อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พุธที่ 26 เมษายน 2560

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พุธที่ 26 เมษายน 2560
×
เลือกจัดหน้าของคุณ

อุตส่าห์ไปแถลงข่าวยามดึก พอมีเหตุใหญ่กลับนกซะงั้น!

เพิ่งเคยเจอตำรวจรอนักข่าวติดงานมาทำข่าวแถลงไม่ได้ ผมนี่เหมือนนางฟ้ามาโปรดที่ไปช่วยทำข่าวให้ตอนเที่ยงคืน แต่พอมีเหตุใหญ่กลับไม่มีใครโทรเรียกเลย นี่ขนาดตำรวจผมยังนกเลย!! พุธที่ 15 มีนาคม 2560 เวลา 08.00 น.


เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงเมื่อหลายปีก่อน...

“เมื่อไหร่จะมากัน จะได้เริ่มเสียที โอ้โห! นัดห้าโมง ตอนนี้หกโมงแล้วยังไม่เริ่มเลย” เสียงใครสักคนในห้องประชุมชั้น 1 ของสถานีตำรวจแห่งหนึ่งของกรุงเทพพระมหานคร น้ำเสียงโอดโอยทรมานกับการรอคอยอย่างไร้จุดหมาย

“เขาบอกรถติด...”
“งั้นก็แถลงพรุ่งนี้เลยไหมล่ะ?”
“พรุ่งนี้ต้องเอาตัวผู้ต้องหาไปส่งศาล”

สองคนบ่นโต้กันไปมา ก่อนที่จะออกไปสูบบุหรี่ตัวที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้แล้ว ทุกอย่างยังคงต้องรอคอยอดทนเบื่อหน่ายเสียชะมัด “ความตรงต่อเวลานะมีไหมวะ” ใครสักคนหงุดหงิดอย่างยิ่ง เลยชงกาแฟ กินจนใจสั่น ตาแข็ง คืนนี้คงไม่หลับไม่นอนกันอีกแล้วล่ะ

“จะไปรับลูกด้วย ผมแว่บไปก่อนได้ไหม” พ่อของลูกสาววัย ป.2 บ่นออกมา มองไปรอบๆ ก่อนทำใจว่าคงไปไม่ได้ “บอกเมียให้ไปรับแทนแล้วล่ะ เมียด่าตายเลย”

ฟากทางผู้ต้องหา หนึ่งชาย หนึ่งหญิง ตอนนี้นั่งเกามืออย่างเบื่อหน่ายอยู่ตรงกลางโต๊ะแถลงข่าว ที่มีการจัดทุกอย่างไว้เสร็จสรรพ รอเพียงการเริ่มแถลงข่าวเท่านั้น สองผู้ต้องหาถูกจับข้อหาค้ายาเสพติด 40,000 เม็ด มีคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาให้แถลงข่าว ถึงตอนนี้สองผู้ต้องหานั่งหาวแล้วหาวเล่า กุญแจมือพึ่งถูกคลายหลังจากผู้ต้องหาบ่นอุบว่า

นายครับ...คลายกุญแจมือหน่อยครับ ผมเจ็บข้อมือแล้ว”

ตำรวจทำตามคำร้องขอ เพราะก็เข้าใจ “รออีกนิด เดี๋ยวค่อยเข้าห้องขัง”



รองผู้กำกับเดินไปดูยาบ้าของกลางแล้วจึงพิเรนทร์เทจากถุง เอามาเรียงเป็นคำว่า “ยาบ้า” เหมือนตำรวจไทยสมัยก่อน สาเหตุที่ทำไม่ใช่อะไรหรอก แต่เพราะมันไม่รู้จะทำอะไร ทุกอย่างต้องรอคอยอย่างอดทน แกเรียงคำว่า “ยาบ้า” อยู่นาน ก่อนจะเก็บใส่ถุง เพราะมีคนบ่นว่า กลิ่นยามันแรง ระเหยแสบตาไปหมด กลัวจะกลับบ้านแล้วนอนไม่หลับ

“โดนตำรวจจับตรวจฉี่ทำไง สูดกลิ่นยาเข้าไปขนาดนี้” ใครสักคนปล่อยมุก ทำเอาทุกคนขำอย่างขมขื่น

สองทุ่มแล้ว ตอนนี้สองผู้ต้องหาได้รับการกินข้าวเรียบร้อยแล้ว ตำรวจสายสืบที่คุมตัว บัดนี้ก็รู้จักผู้ต้องหาทั้งสองเป็นอย่างดีมากกว่าเดิม เพราะไม่รู้ทำอะไร เลยนั่งคุยกันจนรู้ทุกเรื่องราว จนแทบจะยุติแถลงข่าวเอาไอ้สองคนนั่นล่อซื้อยาแทนเลย “เริ่มง่วงแล้วสิ เมื่อไหร่จะเริ่มวะเนี่ย” ใครคนเดิมบ่นอย่างระอา

“แถลงห้าโมง นี่จะสามทุ่มแล้ว ยังไม่เริ่ม จะบ้าตาย เจริญล่ะประเทศไทย”
“รถติดและติดงาน ทำไงดีล่ะ ก็ต้องรอนะสิ”



สักคนเดินออกไปสูบบุหรี่จับที่กระเป๋าเสื้อ ปรากฏว่าบุหรี่โดนสูบไปหมดซองแล้ว ต้องขอเพื่อนที่ก็ปรากฏว่าสูบไปหมดซองเช่นกัน “ถึงว่าคอแห้งชะมัด”

