อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 12 ธันวาคม 2560

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 12 ธันวาคม 2560
×
เลือกจัดหน้าของคุณ

ขอเพียงมากราบพ่อหลวงร.9 ไม่จำเป็นต้องคนสุดท้าย

สัปดาห์นี้เล่าถึง “หญิงชรา” ที่เจ็บป่วยแต่มีความตั้งใจที่ยิ่งใหญ่ คือมากราบพ่อหลวง ร.9 เป็นคนสุดท้าย แต่ปรากฎว่าเธอได้รู้ซึ้งแล้วว่าไม่จำเป็นต้องคนสุดท้ายเพราะอะไร? พุธที่ 11 ตุลาคม 2560 เวลา 08.00 น.


ชาติ ศาสน์ กษัตริย์ คือสิ่งที่ป้ายึดถือเสมอมา...

พลันที่ทราบข่าวอันสะเทือนใจในปีก่อน จิตอธิษฐานของป้าก็ตั้งมั่นไว้ทันที ด้วยแรงศรัทธาและความจงรักภักดี ป้าจึงเดินทางจากบ้าน แม้ลูกหลานจะห้ามปราม เพราะกลัวจะป่วย แต่ป้าก็ไม่ยอมเชื่อฟัง!!

ป้าดื้อจริงๆ ไม่สบาย โรคมันก็มาตามประสาคนชรา แต่ป้าอยากมากราบพ่อ ไม่ว่ายังไงป้าก็จะต้องมาให้ได้”

หญิงชราต่อแถว เธอตั้งมั่นจะต่อแถวและก้าวเดินไปด้วยใจสงบ จะไม่โกรธ ไม่ย่อท้อ ใครจะแทรกป้าก็ไม่ว่า ค่อยๆ ก้าวเดินไปเรื่อยๆ จิตใจนิ่งเงียบดุจสายน้ำ คิดถึงพ่ออยู่ทุกวินาที กำหนดลมหายใจเข้าออกไปเรื่อยๆ

สิ่งที่ป้าทำมันเป็นเพียงละอองธุลีเท่านั้น ไม่อาจเทียบเทียมในสิ่งที่พระองค์ท่านทรงทำเพื่อปวงชนชาวไทยได้”



ตลอดการเข้าแถว มีประชาชนนำขนม น้ำมาให้ ป้ามองดูภาพเหล่านั้นแล้วนึกขึ้นได้ บางทีการมากราบพ่ออาจเป็นจุดเริ่มต้นให้ป้าได้ทำในสิ่งตามจิตอธิษฐานตั้งมั่นไว้ได้ บำเพ็ญเพียร ตั้งจิตเพื่ออาสาและดูแลประชาชนที่มีความตั้งใจและความหวังเดียวกับป้าร่วมกัน

ก็คือ...ทุกคนต้องการมากราบพ่อ...

ป้าจึงอาสาทำอาหาร เพราะตัวเองฝีมือการทำอาหารนั้นไม่เลว รสชาติเสนาะลิ้นยิ่งนัก ป้าจึงเอ่ยออกไป คนอื่นๆ ต่างยินดี รวมจาก 1 เป็น 2 ไปสู่ 3 ก่อนจะต่อยอดมากไปถึงหลัก 10 ทุกคนตั้งใจทำในสิ่งละเล็กละน้อย ทำตามหน้าที่ตามความถนัด ไม่นานการรวมตัวของทุกคนนำไปสู่การยื่นมือเข้ามาของคนจำนวนมาก

อาหารจึงถูกสร้างและแจกจ่ายไปยังคนอื่นๆ ที่เดินทางมาท้องสนามหลวงเพื่อกราบพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช พวกเขารอคอยและอดทน บางวันอาจเป็น 1 ชั่วโมง บางวันอาจเป็น 3 ชั่วโมง บางคราวความตั้งใจของคนประสบตรงกัน ก็อาจต้องรอคอยถึง 16 ชั่วโมง

ไม่ว่าจะมากหรือน้อย มันเป็นเพียงชั่วโมงที่เกิดจากนาที ถักร้อยด้วยวินาทีที่เดินหน้าไปเรื่อยๆ ไม่ว่ายังไงมันก็จะต้องสำเร็จ...



