อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 25 เมษายน 2560

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 25 เมษายน 2560
×
เลือกจัดหน้าของคุณ

ลดอุปสรรค-ข้อจำกัด 'ปัญหาแว้น(2)' สกัดอยู่หมัดทำได้??

ควรมีกฎหมายคุ้มครองการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ในการป้องกันและปราบปรามเด็กแว้นโดยเฉพาะ, ควรมีการบังคับใช้กฎหมายที่รุนแรงขึ้น เพื่อจะได้เกรงกลัว และควรฝึกอบรมกำลังพลให้มีความเชี่ยวชาญด้านการปราบปรามเด็กแว้นโดยเฉพาะ ศุกร์ที่ 21 เมษายน 2560 เวลา 06.00 น.


ที่ผ่านมาแม้เจ้าหน้าที่จะพยายามป้องกันและปราบปรามพฤติกรรมของเด็กแว้น แต่การจับกุมดำเนินคดีในแต่ละครั้งไม่ใช่เรื่องที่กระทำได้โดยง่าย“ ...เป็นส่วนหนึ่งจากการระบุไว้ในงานวิจัยหัวข้อ แนวทางการจัดการความรู้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการป้องกันและปราบรามเด็กแว้น ในกรุงเทพฯ โดย ดร.สุรีย์พร นิพิฐวิทยา และคณะ

ทั้งนี้ งานวิจัยชิ้นนี้ได้จัดทำไว้ตั้งแต่ปี 2558 เพื่อศึกษาวิเคราะห์วิธีการในการแก้ไขปัญหา “เด็กแว้น” เพื่อการจัดการความรู้ในการป้องกันและปราบปรามเด็กแว้นสำหรับเจ้าหน้าที่ตำรวจ ซึ่งเป็นผู้ปฏิบัติงานแก้ไขปัญหาดังกล่าว

เพื่อ “ถอดรหัส” เกี่ยวกับ ’ปัญหาเด็กแว้น“

ที่เป็นอีกหนึ่ง ’ปัญหาเรื้อรังในสังคมไทย“

สะท้อนผ่าน “งานวิจัย” ผ่าน “มุมวิชาการ”

นอกจากงานวิจัยชิ้นนี้จะสะท้อน พฤติกรรมกลุ่มเด็กแว้น ดังที่ “สกู๊ปหน้า 1 เดลินิวส์” ได้นำเสนอไปแล้วตอนหนึ่ง ก็ยังได้ถอดบทเรียนจากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ เพื่อให้ได้ความรู้ใหม่ เพื่อให้สามารถนำไปใช้ปฏิบัติงานได้อย่างมีผลสัมฤทธิ์ ทั้งนี้ ในการศึกษาวิเคราะห์การปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ที่มีส่วนสำคัญในการป้องกันและปราบเด็กแว้นนั้น งานวิจัยพบว่า...

ยัง ’มีอุปสรรคจากการทำงานหลายด้าน“

กล่าวคือ... ขั้นตอนปฏิบัติและวิธีจับกุม ยังพบปัญหาจากการไม่มีมาตรการและวิธีการที่ชัดเจนในเรื่องนี้ รวมถึงยังขาดกฎหมายที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ปฏิบัติงาน, อุปกรณ์และสภาพยานยนต์ เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ยังขาดอุปกรณ์การปฏิบัติหน้าที่ อุปกรณ์บางส่วนที่ใช้ปฏิบัติงานยังเป็นของส่วนตัวของเจ้าหน้าที่ เช่น รถยนต์ ที่ถ้าเกิดเสียหายทางเจ้าหน้าที่จะต้องรับผิดชอบซ่อมเอง, ข้อกฎหมาย ยังขาดความชัดเจน และมีบทลงโทษที่เบาเกินไป, กำลังพลในการปฏิบัติงาน มีไม่เพียงพอ และการประสานขอกำลังจากหน่วยงานอื่น ๆ ยังเกิดความล่าช้า นอกจากนี้ นโยบายและคำสั่ง ก็ยังขาดความจริงจังต่อเนื่อง

สำหรับ ’ข้อเสนอแนะ“ ในการ ’ลดอุปสรรค-ข้อจำกัด“ ต่าง ๆ ในเรื่องนี้ ในรายงานวิจัยฉบับดังกล่าวนี้ก็ได้มีการนำเสนอไว้ ทั้งทางด้านนโยบาย และทางด้านการปฏิบัติ โดยมีรายละเอียดโดยสังเขปดังต่อไปนี้คือ...

