อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 19 ตุลาคม 2561

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 19 ตุลาคม 2561

ผ่าชีวิตกว่าจะเป็นรองผจก. คุ้ยเศษผักหมูล้างน้ำผัดกิน

เปรยชีวิต “รอง ผจก.” อดีตสุดยากจน ไร้เงินเรียนจำใจทิ้งฝัน แม่ยอมคุ้ยเศษอาหารล้างน้ำทำ “ผัดผัก” มื้อแสนอร่อยทำให้เธอมีวันนี้... อาทิตย์ที่ 27 พฤษภาคม 2561 เวลา 08.00 น.


ย้อนวัยเด็กไปจำได้ไหมว่า...กับข้าวฝีมือของแม่จานไหน คือ “จานที่อร่อยที่สุด” ลองอ่านเรื่องราว “ผัดผัก” จานนี้ที่เป็นมื้อหรูที่สุด สำหรับ “ฟ้า” หรือ “รพีพรรณ เนื้อขาว” สาววัย 24 ปี รองผู้จัดการบาร์บีคิวพลาซ่า สาขาบิ๊กซีติวานนท์ ที่ความจนทำให้แม่ของเธอดิ้นรน คุ้ยหาเก็บเศษผักและหมูที่หล่นตามพื้นมาล้างน้ำ กลายเป็น “ผัดผักแสนวิเศษ” คละคลุ้งไปด้วยความรู้สึก แม้ทุกๆ คำที่ตักเข้าปากจะมีน้ำตา

“ฟ้า” เล่าว่าตั้งแต่จำความได้ ตอน ป.4 หลังจากที่แม่แยกทางกับพ่อ แม่มีเงินติดตัวเพียง 1,000 บาท ต้องดูแลรวม 4 ชีวิต หลาน 2 คน ตอนนี้อายุ 17 และ 16 ปี (ลูกของพี่สาว) หลังจากที่เดินหาบ้านเช่าจนเหนื่อย ไปเจอบ้านไม้เก่าๆ ย่านภาษีเจริญ เป็นของตายายคู่หนึ่ง จึงยกมือไหว้ร้องขอให้ลดราคา ที่จริงค่าเช่า 1,500 บาท/เดือน



โชคดีตายายคู่นี้เมตตา แม่ของเธอรีบออกไปหางานทำทุกวัน และย้ำว่า “ฟ้าดูแลน้องนะ แม่ต้องออกไปหางานทำ” เธอจึงเสียสละไม่เรียน แม้รถรับส่งจะบีบแตรรถเรียกทุกเช้า เธอตอบคนขับรถได้แค่ “หนูต้องอยู่ดูแลน้องค่ะ” ทั้งๆ ที่ข้างในอยากไปเรียนแทบขาดใจ

“ทุกครั้งที่เขาบีบแตรรถเรียกหนู มันแย่...ทำไมต้องมาเกิดขึ้นกับเรา” ขณะที่ทุกๆ วันแม่ของเธอจะมีเศษผักและเศษหมูติดมือกลับบ้าน เธอไม่รู้เลยว่าแม่ทำงานอะไร รู้เพียงว่า “หนูขาดเรียนเป็นเดือน” วันหนึ่งแม่หายไปผิดสังเกต ใจเป็นห่วงจึงลังเลรีบออกตามหา อุ้มหลานไปด้วยที่ตลาดกลางหมู่บ้าน ไถ่ถามป้าๆ น้าๆ ว่า...เห็นคนลักษณะแบบนี้บ้างไหมคะ??

บังเอิญเห็นคนหน้าคล้ายแม่ ก้มๆ เงยๆ เก็บผักตามพื้น สงสัยว่าทำไมแม่ทำแบบนั้น หรือว่ารับจ้างเก็บผัก แอบดูอยู่นานจึงกลับบ้าน เมื่อแม่มาถึงยื่นผักให้ พร้อมบอกว่า “เอาไปล้างน้ำให้แม่หน่อย” จึงรู้ว่ากับข้าวที่เลี้ยงปากท้องทุกชีวิตในบ้านนั้นมาจากไหน ไม่มีใครรับแม่เข้าทำงาน เพราะแม่ไม่มีวุฒิการศึกษาใช่ไหม??



