อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 23 ตุลาคม 2561

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 23 ตุลาคม 2561

แม้พิการแต่ไม่ของอมือเท้า 'เฒ่าวัย75'เดินฝ่าชะตาลิขิต

ชีวิตที่ต้องสู้ของเฒ่าวัย 75 ปี “คุณตาเอียว” แม้ร่างกายพิการแต่ไม่เคยงอมือเท้า ไร้ญาติอาศัยกระต๊อบมีความสุขในสิ่งที่เป็น อาทิตย์ที่ 31 ธันวาคม 2560 เวลา 08.00 น.


แม้วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของปี 60 แต่ชีวิตของ  “เฒ่าวัย 75 ปี”  ผู้ที่ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาคนนี้ ยังคงต้องดำเนินต่อไปเช่นเดียวกับชีวิตคนอื่นๆ แต่อาจจะแตกต่างกันตรงที่ฐานะ บางคนมีมากจนล้น แต่สำหรับบางคนอย่าว่าแต่ข้าวกินเลย ขนาดเดินยังลำบาก

เฉกเช่นชีวิตของ “คุณตาเอียว มิกราช” ชายพิการที่ไม่มีญาติเหลียวแล ชาว จ.สกลนคร แต่นั่นไม่ใช่ข้อแม้ของการหยุดต่อสู้กับนานาอุปสรรคชีวิต เพราะตั้งแต่อดีตเรื่อยมา ชายผู้นี้ก็ไม่เคยท้อแท้หันหลังให้กับสรสุมชีวิต แต่เลือกที่จะเผชิญหน้าเพื่อฝ่าฟันชีวิตเดินไปข้างหน้าเสมอ





กระต๊อบกลางนาที่มีเพียงสังกะสีสภาพเก่าผุพัง คอยบังแดดกันลมกันฝนให้กับ “คุณตาเอียว” เมื่อไปถึงกลับไร้เงาคนอยู่ ห่างออกไปไม่มากนัก 50 เมตร พบคุณตากำลังนำกุ้งฝอยใส่ตะขอเบ็ดอยู่ที่สระน้ำท้ายหมู่บ้าน เพื่อใช้ตกปลานำมาทำเป็นอาหารกินประทังชีวิต ด้วยสภาพร่างกายที่ตัวจะสั่นๆ ไปมาตลอดเวลา

โดยข้อมูลจาก “นายอรรฆวรรธน์ จันทศรี” รองประธานสภา องค์การบริหารส่วนจังหวัดสกลนคร คำแรกที่ถามคุณตา “พ่อใหญ่บ่ย้านตกน้ำบ้อ” (ภาษาอีสาน) คุณตาตอบกลับด้วยเสียงที่สั่นๆ ว่า “มันชินแล้ว” ซึ่งทำให้สงสัยว่าเพราะเหตุใดร่างกายถึงเป็นเช่นนี้ และลูกหลานคุณตาไปไหนกันหมด??

 

 

โพสต์โดย อรรฆวรรธน์ จันทศรี สจ.ชัย บน 25 ธันวาคม 2017


“คุณตา” เล่าให้ฟังว่า ตอนเล็กๆ จำความได้ อาศัยอยู่ที่ ต.โพนสูง อ.สว่างแดนดิน จ.สกลนคร ต่อมาพ่อแม่ต้องแยกทางกัน ได้ย้ายรกรากมาอยู่ที่บ้านคำบอน ซึ่งจะต่างตำบลกัน และแม่มีสามีใหม่ ขณะนั้นจึงมี “พ่อเลี้ยง” ทำอะไรไม่ถูกใจ พ่อเลี่ยงจึงโยนลูกมะพร้าวใส่ศีรษะยุบ การจะไปหาหมอในสมัยนั้นก็เป็นเรื่องยาก จึงปล่อยเลยตามเลยไม่ได้ไปหาหมอ

สุดท้ายกลายเป็น
“คนพิการ” ลักษณะตัวจะสั่นตลอดเวลา กระทั่งโตเป็นหนุ่ม พ่อแม่ได้จากไปทีละคน ต้องออกรับจ้างชาวบ้าน “เลี้ยงวัวเลี้ยงควาย แล้วแต่ใครจะจ้าง” เมื่ออายุมากขึ้นร่างกายก็สั่นมากขึ้น ยิ่งเวลาเดินจะสั่นแรงมาก





