อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 17 ตุลาคม 2560
เสด็จสู่ฟากฟ้าสุราลัย

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 17 ตุลาคม 2560
×
เลือกจัดหน้าของคุณ

ยกย่อง'หัวใจแม่'แกร่งดั่งหิน สู้โรคเพื่ออยู่ดูแลลูกพิการ

หัวใจที่ยิ่งใหญ่ของ“นางสมจิตย์”ผู้เป็นแม่ พยายามเลี้ยงดู “น้องวี” วัย 3 ขวบ ลูกชายตาบอด-พิการสมองครึ่งซีก แม้ตัวเธอจะมีโรคประจำตัว แต่ก็ยอมทนฝืนชะตาชีวิต รอปาฏิหาริย์ลูกอาการดีขึ้น อาทิตย์ที่ 16 เมษายน 2560 เวลา 08.00 น.


เชื่อว่าอะไรก็ตาม...ถ้าเป็นสิ่งที่ “ผู้เป็นแม่” ไขว่คว้าเสาะหามาให้ลูกได้ แม้ต้องสู้กับความเหนื่อยล้าและต้องอดทนมากแค่ไหน หรือจะแลกมาด้วยความสุขของแม่ เพื่อมอบสิ่งที่เรียกว่า “ความรัก” ให้กับลูกซึ่งเป็นแก้วตาดวงใจของคนเป็นแม่นั้น...เธอก็จะทำ

“นางสมจิตย์ ก้านแสง” อายุ 38 ปี หญิงชาว จ.อุบลราชธานี เธอเป็นแม่ที่เปี่ยมไปด้วยหัวใจที่แข็งแกร่ง พยายามเลี้ยงดู “น้องวี” หรือ “ด..กฤตชญา” วัย 3 ขวบ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนสุดดวงใจของเธอ แต่ทว่า...โชคชะตาชีวิตกลับเล่นตลกกับลูกชายคนสุดท้องคนนี้อย่างไม่คาดคิด มันทำให้หัวใจของเธอแทบ “แตกสลาย”

“น้องวี” เป็นเด็กปากแหว่งเพดานโหว่ ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ เมื่อคลอดได้สำลักน้ำคร่ำจนทำให้สมองพิการครึ่งซีก และเสียชีวิตทันที เพราะขาดออกซิเจนนานเกิน 30 วินาที แต่แพทย์พยายามดึงชีวิตจากมัจจุราช ด้วยการปั้มหัวใจ ทำให้ “น้องวี” ฟื้นขึ้นมา แต่ต้องกลายเป็นเด็กพิการสมองหนึ่งข้าง สมองซีกนั้นสั่งงานส่วนต่างๆ ไม่ได้ ทำให้หูหนวก ตาบอด มีโรคแซกซ้อน ไทรอยด์ หอบหืด ชักรุนแรง และปอดติดเชื้อเรื้อรัง



แม้ นางสมจิตย์ จะมีปมเงื่อนงำและความสงสัยตามความรู้สึกนึกคิดแบบชาวบ้านๆ ที่ผุดขึ้นมาในหัวมากมาย แต่เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว เธอจึงต้องเข้มแข็งที่สุด เท่าที่คนเป็นแม่จะทำได้


“ตอนท้องน้องวี วันที่แม่รู้ว่าลูกชายจะต้องเกิดมาปากแหว่งเพดานโหว่ก็เสียใจมากพอแล้ว และยังมาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก หัวใจคนเป็นแม่แทบแตกสลาย น้ำตาไหลตลอดเวลา แม้คุณหมอจะบอกว่าต้องเข้มแข็ง เพราะเรากลัวลูกจะจากไป”

นางสมจิตย์ ต้องเฝ้าอาการลูกชายตลอดเวลา คอยดูดเสมหะ ทุกๆ 30 นาที มิหน้ำซ้ำต้องดูแลผู้เป็นยายอีกคน ในวัย 76 ปี ซึ่งพิการตาบอดทั้งสองข้าง ป่วยด้วยโรคความดันโลหิตสูง โรคเก๊าต์ โรคกระเพาะ ต้องทานยาเป็นประจำ และคอยพยุงเข้าห้องน้ำทุกวัน ทำให้ภาระหนักตกไปอยู่ที่ “สามีของเธอ”