ข้อเสนอแนะด้านนโยบาย ควรมีการจับกุมอย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอ, ควรมีการสนับสนุนอุปกรณ์อย่างเพียงพอ, ควรมี นโยบายส่งเสริมให้นำเทคโนโลยีที่ทันสมัยเข้ามาใช้, ควรจะมีขั้นตอนในการปฏิบัติงานที่ชัดเจน เหมือนกับงานปฏิบัติการปราบจลาจล (ปจ.), ควรจะมีการตั้งงบประมาณสนับสนุน ด้านการป้องกันความเสี่ยงให้เจ้าหน้าที่ตำรวจระดับปฏิบัติงาน, ควรมีการฝึกทบทวนยุทธวิธีอย่างน้อยปีละ 1 ครั้ง, ควรปรับปรุงกฎหมายให้สอดคล้องกับสถานการณ์ปัจจุบันยิ่งขึ้น, ควรจัดตั้งศาลจราจรเพื่อดำเนินคดีที่เกี่ยวข้องกับเด็กแว้น, ควรจัดตั้งหน่วยงานที่รับผิดชอบโดยตรง

รวมถึง... ควรมีหน่วยปฏิบัติการพิเศษเข้ามาจัดการปัญหาเด็กแว้นโดยตรง และควรผลักดันให้การแก้ไขปัญหาเด็กแว้นเป็นวาระแห่งชาติ ...เหล่านี้คือข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการแก้ปัญหาเด็กแว้นในเชิงนโยบาย...

ข้อเสนอแนะด้านการปฏิบัติ ควรจัดทำคู่มือการปฏิบัติงาน ที่ระบุขั้นตอนการปฏิบัติจากเบาไปหาหนัก, ควรดำเนินมาตรการ เชิงรุก เช่น การหาข่าว ทำประวัติร้านซ่อม อู่รถ จัดชุดสายตรวจ ออกตรวจในพื้นที่เสี่ยงในแต่ละท้องที่, การปฏิบัติการแต่ละครั้งต้องไม่แจ้งที่หมายล่วงหน้า เพื่อป้องกันข่าวรั่ว, ควรกำหนดให้ทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้องเข้าร่วมแก้ปัญหา เช่น กรรมาธิการสิทธิต่าง ๆ นักสังคมสงเคราะห์ นักจิตวิทยา อัยการ ศาล เป็นต้น เพื่อป้องกันความผิดอาญามาตรา 157

นอกจากนั้น... ควรมีกฎหมายคุ้มครองการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ในการป้องกันและปราบปรามเด็กแว้นโดยเฉพาะ, ควรมีการบังคับใช้กฎหมายที่รุนแรงขึ้น เพื่อจะได้เกรงกลัว และควรฝึกอบรมกำลังพลให้มีความเชี่ยวชาญด้านการปราบปรามเด็กแว้นโดยเฉพาะ ...นี่เป็นข้อเสนอแนะในด้านการปฏิบัติงาน เพื่อการป้องกัน-ปราบปรามเด็กแว้น...

เพื่อ ’ลดข้อจำกัด“ ให้กับ ’เจ้าหน้าที่ตำรวจ“

ให้เจ้าหน้าที่ ’ทำงานได้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น“

ทั้งนี้ งานวิจัยชิ้นนี้ยังได้มีข้อเสนอแนะอื่น ๆ เพื่อให้การแก้ไขปัญหา การป้องกันและปราบปรามเด็กแว้น มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น กล่าวคือ... ควรมีการสร้างขวัญและกำลังใจให้ผู้ใต้บังคับบัญชาในการปฏิบัติหน้าที่ เช่น เรื่องสวัสดิการของเจ้าหน้าที่ตำรวจและครอบครัว หรือผู้บังคับบัญชาร่วมแก้ไขปัญหา เมื่อเกิดกรณีร้องเรียน หรือเกิดปัญหาจากการปฏิบัติหน้าที่โดยสุจริต รวมถึงควรมี นโยบายสนับสนุนและให้โอกาสเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ปฏิบัติหน้าที่ในการป้องกันและปราบปรามเด็กแว้น ให้ก้าวหน้าในตำแหน่งหน้าที่ โดยยึดผลงานการทำงานมาใช้เป็นเกณฑ์ในการพิจารณา เป็นต้น

รวมถึงยังได้มีการเน้นย้ำเกี่ยวกับ “ปัญหาเด็กแว้น” ในงานวิจัยชิ้นนี้ด้วยว่า... การป้องกันมิให้เด็กและเยาวชนเข้าสู่พฤติ กรรมแว้น และมิให้เกิดพฤติกรรมแว้นซ้ำ จะต้องอาศัยกลุ่มต่าง ๆ ทางสังคม ได้แก่ ครอบครัว สถาบันการศึกษา ชุมชน สื่อ และหน่วยงานภาครัฐ เข้ามามีส่วนร่วมในการดูแลและรับผิดชอบในการแก้ไขปัญหาร่วมกัน...“

เพื่อให้การ ’แก้ปัญหาเด็กแว้นมีประสิทธิภาพ“

ด้วยการ ’แก้ปัญหาอย่างมีระบบ-แบบแผน“

ไม่โยนกันไปมา“ ว่าเป็นปัญหาของใคร??.

 

คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

ความคิดเห็น

บอกต่อ : 2