อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พุธที่ 19 มิถุนายน 2562
พิธีราชาภิเษกรัชกาลที่ 10

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พุธที่ 19 มิถุนายน 2562

'ม.1'ดิ้นรนแม้จนสู้ชกมวย หาค่ายารักษา'ปู่83ล้มป่วย'

สัปดาห์นี้เปิดชีวิตม.1 ยอดกตัญญู แม้พ่อแม่แยกทางแต่เลือกใฝ่ดี รู้ตัวว่าจนแบกภาระครอบครัวขึ้นสังเวียนชกมวย หาเงินแลกยารักษาปู่วัย 83 ปี ใจมุ่งมั่นส่งตัวเองเรียนฝันเป็นทหารมีเงินเดือนเลี้ยงพ่อดูแลปู่ อาทิตย์ที่ 13 มกราคม 2562 เวลา 08.00 น.


เพิ่งจะผ่านวันเด็กไปหมาดๆ แม้หลายคนจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ก็นับเป็นห่วงของการหวนคิดถึงช่วงวัยเด็กของใครหลายคน บางทีก็อยากย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง แต่อีกมุมเล็กๆ ของสังคมกลับมี “เด็กบางคน” อยากโตเป็นผู้ใหญ่ให้เร็วที่สุด เพราะเขา...ไม่ได้มีเวลามากมายเหมือนอย่างเด็กทั่วไป

..ยุทธภูมิ หิมวรรณ หรือ “น้องเมฆ” อายุ 13 ปี เรียนอยู่ชั้นม.1 รร.อนุบาลปะคำ จ.บุรีรัมย์ ต้องเรียกว่าเป็นหนุ่มน้อยที่เป็นหัวเรือของบ้าน เพราะเขาต้องหาเงินด้วยการชกมวยตามงานต่างๆ หวังนำมาจุนเจือครอบครัวเพื่อใช้เลี้ยงปากท้องคนในบ้านทั้ง3 ชีวิต ผู้เป็นพ่อวัย 53 ปี และตัวเขาเอง ที่สำคัญยังมีปู่ผู้ที่เขารักสุดหัวใจ ซึ่งแก่ชรามากแล้ว อายุ 83 ปี ซ้ำยังป่วยเผชิญกับโรคข้อและกระดูกมาสักระยะหนึ่งแล้ว





ภายใต้บ้านเลขที่ 353/1 หมู่ 3 ต.ปะคำ อ.ปะคำ จ.บุรีรัมย์ บ้านหลังเก่าที่ “น้องเมฆ” เกิดและโตที่นี่ เขาเล่าว่า ตอนนี้อาศัยอยู่กับปู่และพ่อ เนื่องจากตอนป.3 พ่อแม่แยกทางกัน พ่อไม่ได้ทำงานเพราะต้องดูแลปู่ จึงถามพ่อว่า...พ่อถ้าหนูไปชกมวยหาเงินได้ไหม? มันคือทางเลือกในตอนนั้น จนได้เข้าไปฝึกซ้อมที่ค่ายมวยแห่งหนึ่ง

ครั้งแรกของการยืนบนสั่งเวียน เขาเพิ่งเรียนอยู่ชั้นป.5 มันตื่นเต้นครับ ชกที่งานวัดโคกงิ้ว ผลคือแพ้น็อกยกแรกครับ เสียใจทำไมไม่ชนะ”



เมื่อรู้จักแพ้เป็น...ประสบการณ์จะสอนให้แกร่งขึ้น กระทั่งเขารู้จักรสชาติของคำว่าชนะ “ครั้งที่ 2 ผมต่อยชนะคะแนน 3 ยก พี่ๆ ที่ฝึกซ้อมก็บอกว่า ถ้าขยันฝึกซ้อมไม่ว่าใครก็ชนะได้ ผมจึงไม่เคยขาดฝึกซ้อมเลย เพราะรู้ว่าถ้าไม่มีเงินครอยบครัวผมคงแย่ ครอบครัวผมจนมาก พ่อจะเอาอะไรกิน แล้วจะเอาเงินที่ไหนพาปู่ไปหาหมอ ผมอยากให้เขาอยู่กับผมนานๆ เพราะย่าที่เลี้ยงผมมาก็จากไปแล้ว”

