อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 19 กรกฎาคม 2562
พิธีราชาภิเษกรัชกาลที่ 10

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 19 กรกฎาคม 2562

เลือกที่อยู่ ตอนที่ 3

โปรดทราบ...เรื่องผลการเรียนตอนเป็นนักเรียนนายร้อยไม่ใช่หลักประกันของความก้าวหน้าและความสำเร็จในชีวิตราชการแต่ประการใด... จันทร์ที่ 17 มิถุนายน 2562 เวลา 11.00 น.


พอถึงวันเลือกเหล่าออกรับราชการซึ่งเป็นวันที่สำคัญมากสำหรับอนาคตที่เหลืออยู่ของชีวิต ทางโรงเรียนก็จะให้พวกเราไปรวมกันที่หอประชุมกิตติขจร ซึ่งเป็นหอประชุมของโรงเรียนนายร้อย (ระยะหลัง ๆ เวลากองทัพบกมีงานใหญ่ ๆ ก็มักใช้ที่นี่ ทำให้เป็นที่รู้จักของบุคคลภายนอกมากขึ้น ความจริงแล้วหอประชุมนี้ดั้งเดิมเป็นของโรงเรียนนายร้อย แต่ตอนนี้กลายเป็นหอประชุมกองทัพบกไปแล้ว) บนเวทีจะมีกระดานดำแผ่นเบ้อเริ่มตั้งไว้ แล้วก็มีรายการเรียงเอาไว้ว่าแต่ละเหล่ามีกี่ที่ เขียนขึ้นกระดานให้เห็นกันชัด ๆ ไม่มีงุบงิบ ไม่มีหมกเม็ด

ต่อจากนั้น พอทุกคนพร้อม หยุดส่งเสียง นายทหารปกครองก็จะเรียกพวกเราขึ้นไปบนเวที ทีละคน ๆ ตามลำดับที่ที่สอบได้ โดยคิดจากคะแนนสอบรวมที่สะสมกันมาตั้งแต่ยังเป็นนักเรียนนายร้อยชั้นปีที่หนึ่ง แล้วพวกเราก็จะประกาศด้วยเสียงอันดังกึกก้องให้ได้ยินกันทั้งห้องประชุมว่าจะเลือกไปรับราชการในเหล่าใด นายทหารปกครองพอได้ยินคำประกาศิตจากเราก็เขียนบันทึกไว้บนกระดานให้เห็นกันโดยทั่วว่า ไอ้คนนี้เลือกเหล่าอะไร ซึ่งหมายความว่าเหล่านั้นจะค่อย ๆ ลดจำนวนลงทีละหนึ่ง ทีละหนึ่ง ตามลำดับ

เหล่าที่นิยมเลือกกันมากและ “ขายดี” หมดเร็วเป็นพิเศษมีสองเหล่าคือ เหล่าทหารปืนใหญ่ รองลงมาคือเหล่าทหารช่าง เนื่องจากเป็นเหล่าที่เรียกว่า “เหล่าเทคนิค” ต้องใช้วิชาคำนวณในการทำงานมากเป็นพิเศษ ดังนั้น พวกเรียนดี ๆ เก่งคณิตศาสตร์ก็จะเลือกก่อน จึงหมดก่อน (พวกขี้เกียจเรียนมักใช้เป็นข้ออ้างเมื่อพูดเรื่องผลการเรียน ว่า ไม่อยากเป็นทหารปืนใหญ่ ไม่อยากเป็นทหารช่าง ส่วนอยากเป็นทหารอะไรเดี๋ยวคุณผู้อ่านจะรู้เอง)

ไม่ต้องรอนาน....คือเหล่าที่มีมากที่สุดและเหลือตอนท้าย ๆ ของทุกปีประมาณ 20 ที่ก็ได้แก่ เหล่าทหารราบ ดังนั้น 20 คนสุดท้ายจึงเลือกง่ายครับ พอขึ้นไปนายทหารปกครองไม่ต้องรอให้ประกาศความต้องการก็ใส่ได้เลยว่า “เหล่าทหารราบ” แต่อย่าดูถูกนะครับ ที่ว่าดัง ๆ เป็น “บิ๊ก” ทั้งในอดีตและปัจจุบันก็เหล่าทหารราบเกือบทั้งนั้นแหละครับ จะบอกให้



ดังนั้น โปรดทราบ...เรื่องผลการเรียนตอนเป็นนักเรียนนายร้อยไม่ใช่หลักประกันของความก้าวหน้าและความสำเร็จในชีวิตราชการแต่ประการใด...โปรดฟังอีกครั้ง !