สิ่งที่เราทำไม่อาจเทียบได้ เป็นเพียงสิ่งเล็กๆ ที่มีเพื่อความตั้งใจอันยิ่งใหญ่”

ทุกวันป้ามาทำอาหาร ฝีมืออร่อยคนยกนิ้วให้ ทำให้ทุกคนได้รับประทานอาหาร ได้มีกำลังกายเดินทาง เมื่อสบโอกาสป้าก็จะเข้าไปกราบพระบรมศพจนลูกหลานและคนอื่นๆ ต้องสอบถามป้า ทั้งการเดินทาง วิธีการ ขั้นตอนต่างๆ นานา ป้าชำนาญและรู้จริง ไม่เพียงเท่านั้นเจ้าหน้าที่ที่ส่งมาดูแลต่างรู้จักป้า

คืนวันที่ 5 ต.ค. หญิงชราตั้งใจมั่นแล้ว อาหารถูกผัดใส่กล่องโฟมหลายชิ้น มองเวลา ตลอดเวลาป้าไม่อาจทำได้ ป้าไม่อาจเข้าไปกราบพระบรมศพเป็นคนแรกได้ แต่ขอตั้งใจ ป้าตั้งจิตอธิษฐานไว้ มาทำความดี มาเพื่อพ่อ มาเพื่อแสดงความจงรักภักดีในพระมหากรุณาธิคุณของ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

เข็มเวลาเดินอย่างมั่นคง ป้าเห็น ป้าเฝ้ารอ ป้าสังเกต เจ้าหน้าที่เริ่มนับถอยหลังจุดคัดกรองบริเวณวงเวียน ร.ด.แล้ว ทุกคนทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยแต่ไม่แสดงออกแม้แต่แววตาและสีหน้า การทำงานด้วยใจนั้นต่อให้หนักหนาเพียงไหน ใจเราก็ใหญ่และแข็งแกร่งยิ่งกว่าภูผาใดๆ ในโลก



ถึงเวลาแล้ว...ป้าวางตะหลิวแล้วออกเดิน เจ้าหน้าที่ทุกคนจำป้าได้ พวกเขารอคอย พลันที่ป้าก้าวล่วงสู่จุดคัดกรอง ก็เป็นทางการว่าป้าเป็นคนสุดท้าย ณ วินาทีนั้น ป้ามองเห็นเจ้าหน้าที่ มองเห็นเพื่อนประชาชน มองเห็นสื่อมวลชน ป้าเข้าใจแล้วว่าไม่จำเป็นต้องเข้าไปกราบพระบรมศพคนสุดท้ายก็ได้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสื่อมวลชนในการเขียนข่าว ขอเพียงได้กราบพระบรมศพในวันสุดท้าย ร่วมกับพี่น้องประชาชนคนอื่นก็เพียงพอแล้ว นั่นต่างหากคือสิ่งที่จิตอธิษฐานที่ป้าควรตั้งไว้ ยังไม่ช้าและยังไม่สาย

ป้าออกเดินท่ามกลางคนอื่นๆ ทั้งเด็กเล็ก วัยรุ่น พ่อจูงลูก แม่อุ้มทารก คุณยายเดินกับหลาน เพื่อนเดินเคียงข้างสหาย คนรัก เจ้าหน้าที่อาสาร่วมออกเดินเป็นชุดสุดท้าย

พวกเขาเหล่านี้ไม่ได้ต้องการเป็นจุดสนใจ ไม่สนว่าจะเป็นคนแรกหรือคนสุดท้ายที่กราบพระบรมศพ พวกเขาตั้งจิตและหากพูดออกมาได้ คนที่เดินทางมาท้องสนามหลวงทุกวัน อยากจะบอกเพียงว่า...

พวกเขาแค่ต้องการมากราบพ่อเท่านั้น เพราะพ่อทำงานหนัก เพราะพ่อทำเพื่อประชาชน พวกเขาเพียงแค่มากราบพ่อครั้งสุดท้าย...ขอเพียงเท่านั้น



ในฐานะประชาชน ในฐานะพลเมืองของโลก ป้าร่วมออกเดินไปกับเพื่อนมนุษย์คนอื่นๆ ไม่มีกีดกั้น ทุกคนคือมนุษย์บนความเท่าเทียม ป้าไม่สนว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าใด ป้าได้เดินเคียงข้างคนผู้มีประสงค์ตรงกัน น้ำตามันไหลออกมาคลอแก้ม มันตื้นตันใจ ขอกราบพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ขอสัญญาว่าจะเป็นคนดีทั้งชาตินี้และชาติไหนๆ ให้ได้เกิดเป็นข้ารองพระบาททุกชาติไป

หากใครถามว่าทำไมป้าต้องมาที่ท้องสนามหลวงทุกวัน? ทำไมต้องทำอาหารเป็นจิตอาสาให้กับคนอื่นๆ? ทำไมต้องเข้าแถวนานหลายชั่วโมงเพื่อกราบพระบรมศพ? ป้าจะพูดสั้นๆ เพียงว่า...

ที่ป้าทำทุกอย่างนี้ ก็เพื่อพ่อเท่านั้น...ใช่แล้ว...เพื่อพ่อเท่านั้น!!
….......................................
คอลัมน์ : หนอนโรงพัก
โดย “ณัฐกมล ไชยสุวรรณ”


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

ความคิดเห็น

บอกต่อ : 107