“น้องเมฆ” คือเจ้าแห่งมวยเขา เขายังจำได้เสมอว่า ครั้งที่ภูมิใจที่สุดคือการไปชกที่จ.นครราชสีมา ด้วยการชนะน็อกยก 4 ได้เงินอัดฉีดมากถึง 5,000 บาท มันคือรางวัลที่มากที่สุดที่แลกมาด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจ เพราะคนที่รอคือปู่ที่ป่วยเป็นโรคข้อเข่าเสื่อม แต่บางครั้งเขาก็ต้องเลือก...มีอยู่ครั้งหนึ่ง ปู่ผมไม่สบาย ส่วนพ่อออกไปหางานทำ ผมก็ต้องเลือกเอาชีวิตปู่ ชกตอนไหนก็ได้ แต่ปู่มีแค่คนเดียว ผมเลือกปู่ครับ ก็เลยไม่มีเงินเพราะไม่ได้ไปชกมวย

ส่วนแม่ของเขาก็โทรศัพท์มาหาบ้าง ถามอาการของปู่ว่า...สบายดีไหม? ปู่เป็นไงบ้าง? ซึ่งก็เป็นหน้าที่ของ “น้องเมฆ” ที่บอกให้แม่ฟัง ขณะที่ผู้เป็นพ่อก็ได้ไปเป็นลูกมือทำหน้าที่ “คนล่อเป้า” ที่ค่ายมวย มีรายได้บ้างเล็กๆ น้อยๆ จึงไม่พ้นวิถีชีวิตของเด็กต่างจังหวัด ออกหาปลากับพ่อมากับข้าว และฝึกทำเองจากยูทูป มันคือความภูมิใจเล็กๆ ที่เด็กคนหนึ่งจะทำได้ และแสดงออกมาจากใจด้วยความกตัญญู



ที่โรงเรียน ในช่วงเวลาว่าง คุณครูได้มอบหมายให้เขา เป็นตัวแทนกับเพื่อนอีกคนที่เป็นนักมวย สอนวิชาป้องกันตัวให้กับเพื่อนๆ แม้การเรียนจะอยู่ในระดับปานกลาง แต่ความตั้งใจที่จะไปให้ถึงนักเรียน 4 เหล่า ฝันมีเงินเดือนเลี้ยงพ่อกับปู่ ก็ไม่ได้ลดน้อยลง เพราะเขาเชื่อว่า...ลงมือทำให้ดีที่สุดก่อน แล้วเรียนรู้จุดบกพร่องของตัวเอง ก่อนกลับไปแก้มือก็ไม่สาย

“น้องเมฆ” ทิ้งท้ายว่า สิ่งที่ทำให้เป็นเขาเป็นเขาทุกวันนี้ ไม่ใช่เพราะความเข้มแข็งของตัวเอง แต่คือ...กำลังใจจากคนที่เขารัก และอีกสิ่งหนึ่งที่สามารถทำลายเขาได้ โดยเฉพาะอาชีพนักมวย คือ “บุหรี่และเหล้า” ซึ่งเด็กวัย 13 ปีคนนี้ เขายืนยันว่า “มันเป็นสิ่งที่ผมจะไม่ยุ่ง ถ้าปู่ไม่มีอะไรจะกิน ผมจะอยู่อย่างไร” นี่แหละเรื่องราวของเด็ก ที่ไม่เด็กเลยจริงๆ.
....................................................
คอลัมน์ : นิยายชีวิตอาทิตย์สไตล์
โดย “ทวีลาภ บวกทอง”





คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    93%
  • ไม่เห็นด้วย
    8%

บอกต่อ : 8.26K