อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พฤหัสบดีที่ 17 สิงหาคม 2560

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พฤหัสบดีที่ 17 สิงหาคม 2560
×
เลือกจัดหน้าของคุณ

'โจร'จริงๆ ขโมยทุกอย่าง ตำรวจ-นักข่าวยังผวา!!

ขนาดกลอนประตูห้องน้ำบนโรงพักมันยังเอาไป หมวดหญิงจะเข้าทีลำบากมากต้องเอาเท้ายันประตูไว้ ผมไปทำข่าวชาวบ้านเดือดร้อนจากโจรชุกชุม จอดรถแป๊บเดียวยังถูกฉกเสาวิทยุ...โจรจริงๆ พุธที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 08.00 น.


“พี่ติดป้ายหน้าร้านแล้วว่า ไม่เหลืออะไร ไม่ต้องมาขโมยอีก ติดได้ 1 คืน เช้ามาดู ป้ายก็หายไปด้วย โจรมันลักเอาป้ายพี่ไปด้วย ตอนนี้ไม่เหลืออะไรให้เอาแล้ว ไม่รู้วันดีคืนดีมันจะมางัดประตูบ้านไปด้วยไหม”

ผมนั่งจดข่าวขณะนั่งฟังเจ้าของร้านขายของชำเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง สรุปคร่าวๆ ก็คือ ร้านขายของชำแกเปิดมาในชุมชนหมู่บ้านแห่งหนึ่งในกรุงเทพพระมหานคร โดนโจรเข้าไปก่อเหตุขโมยของไม่ต่ำกว่า อา...ผมจำไม่ได้แล้วสิว่ากี่ครั้งกันแน่

ดนมันทุกวัน...” เจ้าของร้านกล่าว

เหตุการณ์นี้ผู้อ่านน่าจะคุ้นๆ กัน ประเภทโจรก่อเหตุขโมยของในบ้านมาแล้วไม่ต่ำกว่า 20-30 ครั้ง กวาดข้าวของไปหมด โดนขโมยจนต้องขึ้นป้ายว่า “บ้านนี้ไม่มีอะไรให้เอาแล้ว (โว้ย)”

“พี่เคยติดกล้องวงจรปิดที เช้ามากล้องวงจรปิดหาย มันงัดเข้ามาง่ายๆ เลย ไม่รู้ทำไง...มือมันเบานุ่มเสียจริง ตอนแรกก็เข้ามางัดเบียร์ หนักๆ มันล่อของกินขบเคี้ยวไปด้วย ต่อมาเอาเนื้อสดไปด้วย ยังๆ สันดานโจรมันเอาหลอดไฟกับ รองเท้าพี่ไปด้วย มีอยู่คราวมันเอารองเท้าพี่ไปคนละข้าง คนละยี่ห้อ ฟังแล้วก็ตลกนะ โจรมันจะใส่ยังไง แต่มาคิดอีกมุม พี่ด้วยสิจะใส่ยังไง อีกข้างรองเท้าหนีบอีแตะ อีกข้างรองเท้าผ้าใบ พี่เห็นแล้วแทบจะอยากร้องไห้ โจรก็ใส่ไม่ได้ พี่ก็ใส่ไม่ได้ อนาถแท้!!”



ผมฟังแล้วก็ปลงตกทีเดียว โจรหนอโจรมันก่อเหตุหนักมือจริงๆ ตอนผมได้รับแจ้งให้ไปทำข่าวยังคิดตลกอยู่เลยว่า โจรมันจะมาเอาอะไรหนักหนา แต่พอฟังพี่เขาเล่าแล้ว แม้เรื่องมันจะตลกก็ตาม แต่มานั่งฟังนั่งนึกแล้วมันไม่ตลกนะครับ...