คงไม่มีใครโต้แย้งนะครับว่า การเลือกเหล่าด้วยวิธีการที่ผมเล่าให้ฟังนี้ แฟร์ที่สุดแล้ว... ก่อนที่จะหลุดจากรั้วโรงเรียนแล้วไปผจญความจริงของชีวิตในการรับราชการต่อไปตามระบบมาตรฐานโลก “ตัวใครตัวมัน”...

พอเลือกเหล่าเสร็จ โรงเรียนนายร้อยก็จัดการส่งพวกผมไปตามศูนย์การทหารเหล่าต่าง ๆ ที่จะต้องออกไปรับราชการ ทั้งนี้เพื่อทำการศึกษาในวิชาเฉพาะเหล่า หลักสูตรนี้เรียกว่า “หลักสูตรชั้นนายร้อย” เช่นว่าใครไปทหารราบก็ต้องไปที่ศูนย์การทหารราบ ค่ายธนะรัชต์ ปราณบุรี ประจวบคีรีขันธ์โน่น ใครไปทหารปืนใหญ่ก็ต้องศูนย์การทหารปืนใหญ่ ค่ายพหลโยธิน โคกกะเทียม ลพบุรี ทหารช่างก็ศูนย์การทหารช่าง ค่ายภาณุรังษี ราชบุรี ทหารม้าก็ศูนย์การทหารม้า ค่ายอดิศร สระบุรี ฯลฯ

ผมกับเพื่อนรวม 25 คน เลือกรับราชการในเหล่าทหารปืนใหญ่ครับ ฉะนั้นคุณก็คงทราบดีว่า ฝีมือการเรียนของผมกะเพื่อนนั้นระดับไหนถึงเลือกมาเหล่านี้ได้ (ความจริง คนเก่ง ๆ ที่เลือกไปเหล่าอื่น ๆ ก็เยอะครับ ...แต่อย่างว่าแหละ...เหนือพรรคยังมีพวกไง แต่เหนือพวกยังมีเหล่า ก็ต้องยกตัวเองเอาไว้ก่อน จริงไหม ?)

เลือกเหล่ากันเสร็จเรียบร้อย อีกไม่นานต่อมา โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า โดยท่านผู้บัญชาการ ครูบาอาจารย์ นักการภารโรง คนงาน แม่ค้า และไอ้หมาโจ้ (วันหลังจะเล่าให้ฟังว่ามันเป็นใคร) ก็พร้อมใจกันจัดการเอาพวกผมซึ่งยังมีสภาพเป็นนักเรียนนายร้อยชั้นปี ที่ 4 ส่งมายังศูนย์การทหารปืนใหญ่ ค่ายพหลโยธิน จังหวัดลพบุรี ซึ่งชาวบ้านเรียกบริเวณนี้ว่า “โคกกะเทียม” ซึ่งเป็นชื่อตำบลของที่ตั้งค่ายแห่งนี้ ชื่อตำบลโคกกะเทียม ทางราชการสะกดอย่างนี้จริง ๆ ครับไม่ใช่ “กระเทียม” ส่วนเหตุผลนั้น อย่ามาถามผม ไม่ทราบจริง ๆ...

หมายเหตุเพิ่มเติมว่า จปร.17 เตรียมทหาร รุ่น 6 รุ่นผมเรียนไม่ครบ 5 ปีตามหลักสูตร เพราะหลวงท่านเร่งรัดให้เสียสละปริญญา ออกรับใช้ชาติทดแทนรุ่นพี่ ๆ ที่หลวงท่านอีกนั่นแหละส่งไปรบในเวียดนาม ไปรบในลาวตอนนั้น เสียจนเกือบเกลี้ยงกองทัพบก...

.............................................................
คอลัมน์ : สอยดาวมาร้อยบ่า – RELOADED
โดย “พล.อ.บัญชร ชวาลศิลป์”
Facebook : Gen.Bunchon - บัญชร ชวาลศิลป์

ติดตามอ่าน "เลือกที่อยู่" ทุกตอนได้ที่นี่


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%