อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พฤหัสบดีที่ 19 กรกฎาคม 2561

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พฤหัสบดีที่ 19 กรกฎาคม 2561

เปิดชีวิตครูอ๋อหนุ่มบ้านนอก เรือจ้างมุ่งสอนในถิ่นกันดาร

เปิดชีวิตกว่าจะเป็น “ครูดอย” หนุ่มวัย 27 ปี ขอมอบความรู้มุ่งสอนศิษย์ถิ่นกันดาร เพราะทานใดจะยิ่งใหญ่เท่าการให้ ปัญญาคือหนทางสร้างอาชีพ ถ้าทุกอย่างง่ายไปหมด ชีวิตครูก็คงไม่มีคุณค่า อาทิตย์ที่ 17 มิถุนายน 2561 เวลา 08.00 น.


เห็นความมานะของ “ครูดอย” รุ่นแล้วรุ่นเล่า ทำเอาหลายคนที่ได้อ่านเรื่องราว น้ำตาไหลตื้นตันใจ เพราะอุดมการณ์ของ “เรือจ้าง” เป็นเสมือนบทพิสูจน์ที่มุ่งมั่นปณิธาน จิตวิญญาณของการเป็นครู คือผู้ให้อย่างแท้จริง ฝันของครูดอยคือจุดหมาย ขอทำเพื่อเด็กๆ ในพื้นที่ถิ่นทุรกันดาร เฉกเช่นหนุ่มวัย 27 ปีรายนี้ ที่ขอทำตามฝัน เลือกเป็นครูดอย รร.ปางตองประชาสรรค์ ห้องเรียนเคลื่อนที่แม่อีล้อ ต.โป่งสา อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน

“ครูอ๋อ” หรือ “นายปุญญาพัฒน์ วนาสินสมบูรณ์” เล่าให้ฟังว่าตั้งแต่เด็กๆ ก็ทราบว่าพ่อ ขณะนี้อายุ 63 ปี ส่วนแม่ 54 ปี ท่านทั้ง 2 ผ่านความลำบากยากจนมาหนักแค่ไหน แม้คุณแม่จะไร้โอกาสได้เรียนหนังสือ เพราะเป็นคนไทใหญ่อยู่บนดอย แต่ก็ทำทุกทางส่งลูกๆ เด็กบ้านนอกหมู่บ้านน้ำกัด เข้าไปเรียนในเมือง จ.แม่ฮ่อสอน พร้อมกับพี่สาวที่อายุห่างกันถึง 7 ปี แม่จะขายขนมไทย ข้าวซอยหน้าบ้าน ส่วนพ่อจบชั้นป.7 เป็นนักการภารโรงที่โรงแรียนละเเวกบ้าน



หนุ่มน้อยในวัยมัธยมต้นคนนี้ชอบเล่นกีฬา แต่ที่ชื่นชอบมากสุด คือ “ฟุตบอล” เมื่อเลื่อนชั้นเรียนมัธยมปลาย ก็มีความถนัด “วอลเลย์บอล” เป็นนักกีฬาของโรงเรียนสร้างชื่อเสียง จนสามารถสอบติดคณะครุศาสตร์ วิชาพละศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ แต่มีเหตุไม่ได้ไปเรียน จึงขวนขวายสมัครสอบในคณะเดียวกัน จนสอบติดที่มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย

ฉายแววเป็นนักกีฬาตัวแทนมหาวิทยาลัย ทั้งเล่นกระโดดสูง กีฑา คว้าเหรียญเงินระดับราชภัฏเขตภาคเหนือในปี 54 กลายเป็นแรงบันดาลใจให้ก้าวเข้ามาเป็นหนึ่งในผู้ตัดสิน สมาคมกีฬาวอลเลย์บอลแห่งประเทศไทย ประเดิมความรู้สึกแรกที่ตื่นเต้นในฐานะผู้ตัดสินวอลเลย์บอลชายหาด ในการแข่งขันกีฬาเยาวชนภาคเหนือที่ จ.ตาก ซึ่งเรียนรู้และทำหน้าที่นักศึกษาไปด้วย จนกระทั่งจบปี 4





ในระหว่างนั้นต้องฝึกประสบการณ์ โดยการสังเกตการสอนที่ รร.เทศบาล 6 นครเชียงราย จากนั้นทดลองสอนที่รร.ดำรงราษฎร์สงเคราะห์ และในปี 5 เลือกเป็นครูฝึกสอนที่ รร.เม็งรายมหาราชวิทยาคม เพราะเด่นในเรื่องการฟอร์มทีมวอลเลย์บอล ทุกเช้าจะต้องตื่นตั้งแต่ 05.00 น. กดกลิ่งปลุกนักเรียนฝึกซ้อม ช่วงเย็นก็จะเริ่มซ้อมตั้งแต่ 18.00-21.00 น. ฝึกระเบียบให้ตัวเองไปด้วย และภูมิใจมากที่เด็กนักเรียนสามารถสอบติดทีมชาติในรุ่น U17 ที่กำลังชิงแชมป์เอเชีย 2018

“ครูอ๋อ” จบเมื่อปี 58 ซึ่งถ่อมตัวว่าไม่ได้เก่งอะไร “เกรดผมก็แค่ 2.87” แต่ครูหนุ่มคนนี้ใช้ความขยันเดินไปให้ถึงฝัน จนสอบติดครูผู้ช่วยในลำดับที่ 23 จากผู้สมัคร 800 คน กว่าจะถูกเรียกเข้ารายงานตัวผ่านไปเกือบ 2 ปี โดยในวันที่ 1 ส.ค.60 เข้ารายงานตัว หวังเลือกโรงเรียนที่ได้สอนเด็กมัธยม หรือโรงเรียนขยายโอกาส เพื่อฝันอยากปั้นเด็กๆ ให้สำเร็จในด้านกีฬา

