อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

จันทร์ที่ 28 พฤษภาคม 2561

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

จันทร์ที่ 28 พฤษภาคม 2561
×
เลือกจัดหน้าของคุณ

เมื่อความงามมีมาตรฐานเดียว คือกินยาลดอ้วนแล้วตาย!

สัปดาห์นี้เล่าถึงเหยื่อสาวร่างอวบที่อยากผอมสักครั้งในชีวิต แต่เพราะความงามมีมาตรฐานเดียว ต้องกินยาลดความอ้วน ผลที่ได้คือน้ำหนักลดจริง แต่จะยอมตายไหม? พุธที่ 9 พฤษภาคม 2561 เวลา 08.00 น.


ตอนเธอเหม่อมองเพื่อนๆ จำนวนมาก ขับรถโกคาร์ทเล่นกันที่ชั้นบนของห้างดัง ตอนนั้นเธอยืนเกาะลูกกรง แม้ว่าจะมีคูปองที่ไปแลกมาแล้ว เตรียมจ่ายเพื่อไปขับรถโกคาร์ทได้ แต่เจ้าหน้าที่ไม่อนุญาต...เพียงเพราะเธออ้วนเกินกว่าจะยัดร่างลงไปในรถคันอื่นๆ ได้

เธอยืนเกราะลูกกรงมองเพื่อนขับรถโกคาร์ทเล่นกันสนุกสนาน คูปองในมือที่แลกมาด้วยเงินที่พ่อกับแม่ให้มายังกำแน่นอยู่ในมือ มันไม่อาจแลกคืนได้ และเธอก็ไม่อาจไปหาความสนุกสนานกับเพื่อนๆ ได้เลยแม้แต่น้อย



ตอนนั้นเธอเหม่อมองความสนุกของเพื่อนๆ และตั้งปณิธานว่า...จะผอมให้ได้ในที่สุด

อย่างไรก็ดีการอวบของร่างเธอนั้น หาใช่เพราะความเกียจคร้านและการชอบกินไม่?? แต่มันมาจากสายเลือดทางกรรมพันธุ์ที่ตระกูลของเธอมีรูปร่างแบบนี้ เธออยากจะออกกำลังกาย แต่การศึกษาก็บังคับให้เธอต้องอ่านหนังสือสอบเพื่อจะเข้าคณะดีๆ ของมหาวิทยาลัยที่ทรงเกียรติ มันเป็นความหวังที่พ่อกับแม่มอบให้เธอเป็นปณิธานที่ต้องทำให้สำเร็จ

ดังนั้นเมื่อเลิกเรียนก็ทำได้เพียงไปหาที่เรียนพิเศษต่อ เพียงเพื่อจะกลับมาอ่านหนังสืออย่างหนักหน่วงที่บ้าน เพราะพ่อกับแม่ตั้งความหวังไว้สูงมากกับชีวิตของเธอ...ทุกลมหายใจจึงคือ “การอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบ”

ยิ่งอ่านหนังสือดึก ร่างกายก็โรยราล้าแรง มันสั่งการไปยังสมองให้หาอะไรรับประทานบ้าง ยิ่งกิน ยิ่งนอนดึก ยิ่งอัดกาแฟ ก็ยิ่งน้ำหนักขึ้น ถึงตอนนี้เธอกลายสภาพเป็นคนตัวใหญ่ในสายตาเพื่อนๆ ทุกคน เหล่าเพื่อนผู้ชายปากหมามักจะแซวว่า...เธอใหญ่เป็นฮัลค์ อ้วนบ้าง อวบบ้าง ตุ่ม โอ่งราชบุรีเคลื่อนที่บ้าง



ทุกครั้งเธอทำได้เพียงถอนใจเบาๆ ไม่อยากจะตอบโต้ใคร ไม่อยากจะทำให้พวกนั้นได้ใจ เธอทำได้เพียงยิ้มเบาๆ กับการล้อเลียนของเพื่อน เพียงเพื่อจะตอบตัวเองในใจว่า...เธอก็อยากจะมีรูปร่างทีดีบ้าง

ในโลกสมัยที่ทุกคนล้วนผอมจนลมพัดแทบปลิว น้ำหนักที่มากขึ้นคือ “สัญลักษณ์แห่งความอัปลักษณ์ที่เจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง”

คำว่า... ไม่มีเวลาออกกำลังกาย” สำหรับคนรวยมีฐานะและคนหัวดีหาที่เรียนมหาวิทยาลัยได้แล้ว คล้ายดูเป็นคำโกหกมดเท็จ แต่สำหรับคนจน ไม่ฉลาดเฉลียว และมีเงินพอจะหามหาวิทยาลัยดีๆ ได้ เธอต้องทุ่มเทกายาทุกอย่างเพื่อผลักดันตัวเองสู่มหาวิทยาลัยดีๆ เพื่อจบมาจะได้มีโอกาสหางานได้มากกว่านี้



น้ำหนักยิ่งขึ้น เธอยิ่งถูกล้อว่าอ้วนหนักขึ้น

“ทำไมไม่ลองยาตัวนี้ล่ะ?” เพื่อนสนิทในกลุ่มแนะนำยามา

เพียงเพราะความอ้วนเป็นอัปลักษณ์ในค่านิยมยุคใหม่ของสังคมอันบิดเบี้ยวใบนี้ คนที่ควรจะปกติกลับต้องกินยาเพื่อรีดตัวเองให้ผอมลงมา

