อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พุธที่ 21 สิงหาคม 2562

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พุธที่ 21 สิงหาคม 2562

เลือกที่อยู่ ตอนที่ 5

ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวไปฉลองความสำเร็จกันที่โคกสำโรง เขาว่าแค่สามสิบเท่านั้น ห้องมีพัดลมด้วย... จันทร์ที่ 1 กรกฎาคม 2562 เวลา 11.00 น.


ในช่วงเดือนแรก ๆ ของการศึกษาชั้นนายร้อยทหารปืนใหญ่ ต่างคนต่างก็ไม่คิดอะไรมาก ทางศูนย์การทหารปืนใหญ่ก็ให้เกียรติไม่มายุ่มย่ามกะเรื่องส่วนตัวของ “หมวดใหม่” อย่างมากก็เรียกไปด่าพอเป็นพิธี หรือพูดจากระทบกระเทียบเปรียบเปรยซึ่งพวกผมก็ทำเป็นฟังหูซ้ายทะลุหูขวาซะก็หมดเรื่องไป ส่วนทางโรงเรียนนายร้อยต้นสังกัดของพวกเราท่านก็คงปลงเสียว่าได้ตัดหางปล่อยวัดไปแล้ว พวกเราจึงได้ใช้ชีวิตอย่างปรีดิ์เปรมเกษมสันต์ จนกระทั่งเริ่มมารู้สึกตัวเอาปลายช่วงเดือนแรกเมื่อผลการสอบทยอยออกมาเรื่อย ๆ ไม่ต้องบอกนะครับว่าคะแนนสอบจะเป็นยังไงบ้าง ไม่เฉพาะผมหรอกครับที่เริ่มร้อนตัว เกือบทั้งหมดนั่นแหละ ยกเว้นเพื่อน ๆ ไม่รักดี “เด็กเรียน”...

สุนัขหางยาวย่อมอัปลักษณ์ในหมู่สุนัขหางด้วนฉันใด ใครเสือกเรียนหนังสือในช่วงเวลานี้ย่อมถือว่าเอาเปรียบเพื่อนฉันนั้น เพราะเราต้องเลือกที่อยู่กันตามคะแนนที่สอบได้ บรรดาทุรชนนักเรียนนายร้อย (ซึ่งเป็นเสียงส่วนใหญ่) ก็จึงปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียดในเย็นวันหนึ่งหลังจากเสร็จอาหารเย็นแล้ว (เป็นเวลาเดียวที่พวกเราจะอยู่กันพร้อมหน้าที่สุด เพื่อฟาดข้าวหลวงให้เสร็จก่อนที่จะแยกย้ายไปเสาะหาประสบการณ์เตรียมตัวเป็นนายทหาร)

“ไอ้ดิษฐ์ แม่งเล่นเอาเปรียบนี่หว่า เพื่อนฝูงเขาเที่ยวกันทั้งนั้น เสือกเรียนหนังสืออยู่คนเดียว อย่างนี้เวลาเลือกที่อยู่กูก็อดเลือกกรุงเทพฯแน่ ไม่แฟร์โว้ย” หมาหางด้วนคนหนึ่งเริ่มหาเรื่องขึ้นก่อน “กูต่อให้มึงเรียนหนังสืออย่างกู แล้วกูเที่ยวอย่างมึง มึงก็ไม่มีทางสู้กูได้” ไอ้ดิษฐ์สวนกลับ “ถึงมึงเลือกกรุงเทพฯได้ มึงก็อยู่ไม่ได้ เพราะมึงต่อรถเมล์ไม่ถูก” หมาหางด้วนไม่ยอมลดละ

“พอ ๆ ชวนมาปรึกษา เสือกมากัดกันอยู่ได้” ไอ้ปานซึ่งมีท่วงทำนองเป็นผู้ใหญ่กว่าเพื่อนห้ามปราม “พวกเราในฐานะแกนนำของรุ่น(ซึ่งไอ้พวกนี้ตั้งกันเอง) ควรหาทางออกเกี่ยวกับการเลือกที่อยู่ให้ยุติธรรมที่สุด ไม่ให้มีใครได้เปรียบเสียเปรียบกัน” หางด้วนอีกตัวเอ่ยขึ้นบ้างซึ่งนับว่าเป็นการพูดอย่างเป็นทางการของมันครั้งแรกในชีวิต

“กูว่าเอางี้ดีไหม ปกตินะเวลาเลือกเหล่าทั้งตอนเตรียมทหารและนายร้อย พวกเราก็เลือกกันตามคะแนนใช่ไหม ใครคะแนนดีก็เลือกก่อนใช่ไหม ใครบ๊วยก็ได้เลือกที่หลังใช่ไหม ตานี้เรากำลังจะเลือกที่อยู่ใช่ไหม เรามาเปลี่ยนวิธีเอาไหม” ไอ้เจนนายทหารปืนใหญ่ชื่อดังในอนาคตถามด้วยสำนวนอย่างนี้จริงๆครับ...เชื่อไหม

“เปลี่ยนยังไง” ไม่รู้ใครในวงสนทนาถามขึ้นอย่างสนใจ “ให้ไอ้พวกบ๊วย ๆ อย่างพวกเราเลือกก่อน โดยเฉพาะมึง” ไอ้เจนปรายตามาทางผม “โดยเฉพาะมึงให้เลือกก่อนเลย”

“เออดี...” ผมรีบรับสนอง แต่ทั้งวงกลับร้องออกมาพร้อมๆกันว่า “เกือกแน่ะ...เอาไหม?”



