อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อาทิตย์ที่ 21 กรกฎาคม 2562
พิธีราชาภิเษกรัชกาลที่ 10

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อาทิตย์ที่ 21 กรกฎาคม 2562

เปิดชีวิตเฒ่าวัย80เดียวดาย อัมพฤกษ์เคาะกำแพงขอข้าว

สัปดาห์นี้เปิดชีวิต “ปู่พิชัย” อายุ 80 ปี ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวในแฟลตดินแดง ซ้ำอายุมากอัมพฤกษ์กัดกิน สลดใจเคาะกำแพงห้องขอข้าวพลเมืองดี หญิงกวาดขยะคอยดูแลส่งน้ำ-ข้าว หวังช่วยประทังชีวิต อาทิตย์ที่ 12 พฤษภาคม 2562 เวลา 08.00 น.


เคยถามตัวเองหรือลองคิดกันหรือไม่ว่า...เมื่อเราแก่ตัวลง ยามที่คุณเจ็บป่วยช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แล้วเหมือนเช่นเคย จะมีสักกี่คนที่คอยอยู่ดูแลและอยู่เคียงข้างคุณไปตลอดชีวิต??? คำถามมีหลากคำตอบ แต่ทว่ามีเพียงคำตอบเดียว...ที่ทุกคนอยากให้เกิดขึ้นในยามที่ตัวคุณเองแก่ชรา คือ การได้เห็นลูกหลานเติบโตและมีความสุข เพราะผู้สูงอายุไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้แล้ว

แต่ชีวิตที่ไร้คู่ครอง ไร้ลูกหลาน บางทีก็เป็นคำตอบของบั้นปลายชีวิตยามแก่เฒ่า “คุณปู่พิชัย บุณยาธา” วัย 80 ปี เป็นหนึ่งคนที่ใช้ชีวิตภายในแฟลตดินแดงตั้งแต่สมัยหนุ่ม ๆ และอดีตที่ทำงานหาเลี้ยงตนเองได้ แต่ปัจจุบันร่างกายที่แก่ชราภาพมาก กลับต้องส่งเสียงร้องโหยหวนชวนน่าหดหู่...“ช่วยผมด้วย...อย่าทิ้งผมนะ ผมหิว...ข้าว”



เสียงโป๊ก ๆ...โป๊ก ๆ...จากไม้เท้าที่ใช้เคาะกำแพง พร้อมเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น จนทำให้ “ภัคจิรา ประสงค์” หรือ “พี่ปุ๊กกี้” อายุ 45 ปี ที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นสะดุ้งลุกขึ้น แม้ไม่ใช่ญาติแต่ก็ได้กลายเป็นเสมือนญาติที่คอยดูแลชายชราผู้นี้ด้วยความเต็มใจไปเสียแล้ว

เลขที่ 213/47 แฟลตดินแดง ตึก 33 ซอยประชาสงเคราะห์ 1แขวงดินแดง เขตดินแดง กรุงเทพฯ เป็นบ้านพักของพี่ปุ๊กกี้ ที่ห้องติดกันนั้นชายชราผู้นี้เป็นเจ้าของห้อง และเธอเรียกเขาว่า “ปู่พิชัย” หลังเธอย้ายเข้ามาอยู่ 6-7 ปีที่ผ่านมา

โดยพี่ปุ๊กกี้ พลเมืองดีรายนี้ ได้เล่าให้ฟังว่า ก่อนจะเป็นแบบทุกวันนี้ แต่ก่อนปู่พิชัยใช้ชีวิตสันโดษมาก ๆ ไม่สุงสิงกับใคร ตนจะเห็นเพียงแค่เดินไปตลาดซื้อกับข้าว นม ขนมปัง เท่านั้น และมักจะไม่ค่อยพูดกับใคร แต่จะชอบเด็ก ๆ และมักจะเรียกให้เข้ามาเอาขนม จนวันหนึ่งช่วงต้นปี 61 ตนกลับจาก จ.อ่างทอง เห็นคนมุงเต็มไปหมด จึงรีบวิ่งไปดูและทราบว่าเป็น “ปู่พิชัย” ศีรษะแตกต้องเย็บ 6 เข็ม จากนั้นตนจึงหมั่นสังเกตพฤติกรรมชายชรารายนี้มากขึ้น



“ดิฉันโตมาในครอบครัวที่มีปู่ ย่า ตา ยาย ด้วยความเป็นห่วงเห็นร่างกายผอมลงทุกวัน ๆ จึงเข้าไปทักทายว่า...ปู่ ๆ ถ้าปู่อยากซื้อกับข้าว ก็ให้บอกหนูนะ เดี๋ยวหนูไปซื้อให้ หลังจากวันนั้นปู่พิชัยก็เริ่มเปิดใจมากขึ้น เวลาแฟนดิฉันกลับมาจากทำงาน ก็จะบอกว่า ปู่มอง ๆ แอบเปิดประตู คงอยากฝากซื้อกับข้าว”

