อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พฤหัสบดีที่ 19 กันยายน 2562
พิธีราชาภิเษกรัชกาลที่ 10

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พฤหัสบดีที่ 19 กันยายน 2562

กางเกงในสีแดง ตอนที่ 7 (จบ)

“กางเกงในชั้นจะหลุดว่ะ” มันกัดฟันตอบ พยายามพูดโดยไม่ให้ริมฝีปาก... จันทร์ที่ 13 พฤษภาคม 2562 เวลา 11.00 น.


แม้ว่าสายเหงื่อจะแทรกซึมเข้าไปสร้างความปวดแสบปวดร้อนให้ดวงตาของหลายคนและถึงแม้จะไหลแทรกผ่านเข้าไปในช่องปากของพวกเราก็ตาม แต่ทุกคนก็ไม่มีสิทธิที่จะปาดมันออกหรือบ้วนมันทิ้ง ขณะที่อยู่ในท่าสวนสนามแบบ “เตะฉาก” เช่นนี้ นี่นับว่าเป็นการฝึกความอดทนที่ได้ผลอย่างดีเยี่ยม เสียงตบฉาก เสียงตวาด เสียงรายงานตัวของนักเรียนที่ถูกลงโทษ เนื่องจากเตะเท้าไม่ได้ฉากตามแบบฝึกหรือไม่พร้อมเพรียงกับเพื่อนดังระงมจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ แต่ทั้งสิ้นล้วนยังคงอยู่ภายใต้ความเป็นระเบียบเป็นจังหวะจะโคนสอดคล้องกันไปราวกับผลงานของออเคสตร้าวงใหญ่ระดับมืออาชีพ

ผมกับอีนองเดินคู่อยู่ในแถวเดียวกัน และก็ลอยหน้าลอยตาเตะฉากไปตามคําสั่งของรุ่นพี่ ผมเองนั้นสามารถค้นพบการบรรเทาอาการเหนื่อยได้อย่างหนึ่ง ผมเรียกของผมว่า “วิชาถอดวิญญาณ” กล่าวคือพอเริ่มฝึกปั้บ-หูผมจะคอยฟังคําสั่ง-ร่างกายผมจะปฏิบัติตาม แต่ความคิดผมกลับไม่ได้อยู่ที่ร่างกายอันทุกข์ทรมานนั้นเลย มันล่องลอยไปหาแฟนมั่ง ไปตามหน้าโรงหนังมั่ง ร้านไอติมมั่ง (ถ้ามีตังค์) คือไม่พะวงกับไอ้เรื่องเหนื่อยยากที่กําลังเผชิญอยู่นั่นเอง

“ไอ้ชัย...ไอ้ช...” จิตผมถูกเรียกกลับคืนสู่ร่างด้วยเสียงอีนองซึ่งเดินอยู่ติดกัน ผมไม่กล้าตอบมันทันทีเพราะละเมิดวินัยในแถว แต่หลังจากที่ใช้สายตาดูรอบข้างแล้วไม่เห็นว่าจะมีนักเรียนรุ่นพี่ตนไหนกําลังจับตามองอยู่จึงตอบรับมัน ก็ขนาดเหงื่อเข้าตาเข้าปากยังไม่กล้าเช็ด “อะไรของมึงวะอีนอง” ผมกัดฟันถาม ไม่มีเสียงตอบจากอีนองจอมยุ่ง “ไม่ได้ยินว่ะ...” ผมกระซิบให้มันพูดใหม่ให้ได้ยิน “กางเกงในชั้นจะหลุดว่ะ” มันกัดฟันตอบ พยายามพูดโดยไม่ให้ริมฝีปากเคลื่อนไหว “ทําไมเล่า...ทําไมจะเสือกมาหลุดอีตอนนี้”-“กระดุมมันขาดไป 2 เม็ด เหลือติดอยู่เม็ดเดียว ชั้นกะว่าจะเย็บเมื่อคืนนี้ แต่ไม่ได้เย็บมัวแต่ทําการบ้าน”-“ก็ขออนุญาตหัวหน้าหมวดเขาซี”“อายเค้าว่ะ เดี๋ยวเพื่อนแม่งหัวเราะตายหง่า...แล้วก็ไม่รู้จะบอกยังไงด้วย”



