อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อาทิตย์ที่ 18 พฤศจิกายน 2561

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อาทิตย์ที่ 18 พฤศจิกายน 2561

คืนที่'2สาว'โดนแซวจนเซ็ง 'ถูกเขมือบ'ด้วยสายตาที่สน.

สัปดาห์นี้ 2 สาวขาแดนซ์ทำงานผับ โร่แจ้งความขโมยทุบรถ แต่หนีเสือปะจระเข้ เป็นคืนที่ซวยทั้งโดนแซว ซ้ำถูกสายตาเขมือบถึงกับเซ็งเป็ด พุธที่ 3 ตุลาคม 2561 เวลา 14.00 น.


มันช่างเป็นคืนที่วุ่นวายเสียจริง หล่อนรำพันในใจ เบื้องหน้าเป็นร้อยเวรตำรวจหนุ่ม สวมเพียงเสื้อยืดขาว กางเกงสีกากี นั่งจิ้มแป้นคีย์บอร์ดตามคำให้การของหล่อน แอร์ของสน.เย็นฉ่ำ เวลาดึกผู้คนบางเบา คงไม่มีใครเดือดร้อนแสนสาหัสจนต้องโร่มาขึ้นโรงพักเหมือนหล่อนกับเพื่อนหล่อนแน่นอน

“คุณรู้ตัวว่า รถถูกทุบกี่โมง” ร้อยเวรหนุ่มละสายตาจากจอคอมพ์มองหน้าหล่อนสักพัก ก่อนจะพูดขึ้น

หล่อนถอนหายใจ “ประมาณเที่ยงคืนครึ่งค่ะ”




เขายังไม่พิมพ์ตามที่หล่อนบอกทันที แต่จรดสายตามองหล่อนราวกับเขาสามารถเขมือบหล่อนได้ “อะไรที่หายไปบ้างครับ” หล่อนเสตาไปหาเพื่อน “ของแก อะไรหายนะ” ร้อยเวรหนุ่มมองตาม พร้อมเบนสายตาไปเขมือบที่เพื่อนของหล่อน “กระเป๋าเงินและพวกเครื่องสำอาง มือถือ อะไรแบบนี้แหละค่ะ”

ร้อยเวรเม้มปาก “ขอรายละเอียดแบบชัดเจนหน่อยครับ เราจะได้มีข้อมูลเบื้องต้น”

ทั้ง 2 สาวล้าเต็มที่ นี่มันจะตีสองแล้ว แม้พวกหล่อนจะเคยนอนดึกกว่านั้น แต่ไม่ใช่มานั่งให้ปากคำที่สถานีตำรวจแบบนี้ เพื่อนของหล่อนบอกรายละเอียดอย่างชัดเจน ชนิดที่ว่าละเอียดของละเอียด ร้อยเวรหนุ่มนั่งฟัง แล้วจิ้มนิ้วพิมพ์ข้อความตามที่หล่อนบอกไป

มีอะไรอีกไหมค่ะ” หล่อนถาม ไม่ทันที่จะมีใครตอบ คำถามใหม่ก็มา แต่จากคนอื่นที่ไม่ใช่ตำรวจ

“พวกน้อง 2 คนใช่ไหมที่ไปเต้นแล้วรถโดนทุบหล่อนพยักหน้า พยายามทำสีหน้าเรียบเฉย “อะไรหายบ้าง” เขาหล่นคำถามซ้ำ หล่อนอ้าปากพูดอย่างช้าๆ “ของเพื่อนหนูนะคะ”



เขาเสตาไปมองเพื่อนหล่อน แต่สายตาของเขาเป็นสายตาเดียวกับที่ร้อยเวรหนุ่มมอง “ขอรายละเอียดหน่อยว่าอะไรหาย”

ยังไม่ทันตอบ แสงแฟลชกระจายเต็มเบ้าตาของหล่อน แสบตาจนต้องเอานิ้วบังไว้ แต่ไม่ทันแสงแฟลชที่ยิงชุดใหญ่ๆ “เราไปเต้นที่งานในผับเหรอ” หล่อนพยักหน้า “ทำงานนะคะ”

ร้อยเวรหนุ่มถามคดีต่อ “เราไปเต้นในผับแล้วจอดรถไว้อีกซอย พอเลิกงานเดินมาเจอรถโดนทุบกระจกรถใช่ไหม” หล่อนพยักหน้าดีใจว่าคงจะเสร็จสิ้นสักที

“ชื่อที่อยู่อะไรล่ะ” ชายหนุ่มอีกคนถาม พลางเอาสมุดจดข่าวยื่นให้หล่อนทั้งคู่เขียน

หล่อนเขียนให้เขาอย่างเสียมิได้ “ทำงานเต้นเหรอ” เขาถาม

“ค่ะ...” เพื่อนของหล่อนตอบ “แล้วของหายมูลค่ารวมกันเท่าไหร่ล่ะ”