วินาทีที่หนูตักเข้าปาก มันอร่อยที่สุดในโลกที่เคยกินมา ทุกวันนี้ถ้าหนูเห็นผัดผักขาย มันรู้สึกนึกย้อนกลับไปเห็นแม่เก็บผักกับพื้น มันเป็นความทรงจำที่ว่า...เราผ่านจุดนั้นมาได้ หมูที่กินเข้าไปเป็นเศษหมูตกตามพื้น ที่เขาไม่เก็บมาขาย ล้างน้ำแล้วเอามาทอดกิน

“พี่จะเชื่อหนูไหม ทุกวันนี้หนูก็ไม่เคยบอกแม่ว่า หนูไปแอบดูแม่ที่ตลาด” ฟากครูเห็นว่าฟ้าขาดเรียนนับเดือน จึงมาไถ่ถามที่บ้าน รู้ความจริงก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้เช่นกัน และช่วยหางานให้แม่ของเธอ เป็นคนทำกับข้าวที่โรงพยาบาล ซึ่งเลี้ยงดูหลานไปด้วยได้ ทำให้ฟ้าได้กลับไปเรียนจบชั้น ป.5 สอบได้ที่ 2 ตัวเธอยังอึ้งว่า “ครูขาหนูได้ที่ 2 จริงเหรอคะ??” อย่างน้อยเธอทำให้แม่ภูมิใจ แม้ชีวิตจะยากลำบาก แต่ยังทำผลการเรียนออกมาได้ดี

กระทั่ง ป.6 แม่ต้องย้ายงานมาเป็นแม่บ้านที่ห้างแห่งหนึ่ง จ.นนทบุรี แต่นำหลานไปเลี้ยงด้วยไม่ได้แล้ว “แม่จะต้องทำงานนะ ไม่งั้นเราจะไม่มีเงิน” เป็นประโยคที่ทำให้ฟ้าใจหาย “หนูพูดกับตัวเองว่า เราจะไม่ได้เรียนต่อใช่ไหม?” ด้วยความเมตตาของครู แนะนำว่าให้นำหลานมาเลี้ยงที่โรงเรียนได้ เพราะถ้าเธออายก็จะไม่ได้เรียนหนังสือ



“ในใจหนูคิดว่า ความรู้คือขุมทรัพทย์ที่ดีที่สุด” แต่แล้วความกังวลที่ว่า...เพื่อนจะล้อก็เกิดขึ้น “ลูกแกเหรอ ฟ้ามีลูกแล้วเหรอ?” หัวใจเธอแกร่งจนฝ่าคำพูดเหล่านั้น กระทั่งหลานอายุเข้าเรียนชั้น อ.1 แบ่งเบาภาระได้อีกนิด

หลังจบ ม.3 เลือกเรียนต่อระดับปวช. และกู้กยศ. จ่ายเฉพาะค่าเทอม ส่วนแม่ต้องกู้เงินนอกระบบส่งเสียค่าเรียนให้น้องๆ จนแม่ไม่ไหว คำถามที่ไม่อยากได้ยินจากแม่ในรอบที่ 3 จะไปเรียนอยู่ไหม แม่ไม่มีเงินแล้วนะ?” ถ้าเธอดื้อรั้นไปเรียน น้องสาว 2 คน ก็จะไม่ได้เรียน
“ฟ้า” จึงลาออกไปสมัครพนักงานคอลเซ็นเตอร์ 08.00-17.00 น. และช่วงเย็นมีเวลาเหลือ ขอทำงานพาร์ทไทม์ ตั้งแต่ 18.00-22.00 น. ที่บาร์บีคิวได้ 2 ปี พร้อมเรียนต่อกศน.จนสำเร็จ