ปัจจุบันกระต๊อบหลังนี้ ปลูกบนที่ดินของ “นางนลินี พิมพ์นนท์” ชาวบ้านคำบอน เลขที่ 43 หมู่ 4 ต.บ้านต้าย อ.สว่างแดนดิน จ.สกลนคร ซึ่งในอดีต “คุณตาบุญ” วัย 70 ปี พ่อของ “นางนลินี” ปลูกกระต๊อบหลังนี้ไว้อาศัย ต่อมาจึงคิดช่วยเหลือ “คุณตาเอียว” ผู้นี้ เพราะสงสาร โดยช่วยกันทำไร่ทำนาพึ่งพาอาศัยกันตามมีตามเกิด

สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจาก “นายยุทธยา ต้นสาย” อายุ 44 ปี กำนัน ต.บ้านต้าย บอกว่า เมื่อตนยังเป็นเด็กก็เห็น “คุณตาเอียว” มีสภาพร่างกายแบบนี้แล้ว ซึ่งในอดีตก็เคยมารับจ้างทำไร่ทำนาที่ดินของปู่ย่าตน และเป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใส อัธยาใสดีมาก แต่ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าใกล้มากนัก เพราะสภาพร่างกายที่คนทั่วไปจะรู้สึกกลัว ตนจึงสอบถามไปยังผู้ใหญ่บ้าน จึงทราบว่าจริงๆ แล้ว “คุณตาเอียว” เพิ่งจะมีบัตรประชาชนเป็นของตัวเอง 5-6 ปีให้หลังมานี้ และมีเพียงเบี้ยยังชีพคนพิการกับผู้สูงอายุรวมกัน 1,400 บาท/เดือน

 

 

โพสต์โดย อรรฆวรรธน์ จันทศรี สจ.ชัย บน 25 ธันวาคม 2017


“การใช้ชีวิตของแกแต่ละวัน คือการใช้ชีวิตแบบวิถีชีวิตชาวบ้านในสมัยก่อน จึงไม่ได้ลำบากอะไร แกจะชอบอยู่กับธรรมชาติ ไม่เคยไปแม้แต่ตลาดสด เพราะชินแบบนี้มาตั้งแต่ยังเป็นหนุ่มๆ อาหารที่หาได้จากตามธรรมชาติ เป็นอาหารที่คุณตาเอียวทานแล้วมีความสุขชอบมากสุด ปลาที่ตกได้จากสระก็เอามาปิ้ง กินผัก กินปูตามท้องนา และไม่เคยไปหาหมอ แข็งแรงดี แต่ตอนนี้ปัญหาข้อเข่าก็เริ่มแสดงให้เห็น อาจจะเดินไปไหนมาไหนไม่ได้ไกลมาก”

เสื้อผ้าแม้จะมีตัวใหม่ที่ได้มา “คุณตาเอียว” กลับไม่เคยใส่ แต่จะใส่ตัวเก่าซ้ำๆ คงเป็น
“ชุดเก่ง” ของคุณตาที่ขอมีเพียงเท่านี้ ไม่ได้เรียกร้องอะไรเพิ่มเติม ซึ่งนี่คงเป็นชีวิตสำหรับคุณตาที่เลือกแล้ว ไม่เคยสร้างความเดืดร้อนให้กับใคร และทั้งชีวิต “แทบจะไม่มีเหมือนคนอื่น” ก็ว่าได้





แต่สิ่งที่มีไม่เหมือนคนอื่น คือ “ความสุขในสิ่งที่เป็น” พอใจในสิ่งที่มีอยู่ ถึงแม้จะไร้ญาติมิตร แต่ก็ยังมีครอบครัวผู้ใจบุญที่ให้ที่พักอาศัย หรือการที่ใครต่อใครบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า “ทำไมไม่พาไปอยู่บ้านพักคนชรา?” เพราะขึ้นชื่อว่าคนแก่วัยชรา จำเป็นเหรอ...ที่เมื่อไม่มีใครดูแล จะต้องไปอยู่ที่บ้านพักคนชรา หรือใครอยากจะไป??
.....................................................
คอลัมน์ : นิยายชีวิตอาทิตย์สไตล์
โดย “ทวีลาภ บวกทอง”


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 128