สี่ทุ่มครึ่ง ผู้ต้องหาหลับคอพับเรียบร้อยแล้ว พับคาเก้าอี้แถลงข่าว กุญแจมือถูกปลดแล้ว เพราะมันหลับและคงไม่ละเมอวิ่งหนีไปไหนอย่างแน่นอน ส่วนคนอื่นๆ ในห้องก็หลับเช่นกัน อาหารกล่องที่เตรียมไว้ ก็เอามาเปิดกินอย่างเอร็ดอร่อย “ไม่แถลงแล้วไหม!!!” สักคนโวยวาย

ม่ต้องทำงานทำการณ์อันใดเลย รอแถลงข่าวอย่างเดียวเลย” สักคนโวยลั่นด้วยความเหลืออด “รอต่อไป...” เพื่อนปลอบใจด้วยคำพูดง่ายๆ แต่ทรมานยิ่งนัก

ห้าทุ่มครึ่ง วงไพ่สามกองถูกตั้งขึ้นอย่างลวกๆ ก็ไม่รู้จะทำอะไรเลยเล่นไพ่กินเงินกันอย่างสนุกสนาน ผู้ต้องหาตื่นมารอบ ขอไปเข้าห้องน้ำ มีคนพาไป ปรากฏว่ายังไม่ได้แถลงข่าว “คิดแง่ดีก็คือ ไม่ต้องไปนอนลำบากในห้องขังนะ” ใครสักคนปลอบ ผู้ต้องหาทั้งสองดีใจเห็นด้วย แอร์เย็นๆ แบบนี้ อยากจะนั่งแถลงข่าวตรงนี้ไปจนถึงเวลาส่งศาลชะมัด

เที่ยงคืนสิบห้านาที ใครสักคนเหลืออดกันอย่างยิ่ง นัดแถลงห้าโมง ตอนนี้เที่ยงคืนยังไม่ได้แถลงข่าว แกเลยเปิดมือถือไล่ค้นหาเบอร์ที่เคยให้ไว้นานแล้ว เจออยู่เบอร์เลยโทรศัพท์ออกไป แจ้งว่ามีแถลงข่าว

ผมรับโทรศัพท์ด้วยความมึนงง ตอนเที่ยงคืนครึ่งมีแถลงข่าวอันใด ดีที่เข้าเวรดึกจึงเดินทางไปสถานีดังกล่าว เมื่อลงจากรถ ก็เหมือนตัวเองเป็นเซเลบดาราชื่อดัง เพราะมีคนมาต้อนรับแล้วพาไปแถลงข่าว บัดนี้นายพลตำรวจตรี ผู้การนั่งสัปหงกหลับคอเอียงตรงเก้าอี้ผู้ต้องหาเสียแล้ว เพราะผู้ต้องหาไปนอนที่พื้นให้แอร์ตกใส่เย็นๆ



“นายครับ...นักข่าวมากันแล้วครับ”
ร้อยตำรวจเอกสะกิดผู้การที่สะดุ้งยันตัว “เอ้า!! เริ่มเลย”

การแถลงข่าวไวยิ่งกว่ากามนิตหนุ่ม ไม่ถึง 5 นาที ตำรวจดีใจเป็นล้นพ้นที่ได้แถลงข่าว ผมมีสีหน้างงๆ จึงสอบถามก่อนรู้เรื่องราว “นัดแถลงห้าโมง!! ปรากฏว่า นักข่าวไม่มากัน โทรไปตามบอกรถติด ก็รอๆๆๆ ปรากฏว่ามีงานใหญ่ ไม่มีใครมาได้สักคน ก็เลยต้องรอ เพราะเตรียมแถลงข่าวแล้ว น้องมาโปรดพวกพี่เลย นึกว่าจะไม่ได้กลับบ้านแล้ว เอ้า! เสร็จงานพาผู้ต้องหาเข้าห้องขังได้” ผู้ต้องหาสองคนมองผมอย่างเซ็งๆ เพราะนอนแอร์เพลินๆ บัดนี้ต้องเข้าห้องขังเสียแล้ว

ปกติเราได้ยินเรื่องนักข่าวไปรอแถลงข่าวอยู่นาน เพราะนายตำรวจติดงาน แต่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจริงที่ตำรวจตั้งแต่นายพลยันสิบตำรวจตรีรอคอยนักข่าวมาแถลงข่าว รอแล้วรอเล่าเหมือนคนรอความรักจากใจสาวก็ไม่มาสักที

นับเป็นประสบการณ์อย่างดีที่ผมเล่าให้ฟังก็ไม่มีใครยอมเชื่อ จนถึงทุกวันนี้ตำรวจในวันนั้นต่างโทรศัพท์แจ้งข่าวเสมอมา จนนำไปสู่การตีพิมพ์ข่าวใหญ่ๆ เป็นประจำ

แต่เขาโทรหาคนอื่นนะครับ...ไม่ใช่โทรหาผม ตำรวจในวันนั้นหลายนายรุมขอเบอร์ผมไป แต่ไม่เคยโทรมาเลย...
นี่ขนาดตำรวจ ผมยังนกเลย โธ่...ชีวิตหนอนโรงพัก...อนาถเสียแท้!!
…..............................

คอลัมน์ : หนอนโรงพัก
โดย “ณัฐกมล ไชยสุวรรณ”


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    100%

ความคิดเห็น

บอกต่อ : 1.32K