จนวันที่ไม่มีใครคาดคิด ช่วงต้นปี 62 ล่วงเลยวันฉลองเทศกาลปีใหม่มาไม่กี่วัน พี่ปุ๊กกี้เดินไปเคาะประตูห้องตามปกติ หวังจะไถ่ถามและออกไปตลาดซื้อกับข้าวมาให้อย่างเช่นเคย แต่กลับไร้เสียงตอบกลับ ตั้งแต่ 16.00-18.00 น. และเมื่อเห็นว่ามืดค่ำแล้วท่าท่างไม่ดี จึงตัดสินใจพังประตูเข้าไปเห็นชายชรานอนสลบที่พื้นห้อง ต้องรีบนำส่งรพ.ราชวิถี นอนพักรักษาตัวอยู่ 4 คืน

หลังจากนั้น “ปู่พิชัย” ก็กลายเป็นผู้ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ “พี่ปุ๊กกี้” ละทิ้งไปไหนไม่ได้ ถ้าจะช่วยก็ต้องดูแลกันไปให้อย่างดีที่สุด แม้จะเหนื่อยจากงานประจำ แต่ก็ต้องกลับมาทำความสะอาดเช็ดอุจจาระ ปัสสาวะให้ชายชรารายนี้โดยไม่รังเกียจแม้แต่น้อยเลย





หญิงพลเมืองดีคนนี้และแฟนของเธอ ปกติจะทำงานเป็นพนักงานกวาดขยะเขตราชเทวี กรุงเทพฯ แม้จะต้องตื่น 05.00 น. บางวันเปิดประตูเข้ามา คุณปู่พลัดตกจากเตียงลงมานอนกองกับพื้น หรือขับถ่ายของเสียเลอะเต็มห้อง มันเป็นภาพที่สลดยิ่งหนัก เพราะคุณปู่พิชัยใช้สองมือยกพนมยกขึ้นไหว้ พร้อมดวงตาที่เศร้าหมอง เห็นแล้วน่าเวทนา ชวนสลดหดหู่กับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าอย่างมาก

เนื่องจากว่าชายชรานอนป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ จะมีเพียงไม้เท้าอยู่อันหนึ่ง ที่ใช้เคาะกำแพงห้องส่งเสียงเรียกพี่ปุ๊กกี้ ทั้งยามที่หิวข้าว หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น หรือช่วง 01.00-02.00 น. ก็เคาะส่งเสียงเรียก หญิงพนักงานกวาดขยะซึ่งเป็นพลเมืองดีรายนี้ จึงต้องตื่นมาเฝ้าดูแลประดุจญาติ บางครั้งต้องใช้เงินส่วนตัวซื้อข้าว ซื้อน้ำ และแพมเพิส หรือพาไปหาหมอ

แต่บางครั้งด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากทำงาน ก็มีความท้ออยู่บ้าง จนมีอยู่วันหนึ่งเธอต้องเอ่ยปากพูดกับคุณปู่ว่า...หนูดูแลคุณตาไม่ไหวแล้วนะ หนูจะติดต่อหน่วยงานให้รับคุณตาไปดูแลนะ...ครั้งนั้นคุณปู่ได้ยกมือไหว้ น้ำตาซึมไหลออกมาพร้อมพูดว่า...อย่าเอาผมไปไหนเลย อย่าทิ้งผมเลย ผมขอตายที่นี่” คำพูดวันนั้นทำให้เธอสงสารและเวทนายิ่งนัก ทำให้ทุกวันนี้พี่ปุ๊กกี๋ต้องคอยดูแลคุณตาอย่างใกล้ชิด เสมือนเป็นญาติคนหนึ่ง



ปัจจุบันนี้ “ปู่พิชัย” ได้รับเบี้ยคนสูงอายุเดือนละ 700 บาท เพื่อเอาไว้ซื้อข้าว ซื้อย บางทีเราต้องเข้าใจว่าญาติอาจจะมีภาระทางครอบครัวที่ต้องดูแล หรืออายุมาก เจ็บป่วยอยู่ก็เป็นได้ แต่อย่างไรขอชื่นชมและขอขอบคุณ “พี่ปุ๊กกี้” และสามีที่คอยเฝ้าดูแลเสมือนปู่พิชัยเป็นญาติ ขอขอบคุณน้ำใจที่คุณมีให้แก่เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

นี่แหละชีวิต...คุณเคยคิดบ้างไหม? ยามเราแก่ตัว เจ็บป่วย อายุมากขึ้น จะมีสักกี่คนที่คอยอยู่ดูแลอยู่เคียงข้างตลอดชีวิตของคุณบ้าง?
...............................................
คอลัมน์ : นิยายชีวิตอาทิตย์สไตล์
โดย “ทวีลาภ บวกทอง”
ขอบคุณภาพ : Poramet misomphop (เมศ เจ้าชายน้อย)

คลิกติดตามอ่านคอลัมน์นิยายได้ทั้งหมดที่นี่ 

คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%