จบแต่ละรุ่นก็หนัก ครั้นต้องมาปูพื้นคณิตศาสตร์มัธยมปลายให้นศ.มหาวิทยาลัยปีหนึ่งเหมือนเริ่ม ม.4 ใหม่ โดยมองล่วงหน้าถึงวันรับปริญญาให้จงได้ ก็ต้องท่องคาถา “อาจารย์มหาวิทยาลัยไทย never die !

ภาระเฉพาะงานสอนของอาจารย์ต่างจังหวัดต่อสัปดาห์ได้ยินแล้วเกินกว่าคำว่ามึน “ที่อุดรฯ สอนแปด อุบลฯ กับพิษ'โลก แจ้งว่าสอนถึงสิบวิชาเทอมก่อน” พ่วงการคุยทับ “ตารางสอนใครแน่นกว่าเอามาดูกัน”... เอ่ ! สอนเพื่อให้เรียนขนาดนี้อันดับการศึกษาไทยยังอยู่ท้ายอาเซียน ท่อการจัดส่งความรู้ไปตันตรงไหนกันนี่ ?

ที่นั่งมากมายเหลือล้น คุณภาพก็หล่นหายเหลือรับ ระหว่างที่ผู้เกี่ยวข้องเคี่ยวขับหาทางออก มาช่วยกันอีกทางโดยไปหานักศึกษาต่างชาติสมองดีมาผสมยกระดับคุณภาพด้วย ไหน ๆ ก็จะเปิดอาเซียนแล้วไทยอาจหนีอันดับการศึกษาบ้วยสุดได้อีกแนวหนึ่ง

มารวมพลอาเซียน 2016 แบบ “ไทย เขมร ลาว ญวณ ชักชวนคบหากันไป” วางท่อต่อสายให้มาศึกษาที่เมืองไทยมากขึ้นก่อนสิงคโปร์หรือที่อื่นไกลจะพาช่างมือทองสมองอินโดจีนไปมากกว่านี้ เหลือไว้ให้แต่คนงานทักษะน้อยและผิดกฏหมายที่แอบหลบเข้ามาหางานในไทยมากมาย ช้าเกินไปไหมที่จะเริ่มกลับทิศบิดทาง ?

และจากข่าว “ซัมซุงอิเล็กทรอนิกส์ขยายการลงทุนอย่างต่อเนื่องในเวียดนาม มีเป้าหมายให้เป็นฐานการผลิตหลัก รวมทั้งเป็นศูนย์กลางการวิจัยและพัฒนา (R&D) ในอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ของบริษัทในภูมิภาค” แล้วก็ทยอยย้ายงานออกจากไทยไปอีก ซึ่งก็พอเห็นแล้วว่าเหล่าวิศวกรช่างไฟฟ้าที่ร่ำเรียนมาเพื่อเป็นลูกจ้างควรต้องปรับตัวกันบ้างแต่แบบ ขนานใหญ่ !

แม้คุณภาพตกไปแต่ประสบการณ์นั้นพอกพูน เมืองไทยที่กำลังหนุนขยับจากการเป็น “ชุมทางลูกจ้าง”ให้โรงงานต่างชาติ มาเป็น “ชุมทางสร้างช่าง” สร้างงาน สร้างเจ้าของกิจการ อย่างนั้นมาร่วมกันชวนช่างอินโดจีนแวะผ่านมาเรียนต่อ วิศวกรมันสมองก็เชิญมาร่วมวิจัยกับเมืองไทย ที่นั่งว่างมหาศาลต้องการพี่น้องร่วมน้ำโขงมาศึกษาและสร้างสรรค์งานกันที่นี่ เมืองไทยดี๊ดี เพียงแต่ …จะอย่างไรต่อเมื่อทุนการศึกษามีน้อยนิด กิจการที่เป็นเจ้าของงานเพื่อจ้างมันสมองเหล่านั้นก็ดันไม่ค่อยจะมี ? … อืม

...................................................

เกียรติศักดิ์ ศรีพิมานวัฒน์

สมาคมวิชาการไฟฟ้า อิเล็กทรอนิกส์ คอมพิวเตอร์

โทรคมนาคมและสารสนเทศ (ECTI)

"แสง-ควอนตัม-สื่อสาร-แอลอีดี"

LED-SmartCoN.Org

(IEEE ComSoc Thailand)

-----------------------------------------



คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 600