“ไอ้เหี้ยมเอ๊ย...” (คุณจะเอา ม.ม้าออกก็ได้นะครับ) “โง่__หาย แม่งจะเป็นผู้หมวดได้ยังไงวะ มึงนั่งเฉย ๆ ได้ไหม ให้เพื่อน ๆ เขาปรึกษากันดีไหม ว้า...กูก็ติดมึงจนได้” ไอ้ปานซึ่งเพื่อนหลอกให้เป็นประธานการประชุมกล่าวตัดบทก่อนที่จะมีการต่อยปากเกิดขึ้น “ใครมีความเห็นอย่างไรช่วยกันคิดหน่อยซีโว้ย” หางด้วนท่านหนึ่งเอ่ย “ปัญหาของพวกเราก็คือ ทำยังไงถึงจะไม่ต้องเรียนหนังสือให้หนักเกินไป แต่ก็สามารถเลือกที่อยู่ได้ตามคะแนนสอบเพราะเป็นระเบียบของโรงเรียน โดยไม่ให้ได้เปรียบเสียเปรียบกัน”

เงียบ เงียบ และเงียบ...

“สิ่งที่ยุติธรรมที่สุดในโลกคือการพนัน” เซียนหางด้วนท่านหนึ่งเอ่ยสัจจธรรมตามความถนัดขึ้นมาลอย ๆ ไอ้นี่เป็นเจ้ามือไฮโลมือวางระดับ 1 ประจำรุ่น “มึงเขย่าซี...กูว่ามึงก็ตายลูกห้าเหมือนเดิมแหละวะ” ไอ้เด็กขาการพนันกล่าวท้าทายอย่างกระตือรือล้นพลางเตรียมควักเงิน “เปล่า กูหมายถึงการเลือกที่อยู่น่ะ มันต้องแอพพลายเอาเรื่องของการพนันเข้ามา เรียกว่าเสี่ยงดวงกันว่างั้นเถอะ” เจ้ามืออธิบายอย่างน่าฟัง “มึงอธิบายมาไอ้โส อย่าเต๊ะมาก เดี๋ยวกูเขวี้ยงด้วยเกือกแตะ” ไอ้ปานขู่พร้อมกับหยิบรองเท้าแตะที่พื้นบางเฉียบ เพราะใช้อยู่คู่เดียวตั้งแต่นายร้อยปีหนึ่งของไอ้ดิษฐ์ขึ้นมา ไอ้ดิษฐ์สะดุ้งเฮือกพร้อมกับแย่งคืนพลางบ่นว่า “เสือก”

“เอาหยั่งงี้...เอียงหูมา” ไอ้โสทำท่าว่าเป็นเรื่องลับที่สุด ยิ่งกว่าโผโยกย้ายประจำปีที่สมัยหนึ่งเคยใช้แจกซองขาวเฉพาะตัว....ซุบซิบ...ซุบซิบ...ซุบซิบ ฯลฯ

“เห็นควรด้วย” ที่ประชุมร้องขึ้นพร้อมกัน เมื่อได้ฟังแผนการอันแยบยลของไอ้โส บรรยากาศของที่ประชุมคลี่คลายไปในทางแจ่มใสในบัดดลด้วยความคิดจากมันสมองอันเฉียบแหลมของมัน “ถ้าอย่างงั้น เดี๋ยวไปฉลองความสำเร็จกันที่โคกสำโรง เค้าว่าแค่สามสิบเท่านั้น ห้องมีพัดลมด้วย” ไอ้โสเสนอขึ้น

โคกสำโรง...สามสิบ...ห้องมีพัดลม...ไม่เกี่ยวกะเรื่องนี้ ผมจึงของดเว้นไม่กล่าวถึงในรายละเอียด ใครอยากรู้ให้ไปถามท่านโส ซึ่งตอนนี้นั่งทำงานอยู่ที่ศาลาว่าการกระทรวงกลาโหมโน่น.
.............................................................
คอลัมน์ : สอยดาวมาร้อยบ่า – RELOADED
โดย “พล.อ.บัญชร ชวาลศิลป์”
Facebook : Gen.Bunchon - บัญชร ชวาลศิลป์
ขอบคุณภาพประกอบบางส่วนจาก : Pixabay


ติดตามอ่าน "เลือกที่อยู่" ทุกตอนได้ที่นี่

คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 102