เพื่อนนั่งคิดไปพักใหญ่ เป็นการคิดที่ยาวนาน “ประมาณ 2 หมื่นค่ะ”

เขารอสมุดจดข่าวของเขา เมื่อหล่อนเขียนเสร็จก็รีบจดคำตอบของเพื่อนหล่อนลงในกระดาษของเขาทันที

เสร็จแล้วใช่ไหมค่ะ หมวด” หล่อนถาม

เขายังไม่ทันตอบ ชายหนุ่มก็ชิงพูดมาว่า “รถที่โดนทุบกระจก คันสีดำใช่ไหม” หล่อนพยักหน้า

“ออกมาชี้รถหน่อย จะถ่ายรูปทำข่าว” หล่อนมองเพื่อนของหล่อนแล้วมองเขา

“มาน่า...เอาคนขับหรือเจ้าของรถนะ น้องใช่ไหม”

เป็นหล่อนที่ต้องลุกออกไปหน้าโรงพักให้เขาถ่ายรูป



“ทำเป็นยืนชี้รอยแตกที่กระจกนะ แล้วมองกล้อง พี่จะถ่ายรูปไว้ อา...สวย ยืนใกล้ๆ รถหน่อย เอ้า!มองกล้อง นับหนึ่ง...” แฟลชเขาทำหน้าที่ราวปืนกล ยิงเป็นชุดๆ หล่อนแทบจะตะโกนใส่หน้าว่า แสบตาโว้ย

“ชื่ออะไรนะ”

“ก็ที่จดไปไงค่ะ”

“ชื่อเล่นนะ” หล่อนตอบชื่อเล่นไป “เต้นบ่อยไหม” เขาถาม แล้วแต่งาน” หล่อนพูดออกมาเรียบๆ

เขามองการแต่งกายของหล่อน กางเกงยีนส์สั้นของหล่อนมันช่างสั้นได้ใจ จนเผยเรียวขาขาวยาว ส่วนเสื้อเชิ้ตสีขาวที่หล่อนนำมาสวมทับไว้นั้น ยิ่งทำให้เขามองหล่อนด้วยสายตานั้นอีกแล้ว “เสร็จยังค่ะ” หล่อนพยายามตัดบท

“อ่อ...เสร็จแล้ว เข้าไปข้างในได้” เขาเดินตามหล่อน สัญชาตญาณหล่อนรู้ดีว่า เขามองไปที่บั้นท้ายซึ่งซ่อนอยู่ในยีนส์สั้นนั้น

หล่อนและเพื่อนของหล่อนยังคงถูกกินเวลาการสอบสวนอย่างยาวนาน และนานจนไม่รู้ว่าหล่อนกำลังถูกสอบปากคำหรือกำลังถูกอะไรกันแน่ “เต้นบ่อยไหมล่ะ” ร้อยเวรถาม หล่อนพยักหน้าอย่างยิ้มๆ แบบเสียไม่ได้ “เงินดีนะ” หมวดถามรุกไล้

เต้นแบบนี้ ไม่กลัวแฟนว่าเหรอ” ชายหนุ่มนักข่าวถาม เพื่อนของหล่อนยิ้มอย่างเขินๆ

“มีเบอร์โทรไหม” ร้อยเวรหนุ่มถาม

“มีค่ะ”

“ขอไว้หน่อย เผื่อมีความคืบหน้าจะได้โทรไปหา” เขาเอามือถือขึ้นมารอหล่อน

ใกล้เสร็จยังค่ะ หนูง่วงแล้ว” หล่อนถาม สายตาของร้อยเวรหนุ่มเหมือนกำลังสนุกกับการแกล้งหล่อน หล่อนมองหน้าเพื่อน หันไปมองหน้านักข่าว สายตาของเขาเป็นเหมือนสายตาเดียวกับร้อยเวร

“วันหลังผมโทรไปหาจ้างมาเต้นในงานวันเกิดผมบ้าง เท่าไหร่นะครับ” ร้อยเวรแซว

“สอบเร็วๆ หน่อยพี่ น้องเขาจะได้ไปกินข้าวกับผม” นักข่าวหนุ่มยังคงแซวหล่อน

ขณะนี้...จะตีสามแล้ว หล่อนและเพื่อนยังไม่ได้กลับบ้านไปพักผ่อน พรุ่งนี้ต้องเปลี่ยนกระจกรถ ต้องทำอะไรหลายอย่าง และยังคงเซ็งที่ทรัพย์สินหาย อารมณ์เสียแล้วยังต้องมาตอบคำถามโง่ๆ รับโดนแซวจากผู้ชายอีกด้วย

พวกเขาลืมไปหรือเปล่าว่า...คืนนี้หล่อนและเพื่อนหล่อนกำลังมีความทุกข์.
..................................
คอลัมน์ : หนอนโรงพัก
โดย “ณัฐกมล ไชยสุวรรณ”

ขอบคุณภาพจาก : Pixabay

คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    83%
  • ไม่เห็นด้วย
    17%

บอกต่อ : 467