ผลของยามีฤทธิ์ให้ไม่หิวข้าว แต่มันทำให้เธอมึนงง อาหารกินน้อยลง ยิ่งกินยาต่อเนื่องน้ำหนักตัวก็เริ่มลด ใครหลายคนคิดว่า... เธอออกกำลังกาย แต่เธอกำลังต่อสู้และทำงานหนักเป็นอย่างยิ่ง ทั้งการอ่านหนังสือสอบ เรียกสมาธิในการเรียน และทำให้ตัวเองผอม”

เพราะค่านิยม “ความผอม” มันบีบบังคับ ทำให้เธอกินยาไปอย่างต่อเนื่อง ยาที่แม่ค้าขายเพื่อเอาเงินมา ยาที่บริษัทผลิตมาเพียงเพื่อสร้างผลกำไร ยาที่ดาราจำนวนมากโฆษณาทั้งๆ ที่ไม่เคยกิน



คืนหนึ่งเธออ่านหนังสือหนักมาก หัวเบลอและท้องเริ่มหิว เธอกินยาลดความอ้วนไปในทันที ถึงตอนนี้มันแตกต่างจากที่แล้วมา ร่างเธอกระตุก รู้สึกใจเต้นแรง จนเธอยืนขึ้นมาเพราะความตื่นตกใจ เหงื่อออกตามนิ้วและผิวหนัง ก่อนที่จะทรุดร่วงลงกับพื้น น้ำลายฟูมปากออกมา

เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเธอ มือชักเกร็ง บังคับร่างกายไม่ได้ เธอหวังว่าหากผ่านไปได้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะกินยาตัวนี้อีกต่อไป เธอเพียงแค่อยากผอม ในโลกที่ความผอมคือมาตรฐาน ในโลกที่เธอก็อยากสวยเหมือนใครอื่นเขา ในโลกที่การออกกำลังกายไม่อาจมีเวลาให้ทำได้ ในโลกที่ทุกคนตั้งความหวังไว้กับเธอ ในโลกที่การรู้สึกว่าตัวเองยังหายใจเข้าออกได้นั้น ถือเป็นการพักผ่อนที่สุนทรีสุดในชีวิตแล้ว

เธอไม่อยากตายเพราะ “ยาลดความอ้วน” อย่าให้นักข่าวได้รับรู้ อย่าให้สังคมได้รู้ความ อย่าให้ใครอื่นด่าเธอว่า...
“โง่” พวกเขาไม่มีวันเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ ขออย่าตายในคืนนี้ ขอให้ผ่านพ้นมันไปได้ เธอไม่อยากตาย พ่อแม่...อยู่ไหนช่วยหนูด้วย!!



ช่วยหนูด้วย…!!

เธอยืนเกาะลูกกรงกั้นสนามรถโกคาร์ท มือกำคูปองที่แลกมาด้วยเงินที่พ่อกับแม่หามาให้ เธอกำมันไว้แน่น ไม่อาจแลกคืนได้ เธออยากขับรถโกคาร์ทกับเพื่อนๆ แต่เจ้าหน้าที่ไม่อนุญาต เขาบอกว่าเธออ้วนเกินกว่าจะยัดร่างไปในรถได้ เพื่อความปลอดภัย เธอจึงทำได้เพียงมองเพื่อนๆ อยู่ ณ ที่ตรงนั้น มองความสนุกที่เพื่อนได้เล่นกันอย่างเบิกบาน

เธอกำคูปองไว้แน่น แล้วตั้งใจไว้ ต่อไปนี้ชีวิตเธอจะต้องดีขึ้น เธอจะต้องผอมให้ได้ แต่ได้โปรดให้เธอผ่านค่ำคืนนี้ไปได้ก่อน แล้วเธอจะพยายามผอมให้ถึงที่สุด ในโลกที่มาตรฐานความงามคือความผอมเพียวรูปร่างดี ในโลกที่มาตรฐานมีหนึ่งเดียว ในโลกที่ความอ้วนเป็นเรื่องน่ารังเกียจ ในโลกนั้น มนุษย์ไม่อาจฝืนทนมาตรฐานได้



“กินยานี้แล้วดี เชื่อหนู กินแล้วได้ผล 100% น้ำหนักลดหาย สวยงาม หนุ่มๆ มองกันเต็ม” หญิงสาวสวยสักคนโฆษณาตัวเองผ่านทางโลกอินเทอร์เน็ต รูปร่างดีผุดผ่องอรชรชวนให้ลองชิมยาผลิตภัณฑ์เสริมความงามยิ่งนัก ภาพโฆษณากินเวลาเพียงสั้นๆ ตัดหายไป หน้าจอมืดดำราวกับหลุมดำแห่งจักรวาล

เหลือเพียงเธอนอนนิ่งไม่หายใจอยู่ที่พื้นของตัวบ้าน ร่างแม้ไร้วิญญาณ แต่มือกำซองยาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย กำแน่นเหมือนคูปองที่เธอเคยกำมันไว้ขณะมองเพื่อนๆ ขับรถโกคาร์ทอยู่หลังลูกกรง...
…...........................................
คอลัมน์ : หนอนโรงพัก
โดย “ณัฐกมล ไชยสุวรรณ”


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

ความคิดเห็น

บอกต่อ : 59