“มีอยู่ช่วงหนึ่งมันหายไปหลายเดือน เราก็นึกว่าคงไม่โดนแล้ว ล็อกบ้านพาครอบครัวไปเที่ยวต่างจังหวัด กลับมา แม่เจ้าประคุณ!! มันยกตู้เย็นบ้านพี่ไป ยังๆ ยังไม่หมด มันยังกลับมาเอาทีวีพี่ไปด้วย แถมน่าจะนอนในบ้านพี่อีกด้วย คงติดใจผ้าปูที่นอน มันเอาไปด้วย”

โจรหนอโจร...

“ตำรวจนะเหรอ?!?” เจ้าของบ้านส่ายหน้า...แต่ไม่ใช่ระอาตำรวจครับ

“พี่ไปจนซี้กับตำรวจทั้งโรงพักแล้ว เขาก็มาดู...มาทุกอย่าง...พี่ให้ปากคำทุกเดือน...มาโรงพักเหมือนมาเที่ยวอุทยานแห่งชาติสุดสัปดาห์นะ สายตรวจบอกจะช่วยดูให้ เป็นไงล่ะ ได้ข่าวว่ารถสายตรวจไปจอดกินข้าว กลับมาจ่าแกขึ้นรถ สงสัยว่า ทำไมรถไม่ติดวะ มาดูอีกที ปัทโธ่...ล้อหาย มันตั้งขาตั้งรถไว้ส่วนล้อหน้านะเอาไปแล้ว แถมยังลักสายไฟรถไปด้วย”

ผมแทบสำลักอากาศเผลอหลุดขำ



ถตำรวจมันยังไม่เว้น ล้อรถ จยย.ของผู้พิทักษ์สันติราษฎรยังหาย บ้านพี่ถ้ามันเอาเสาเข็มไปได้ มันเอาไปแล้วสภาพการณ์เจ้าของร้านชำ แกปลงตกสุดขีด ทำไงได้ล่ะครับ!! สถานการณ์เศรษฐกิจไม่ดี โจรชุมยิ่งกว่ายุงในน้ำครำเสียอีก “ดีอย่างเดียว เป็นบุณคุณของมันที่ไม่เคยทำร้ายใคร มันมุ่งลักทรัพย์สินอย่างเดียว มันก่อเหตุไวชะมัด ไม่รู้มีกี่คนนะ แต่มันเข้าบ้านพี่ทีไร พี่หลับฝันดีทุกที ฝันว่าถูกหวยรางวัลที่ 1 พอฝันแบบนี้ รู้เลยว่าตื่นมา...ของในร้านหายแน่ๆ”

ถึงตอนนี้...แกก็ไม่ได้เลิกขายของชำอีกนะครับ แม้ตู้แช่เบียร์วุ้นเย็นๆ ชุ่มคอจะไม่สามารถทำงานได้อีก ก็โจรตัวดี แกลักอุปกรณ์ในตู้ พวกสายไฟ อุปกรณ์ในนั้นไปขาย ตอนนี้ตู้แช่เบียร์จึงมีสภาพไม่ต่างจากตู้เก็บกับข้าว โธ่ๆๆๆ

ย้ายเหรอครับ...พี่ก็อยากทำนะ แต่พี่มันเศรษฐีที่ไหนเล่า ย้ายบ้านถ้ามันง่ายเหมือนนักฟุตบอลย้ายทีมนะพี่ทำไปแล้ว บ้านพี่ก็ต้องผ่อนอยู่ ตอนนี้เริ่มไม่อยากขายอะไรแล้ว ขายของกลางวัน พอปิดร้านกลางคืน โจรมันก็มาซื้อของ แต่มันมาแบบไม่วางเงินนะ บอกแล้วว่า... บุญแค่ไหนแล้ว มันไม่ฆ่าปาดคอพี่” ขอร้องดีๆ ป้ายมันก็ยังเอาไป

เจ้าของร้านส่ายหน้า “พี่ก็ต้องทนอยู่กันไป รอความเมตตาของมันว่า...จะไม่ทำอะไรพี่ ได้ข่าวว่าถัดไปอีกซอย บ้านใหญ่ๆ นะ เริ่มโดนขึ้นแล้ว สงสัยมันจะสงสารพี่ เพราะเอาไปจนไม่รู้จะทำมาหากินอะไรแล้ว เดี๋ยวน้องคงได้มาทำข่าวบ้านอีกหลังนะ”