ช่วงเวลานั้นเธอสร้างครอบครัวกับแฟนหนุ่ม มีลูกด้วยกัน 2 คน ประกอบกับที่ทำงานมีโครงการเรียนฟรี “ทุนสานฝัน” โอกาสที่ตามหามานาน เหตุผลที่ต้องขวนขวายมากถึงเพียงนี้ “ฟ้า” บอกว่า “ถ้าเรามีการศึกษาจะทำให้ชีวิตเราดีขึ้น การทำงานถ้าเราไม่มีความรู้เลยก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร” เธอสู้จนจบระดับปวส. เหมือนพระอาทิตย์ส่องลงมาในตอนเช้า สาดแสงอ่อนๆ กระทบที่ตัวเธอ บอกว่า “มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ค่ะ”



“ฟ้า” ขอบคุณแม่ที่ทำให้เธอมีวันนี้ หนังสือทุกเล่มที่คนบริจาคให้มา เธอรักษาและนำมาอ่าน บางเล่มแม้จะดีแค่ไหน ถ้าไม่หยิบขึ้นมาก็อาจจะลืมไปว่า...มันดีแค่ไหน มีแต่คนบอกว่าเธอเก่งๆ แต่เมื่อได้ออกจากกะลา เธอพบหนังสืออีก 29 เล่ม ที่เป็นเพื่อนๆ รอบตัวมีหนังสือเต็มไปหมดเลย จากที่คิดว่าตัวใหญ่เต็มกะลา พอได้ออกมาเท่านั้นจึงรู้ว่าเธอตัวเล็กมาก


สำหรับ “ฟ้า” แล้ว การเรียนไม่ใช่แค่เรียนในห้องเรียน แต่ต้องนำสิ่งที่เรียนกลับมาใช้ มันเป็นคำถามที่วนอยู่ในหัว คุณเรียนแล้วได้อะไร?? ฟ้านำทุกสิ่งกลับไปใช้ที่ทำงาน กระทั่งทำให้เธอก้าวขึ้นป็นหัวหน้าบริการ ในตำแหน่ง Service Head” นำความรู้ไปพัฒนาอาชีพตัวเอง เลื่อนขั้นเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ หรือตำแหน่ง “รองผู้จัดการ” ก่อนหน้าที่จบการศึกษา 6 เดือนในวันที่ 26 มี.ค.ที่ผ่านมา

คนที่ดูถูกอาจจะคิดว่า...ก็แล้วไง แค่ปวส. จบไม่ได้สูง?? แต่สำหรับเธอไม่ใช่แค่นั้น เพราะเป็นความรู้ที่ได้มากกว่า และจะได้มากกว่านี้ เมื่อเธอมีหนังสืออยู่ในสมอง หยิบออกมาใช้พัฒนาตัวเองได้เสมอ





“ฟ้า” บอกว่าถ้าย้อนความรู้สึกกลับไปตอนนั้น ปลาเผาตัวหนึ่ง 120 บาท ก็แพงมากสำหรับเธอแล้ว แต่มันเทียบ
“ผัดผัก” ไม่ได้เลย มูลค่าตีไม่เลยได้ อาหารหรูๆ บนโลกใบนี้เทียบไม่ได้ จานที่อร่อยที่สุด คือ “ผัดผัก” วันนั้นที่ทำให้มีวันนี้ ไม่มีแม้ความรู้สึกรังเกียจอาหารมื้อนั้นเลย มันปลื้มปริ่มไปด้วยน้ำตา เคยกินข้าวทั้งน้ำตา แล้วรู้สึกยิ้มและดีใจไหม น้ำตามันไหลหยดลงจาน นี่คือกับข้าวของแม่ที่ดีที่สุด

จนวันนี้เดินมาถึง “ฟ้า” สามารถก่อร้างสร้างตัว สามารถซื้อบ้านในราคา 1.65 ล้านได้ และจะเขียนความฝันติดฝาบ้านไว้ เพื่อก้าวไปให้ถึง เพราะทุกคนทำได้ทุกอย่าง...เพียงแต่ว่าพยามทำมันหรือยัง??
.....................................................
คอลัมน์ : นิยายชีวิตอาทิตย์สไตล์
โดย “ทวีลาภ บวกทอง”


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 20.63K