ความฝันกับความจริง กลับสวนทางกัน จึงนึกย้อนกลับไปในสมัยเด็กๆ ที่แม่เคยบอกว่าแม่ไม่เคยได้รับแม้แต่โอกาสที่จะได้เรียนหนังสือ สุดท้ายเลือกตามหัวใจ ขอเก็บความฝันไว้ก่อน มุ่งสอนเด็กในถิ่นทุรกันดาน พัฒนาบ้านเกิด รร.ปางตองประชาสรรค์ ห้องเรียนเคลื่อนที่แม่อีล้อ ต.โป่งสา อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน


 

เมฆหมอกลอยเต็มฟ้า อยู่กลางพนา อยู่ตามประสาคนดอย ⛰⛰⛰

โพสต์โดย Punyapat Pun เมื่อ 3 ตุลาคม 2017


วันแรกที่ขึ้นไปที่ห้องเรียนสาขา พร้อมกับรักษาการผู้อำนวยการ ตั้งแต่ 13.00-17.00 น. ถนนลื่น เสี่ยงตกเหว ความท้อแท้หมดกำลังใจในการเป็น “ครู” มาจากไหนไม่รู้ตัว ถามตัวเองว่า “เข้ามาทำไมตั้ง 37 กม. แบกเนื้อหมูเนื้อไก่และผักขึ้นมา มีแต่ป่า รู้สึกอยากกลับบ้าน”

“เด็กๆ รอคอยการมาของเรา มีครูคนใหม่เข้ามาสอนหนังสือแล้ว เด็กเข้ามาถามว่าครูเหนื่อยไหม ก็ตอบไปว่าเหนื่อย หิวน้ำ เด็กๆ ชี้ไปที่แทงค์น้ำ 8 แทงค์ที่ไม่ผ่านการกรองใดๆ แต่น้ำใสเพราะเป็นน้ำประปาภูเขา ครูหลายคนเคยลำบากมากกว่าผม สมัยที่เริ่มก่อตั้งขอชื่นชมคุณครูที่เป็นผู้เริ่มก่อตั้ง ห้องเรียนเคลื่อนที่แห่งนี้ เมื่อเราได้มาทำหน้าที่แห่งนี้ ควรทำให้ดีที่สุดเพื่อเด็กๆ ที่ยังรอคอยครู”





หมู่บ้านชาวกะเหรี่ยงแห่งนี้ มีเพียง 120 ชีวิต เด็กๆ ในโรงเรียนมี 31 คน ครูทั้งหมด 4 คน โดย 3 คนเป็นคนในพื้นที่ ส่วน “ครูอ๋อ” เป็นคนนอกพื้นที่ ทุกวันนี้อาคารเรียนที่เห็นอยู่นี้ ได้กำลังทรัพย์จากหลวงพ่อและนายแพทย์ท่านหนึ่ง ที่บริจาคมาเพื่อใช้สร้างอาหาร ยังขาดห้องสมุดที่ถือเป็นขุมทรัพย์ความรู้แก่ชาวบ้านและเด็กๆ เพราะที่นี่ไม่มีไฟฟ้าใช้ มีเพียงแผงโซลาร์เซลล์ 1 แผง ติดบ้างดับบ้าง

แม้แต่พานไหว้ครูก็ต้องใช้จานแทน นำดินเหนียวมาก่อเป็นฐานตกแต่งให้สวยงาม เด็กๆ จะรักครูของเขามาก จึงกลายเป็นความผูกพัน ทำให้มองข้ามความสุขสบายของตัวเอง ไม่ได้โฟกัสที่เงินเดือน หรือแม้ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงอะไรข้างหน้า อย่างน้อย “ครูอ๋อ” ก็ภูมิใจที่สุดที่ได้ทำเต็มที่แล้ว





ไม่มีทานใดยิ่งใหญ่เท่ากับ “ทานทางปัญญา” การให้ทานคนนั้นเป็นทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เพราะปัญญาเป็นหนทางสู่การสร้างอาชีพ สร้างชีวิต และการดำเนินชีวิตของคน ฉะนั้นสิ่งที่ “ครูอ๋อ” ทำลงไปแล้วเป็นสิ่งที่มีค่าและยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก และฝากเป็นกำลังใจด้วยว่า “สู้ๆไปด้วยกันครับ ขอส่งกำลังให้ครูทุกคนครับ ถ้าทุกอย่างมันง่ายไปหมด...ชีวิตเราก็คงไม่มีคุณค่า”

บางครั้งการเริ่มต้นก็ดูยากเย็น จนทำให้เราท้อใจ หลายคนรู้สึกเช่นนี้ ทุกสิ่งมีจุดเริ่มต้นที่ความว่างเปล่า อย่างน้อยเด็กที่เปรียบเสมือนกระดาษขาวที่ว่างเปล่า รอ “คุณครู” มาช่วยเติมแต่งสีสัน และความรู้ เพราะคนจะแกร่งก็เพราะผ่านกาลเวลา คนจะกล้าก็เพราะผ่านการอดทน.
......................................................
คอลัมน์ : นิยายชีวิตอาทิตย์สไตล์
โดย “ทวีลาภ บวกทอง”


 

คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

ความคิดเห็น

บอกต่อ : 1.64K