สามีเธออายุ 39 ปี เขาเป็นคนค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยพูด ตอนนี้ทั้งบ้านเขาต้องทำงานคนเดียว ด้วยการรับจ้างรายวัน หาเลี้ยงทั้งหมด 6 ชีวิต ซึ่งรายได้ไม่แน่นอนวันละ 250 บาท แต่ก็ใช่ว่าจะมีรายได้เข้ามาทุกวัน เพราะบ้านนอกไม่ค่อยมีงานทำ ครั้นจะให้ไปทำงานต่างจังหวัดก็ไม่ได้ เพราะ “น้องวี” ป่วยบ่อยครั้งมาก เข้าโรงพยาบาลเป็นประจำ คอยผลัดเปลี่ยนกันเฝ้าลูก ป่วยครั้งไหนต้องเข้าห้องไอซียูตลอด นอนโรงพยาบาลนาน 1-2 เดือน ทำให้ครอบครัวไม่มีค่าไช้จ่ายเพียงพอ

ภายใต้บ้านเลขที่ 133 ม.2. ต.ขี้เหล็ก อ.น้ำขุ่น จ.อุบลราชธานี ซึ่งทั้ง 6 ชีวิต ได้แก่ นางสมจิตย์และสามี ผู้เป็นยาย และนางสมจิตย์ มีลูกชายคนโตอายุ 17 ปี กับลูกสาวคนรองอายุ 9 ปี ซึ่งเป็นลูกที่เกิดจากสามีคนก่อนหน้า แต่ได้แยกทางกันแล้ว



โดยลูกชายคนโตจบเพียงชั้น ม.3 เพราะทนเห็นแม่หาเงินส่งเสียไม่ไหว ตัดสินใจไม่เรียนต่อ เพื่อให้เหลือเงินพอจุนเจือครอบครัว และออกมาช่วยงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ แบ่งเบาภาระพ่อกับแม่ ส่วนลูกสาวคนรองเป็นความหวังของครอบครัวนี้ เป็นเด็กเรียนดีสอบได้ที่ 1 ทุกๆ ปี ซึ่งอย่างน้อยก็เป็นแรงใจให้ผู้เป็นแม่สู้ต่อไป


“คงมีแม่อีกหลายคน ที่เลี้ยงลูกพิการเหมือนกับเรา ถึงจะเหนื่อย นอนไม่เคยอิ่ม ทั้งท้อแต่แม่ก็สู้ แม่ขออย่างเดียว ขออย่าให้ลูกเจ็บ ลูกป่วยแม่ก็เจ็บพอแล้ว ถึงแม้ทุกวันนี้ต้องอดทนกับโรคกระเพาะเรื้อรังที่ตัวเองเป็นอยู่ แต่แม่ก็สู้ ทานยาเท่าไหร่ไม่ยอมหาย เวลากำเริบแสนจะเหนื่อย แต่แม่ก็สู้เพื่อลูก ขอแค่ให้เขาสุขสบาย ก็พอใจแล้ว”



การดิ้นรนเป็นวิธีที่ช่วยให้เธอมีรายได้ นางสมจิตย์ ต้องใช้เวลาเว้นว่างจากการดูแลลูกชายพิการ ยอมทนนั่งหลังคดหลังแข็ง “ถักไหมพรมรัดผม” เพื่อเป็นรายได้นำมาใช้จ่ายต่างๆ แม้ต่อวันจะได้เพียง 5 เส้น แต่เธอก็ตั้งใจทำ เพราะหวังว่าจะลดความเหนื่อยล้าของสามี และรอคอยปาฏิหาริย์ที่จะเกิดขึ้นกับลูกชายคนสุดท้อง ใครที่อยากช่วยเหลือเธอ สอบถามได้เบอร์ 06-2351-7161

แต่นี่คือมนุษย์ มีจิตใจและมีร่างกาย บางครั้งแม้จะแกร่งแค่ไหน ก็ต้องการพักผ่อนเสียบ้าง เพราะคนไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ไม่หลับนอน ทุกครั้งที่ นางสมจิตย์ ต้องไปเฝ้าไข้ลูกชายที่โรงพยาบาล เธอจะมีอาการกระเพาะกำเริบ เพราะความล้าและนอนไม่เต็มที่ จึงทำให้หัวใจของเธออดคิดไม่ได้ว่า...

“นี่มันคงเป็นเวรกรรมที่เราทำมา แต่ทำไมเวรกรรมต้องไปตกที่ลูก ทำยังไงได้เราก็ต้องสู้ ต้องทนดูแลกันต่อไป และอยากให้มีปาฏิหาริย์อีกสักครั้ง”
….................................................
คอลัมน์ : นิยายชีวิต อาทิตย์สไตล์
โดย “ทวีลาภ บวกทอง”
ขอบคุณภาพ @สมจิตย์ ก้านแสง
https://www.facebook.com/profile.php?id=100012093697236


 

คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

ความคิดเห็น

บอกต่อ : 2.78K