“เฮ้ยไอ้สองคนนั่นคุยอะไรกันในแถว ออกมายึดพื้นไปคนละ 50 ซิ” เสียงพี่ภาสตวาดลั่นแทรกเสียงตบเท้า ผมทําเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทำเนียนแบบว่าไม่รู้เรื่อง จนกระทั่งพี่เขาเดินเข้ามาชี้หน้านั่นแหละ จึงยอมจำนน เดินเชื่องๆ ออกมากะอีนองสองคนผัวเมีย เอ๊ย...สองคนเพื่อนฝูงเพื่อปฏิบัติการอันสุนทรตามคําสั่ง เมื่อก้มหน้าตายึดพื้นจนเพื่อน ๆ เดินแถวไปไกลแล้ว ผมกะมันจึงยึดพื้นกันไปคุยกันไปสบายๆ...“กูว่าจะ 4 โมงเย็นแล้ว เดี๋ยวก็เลิกซ่อม มึงทนเอาหน่อยก็ได้” ผมบอกทางแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้มัน

“เอ้า...สองคนนั่น เสร็จแล้วมาเตะฉากต่ออย่าอู้ อย่าอู้...ขอร้อง” เสียงพี่ภาสลอยลมมาแต่ไกล เราสองคนรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามแถวไป พอทันแถวก็เจอคําสั่งใหม่อีกให้ผมกะมันเดินเตะฉากนําหน้าแถวเพื่อน กว่า 300 คนในเย็นนั้น

การเตะฉากยังคงเป็นไปอย่างต่อเนื่อง ผมต้องพยายามเหวี่ยงเท้าให้แรงขึ้นไปอีก จิตใจที่ถอดออกไปชักไม่สําเร็จหยั่งตอนแรก ๆ เพราะ กล้ามเนื้อมันทำท่าจะหมดพลังเสียแล้ว อีนองก็อยู่ในสภาพเดียวกัน คือต้องพยายามเหวี่ยงเท้าให้แรงเข้าไว้ อยู่แถวหน้าเขาด้วย จะอู้ก็อู้ ไม่ได้เหมือนกับอีตอนที่มั่ว ๆ อยู่ในแถวอย่างคนอื่น

“เตะแรงเข้าไว้นักเรียน แรงเข้าไว้ เอ้า...หนึ่ง สอง สาม” เสียงที่พี่ภาสร้องสําทับอยู่ไม่ขาดสาย จนจะหมดเวลาซ่อม ผมก็ได้ยินเสียงอีนองร้องมาจากข้างๆ ตัว “อี๊บ...” ผมหันขวับไปมองโดยยอมเสียวินัยในแถวก็ได้เห็นวัตถุสีแดงแจ๊ดบางอย่างพุ่งปรี๊ดออกมาจากปลายขากางเกงขาสั้นสีกรมท่าที่อีนองนุ่งอยู่ วัตถุนั้นเมื่อหลุดออกมาจากขากางเกงแล้วก็เคลื่อนที่ออกมาตามท่อนขา จนหลุดจากปลายเท้าพุ่งต่อไปเป็นเส้นโค้งสูงขึ้นตามแรงเหวี่ยง จากนั้นจึงหล่นลงตามแรงดึงดูดของโลกมาแปะลงตรงหน้าพี่ภาส ซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าของแถวประมาณ 5-6 เมตร พี่ภาสที่ว่าแน่ๆ กระโดดหลบอาวุธลับจากปลายเท้าอีนองอย่างว่องไว แล้วหันกลับมามองสิ่งที่กองอยู่บนพื้นถนนอย่างงุนงง...

กางเกงในสีแดงของอีนองนั่นเอง!

..................................................................
คอลัมน์ : สอยดาวมาร้อยบ่า – RELOADED
โดย “พล.อ.บัญชร ชวาลศิลป์”
Facebook : Gen.Bunchon - บัญชร ชวาลศิลป์


ติดตามอ่าน "กางเกงในสีแดง" ทุกตอนได้ที่นี่

กางเกงในสีแดง ตอนที่ 1
กางเกงในสีแดง ตอนที่ 2
กางเกงในสีแดง ตอนที่ 3
กางเกงในสีแดง ตอนที่ 4
กางเกงในสีแดง ตอนที่ 5
กางเกงในสีแดง ตอนที่ 6


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 147