อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

จันทร์ที่ 21 ตุลาคม 2562
พิธีราชาภิเษกรัชกาลที่ 10

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

จันทร์ที่ 21 ตุลาคม 2562

นักบินชิ้งฉ่อง-1

สัปดาห์นี้เปิดเรื่องราวตอนแรก คุยเรื่องของนักบิน ทบ.ที่มีคำขวัญสุดเท่ว่า “สมชาย สมชาตินักรบ สมภพ มาเช่นปักษิน สมเกียรติ เกริกฟ้าธานินทร์ สมศักดิ์ นักบิน ทบ.” จันทร์ที่ 10 ธันวาคม 2561 เวลา 11.00 น.


อีตอนที่เราเป็นนักเรียนนายร้อยนะครับ เราก็นึกว่าโลกของเรานั้นยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน ยิ่งตอนเป็นนักเรียนชั้นสูงสุดของโรงเรียนก็ยิ่งมีความรู้สึกว่า เรานี้ช่างใหญ่โตเสียนี่กระไร ท่านผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยท่านหนึ่งถึงกับพูดจากระทบกระเทียบพวกเราว่า เวลาเดินออกนอกโรงเรียนเนี่ย ไหล่ซ้ายชนขอบประตูด้านซ้าย ส่วนไหล่ขวานั้นก็ถูกับขอบประตูด้านขวาเลยทีเดียว...

ประตูที่ว่านั้นใหญ่ขนาดรถยนต์สองคันวิ่งสวนกันได้พร้อมๆ กันเชียวนะครับ พี่น้องครับ...!

แต่พอหลุดผลัวะปฏิสนธิออกเป็นว่าที่ร้อยตรี นายทหารสัญญาบัตรยศน้อยที่สุดของกองทัพบกนั้น โลกที่เคยใหญ่คับฟ้าของพวกผมหดพรวดเดียวเหลือเท่าขี้เล็บได้มั้ง...

ต่อจากนั้นก็เป็นเรื่องที่พวกเราจะค่อยๆ ได้เรียนรู้กันไปเรื่อยๆ ว่า โลกของความเป็นจริง โลกของกองทัพบก มันแสนจะยิ่งใหญ่จนไม่มั่นใจว่ากว่าหลวงท่านจะปลดพวกเราในข้อหาว่า แก่เกินไปตอนอายุ 16 ปีน่ะ เราจะเรียนรู้โลกใบนี้ของกองทัพบกได้หมดสิ้นหรือเปล่า

แต่มีไม่น้อยที่เรียนรู้จนรู้แจ้งเห็นจริงในโลกใบนี้ของกองทัพบก แล้วยังไม่หายมันเขี้ยวก็เลยไปเรียนรู้โลกใบอื่นๆ ต่อไป ตามประสาคนช่างเรียน

บางท่านไปเรียนต่อในโลกธุรกิจ และบางท่านก็ไปไกลถึงโลกการเมืองก็มีไม่ใช่น้อยอย่างที่เห็นๆกันอยู่

ครับ...เรียนรู้โลกหลังเกษียณจากกองทัพบกนี่ บางท่านก็สอบได้ บางท่านก็สอบตกกระทั่งเสียผู้เสียคนไปก็มี บางท่านเคยเป็นนายกฯ แล้วกลับลดชั้นเรียนไปเป็นแค่รองนายกฯ ก็ยังยอม ก็ว่ากันไปตามเรื่องตามราวของแต่ละบุคคล สมดังคำกล่าวที่พวกเราสุดแสนภาคภูมิใจที่ว่า...



“เจนจบสิ้น คืออัศวินจาก จปร.”

คำว่า “เจนจบสิ้น” ก็มีความหมายสองประเด็น คือ รู้เรื่องหมดแล้วหรือไม่ก็รู้เรื่องจนหมดสิ้น...คือสิ้นอนาคตมั่ง สิ้นเนื้อประดาตัวมั่ง...ก็มี

เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตใช่ไหมครับ?

ตอนเป็นนักเรียนนายร้อย เรามองอาชีพของการเป็นทหารว่า นายทหารทุกคนก็เหมือนๆ กัน คือมีดาว มีมงกุฎ มีช่อชัยพฤกษ์บนบ่า ฯลฯ ทำหน้าที่รบทัพจับศึกเหมือนกันทุกคน แต่พอจบออกมาจริงๆ วิถีชีวิตของแต่ละคนก็เริ่มฉีกแนวแตกต่างกันออกไป เหมือนอย่างที่เป็นมาช้านานในวิชาชีพนี้และวิชาชีพอื่นๆ เช่น เรียนจบแพทย์แทนที่จะเป็นหมอดันไปทำธุรกิจก่อสร้าง ธุรกิจสนามบิน บางคนจบวิศวะแต่ไปเป็นนักการธนาคาร เป็นผู้ว่าแบงก์ชาติก็มี ฯลฯ

ส่วนทหารพวกผมที่จบจากโรงเรียนนายร้อยนั่น บางคนกลับไปเป็นอาจารย์ หรือผู้หมวดนักเรียนนายร้อย มีวิถีชีวิตที่เรียบง่ายตามประสาครูบาอาจารย์

บางคนกลายเป็น “แรมโบ้” นักรบเดนตายใช้ชีวิตท่ามกลางคาวเลือด และควันปืนในสมรภูมิเวียดนามมั่ง ลาวมั่ง เขมรมั่ง รวมทั้งรบกับพวกคอมมิวนิสต์ในบ้านเราอย่างเมามัน ลบล้างกลิ่นอายของอดีตไอ้หนูนักเรียนนายร้อยจนหมดสิ้น และมีไม่น้อยที่เปลี่ยนวิถีชีวิตไปเป็นนักบินของกองทัพบก ซึ่งเมื่อตอนรบกันหนักๆนี่ อัตราตายและพิการสูงเสียจนสาวๆไม่ค่อยยอมเป็นแฟนด้วย ถึงแม้ว่าหลวงท่านจะเพิ่มเงินค่าเสี่ยงอันตรายในฐานะที่เป็นนักบินให้ไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ก็ตาม คุณเธอก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “อย่าซื้อหนูด้วยเงิน...หนูไม่อยากเป็นม่ายค่ะ”

ครับ “สอยดาวมาร้อยบ่า” กำลังจะชวนคุยเรื่องของนักบิน ทบ.ที่มีคำขวัญสุดเท่ว่า...

“สมชาย สมชาตินักรบ สมภพมาเช่นปักษิน สมเกียรติเกริกฟ้าธานินทร์ สมศักดิ์นักบิน ทบ.”

ชีวิตของนักบิน ทบ.ที่ “ตีนพ้นพื้น” มีแง่มุมที่น่าสนใจไม่น้อย แต่ขึ้นชื่อว่าคอลัมน์ “สอยดาวมาร้อยบ่า” แล้ว เป็นต้องเสาะหาเรื่องชวนหัวร่อมาเป็นกำนัลแก่คุณได้เสมอแหละน่า ยี่ห้อนี้รับประกันได้.

.........................................
คอลัมน์ : สอยดาวมาร้อยบ่า – RELOADED
โดย “พล.อ.บัญชร ชวาลศิลป์”
Facebook : Gen.Bunchon - บัญชร ชวาลศิลป์


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 244