ผมจดข่าวไปอย่างเซ็งจริงๆ ได้ข่าวว่า บนโรงพัก ตำรวจก็เริ่มระแวงต้องจัดเวรยามกันแล้ว เพราะมีข่าวโจรเริ่มมาขึ้นขโมยของบนโรงพัก
“กลอนประตูห้องน้ำ โจรมันยังเอาไป ทีนี้หมวดหญิงจะเข้าทีลำบากมาก ล็อกไม่ได้ต้องเอาเท้ายันประตูไว้ โจรมันทะลึ่งยิ่งนัก” เสมียนสิบเวรกระซิบให้ผมฟัง



สืบหาตัวกันอยู่ แต่โจรมันโจรจริงๆ หาตัวยากมาก เดี๋ยวนี้ใครขึ้นโรงพัก ต้องระวังเป็นพิเศษ ผู้กำกับการแกกลัวล้อรถหาย ถ้าเป็นข่าวนี้ แกโดนด่าแน่ คราวล้อรถ จยย.สายตรวจหาย นายก็คาดโทษไว้แล้ว ไม่รู้ทำไมยุคสมัยนี้โจรมันเยอะจริงๆ มันไม่เลือกเลย เอาทุกอย่าง สงสัยต้องรอความเมตตาของมันที่จะไม่เอาแล้วกระมัง

ฟังดังนี้แล้วผมก็ได้แต่สงสาร ทั้งเจ้าของร้านขายของชำที่ต้องทนขาย ทนขาดทุนเพราะขายอะไรมา ก็ต้องไปซื้อของทดแทนที่โดนโจรเอาไป ตำรวจก็พยายามทำงาน แต่กำลังไม่พอ แถมโจรมันเริ่มบุกจู่โจมโรงพักแล้ว ชุมชนย่านนี้เต็มไปด้วยโจรทั้งนั้น

“น้องระวังนะ จอดรถแถวนี้ ต้องระวังด้วย โจรมันโจรจริงๆ นะ อะไรเอาได้ก็เอา” ผมกับพี่ผู้ช่วยฟังแล้วก็ขำทั้งน้ำตา ชีวิตประชาชนคนไทยทำไมมันลำบากแบบนี้...

ว่าแล้วก็ขึ้นรถเตรียมเดินทางกลับ เปิดคอมพิวเตอร์เตรียมพิมพ์ข่าว รู้สึกแปลกใจว่า ทำไมวิทยุประจำรถมันเสียงซ่าๆ เหมือนรับสัญญาณไม่ได้ วิทยุไม่น่าจะเสีย แปลกใจอะไรบางอย่าง ลงไปดูที่กระโปรงหลังรถแล้วกระจ่างตาเลย ไม่นึกไม่ฝันมาก่อน ปรากฏว่ารถผมโดนเข้าให้แล้ว เสาวิทยุหลังรถที่เคยสูงเด่นบัดนี้เหลือแต่ตอ ไม่มีเสาสูงเด่นแต่อย่างใดแล้ว เหลือเชื่อจริงๆ ไปทำข่าวไม่ทันไร ออกมามันลักไปแล้ว อ้าปากหวอ...เลย!!

เหตุการณ์มันเกิดแบบนี้ ทำอะไรไม่ได้ นอกจากทำข่าวสิครับ ร้านขายของชำก็โดนโจรขโมย ตร.ก็ผวา นี่นักข่าวมาทำข่าวมันยังจัดรับน้อง เอาเสาวิทยุไปอีก บ้านนี้เมืองนี้ อะไรกันเนี่ย ทำไมโจรเต็มบ้านเต็มเมืองขนาดนี้...!!
….....................................
คอลัมน์ : หนอนโรงพัก
โดย “ณัฐกมล ไชยสุวรรณ”


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

ความคิดเห็น

บอกต่อ : 35