อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 13 ธันวาคม 2562
พิธีราชาภิเษกรัชกาลที่ 10

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 13 ธันวาคม 2562

ลูกเมียนักเรียน เสธ. ตอนที่ 2

“แผนที่เป็นอย่างไร เดี๋ยวเอามาให้ดูหน่อยแล้วกัน ซื้อดินสอสีมาแล้วด้วยใช่ไหม”... จันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2562 เวลา 11.00 น.


เรื่องนี้ก็ต้องขอกราบขอบพระคุณไปยังนายทหารนักเรียนรุ่นพี่ที่ได้ช่วยกันหาทางออกไว้เสร็จสรรพเรียบร้อยเหมือนอย่างระบบ “เข้าแคมป์” (แล้วจะเล่าให้ฟัง) เพราะระหว่างที่ผมกำลังทำท่างง ๆ อยู่กับแผนที่สีเดียวจืดชืดไร้ชีวิตชีวานั้น เพื่อนสนิทคนหนึ่งของผมซึ่งยืนรอรับตำราเป็นรายถัดไปต่อจากผมก็กระซิบว่า…

“ไม่ต้องห่วง…” ผมหันไปมอง “เรื่องแผนที่ใช่ไหม” ผมพยักหน้าพลางนึกว่ามิเสียแรงที่คบหากันมาตั้งกว่า 10 ปีจนรู้ใจกัน

“รุ่นพี่เขาบอกกว่า เพื่อให้สะดวกในการอ่านแผนที่ก็ให้ไปซื้อดินสอสีมาแล้วระบายเพิ่มลงไปในแผนที่ที่หลวงแจกนี่แหละเพราะเขาจ่ายขาดไม่เอาคืน ระบายสีเสร็จแล้วก็จะอ่านง่ายไม่แตกต่างไปจากแผนที่สมบูรณ์แบบหรอก”

ผมโล่งใจทันที พลางนึกในใจว่า ทําไมถึงคิดไม่ออกเสียแต่แรกกับปัญหากล้วย ๆ แบบนี้ เสียชื่อทหารปืนใหญ่ซึ่งได้ชื่อว่าหลักแหลมที่สุดแถมยังหากินกับแผนที่มาแต่อ้อนแต่ออกตามคุณลักษณะของทหารเหล่านี้หมด

“นอกจากนั้นนะมึง...รุ่นพี่เขายังแนะนำต่อไปอีก” มันหยุดคำพูดไว้แค่นั้นรอให้ผมเกิดความสนใจ “เขาบอกว่า ช่วง 3 เดือนแรกนี้จะเป็นวิชาเสนาธิการกิจ เขาบอกว่า เรียนหนักฉิบหายเพราะตำราแม่งเยอะ ต้องอ่าน ต้องทำความเข้าใจแถมยังต้องท่องจำกันหูดับตับไหม้ จึงต้องใช้เวลาให้เป็นประโยชน์อย่างที่สุด…

รุ่นพี่เขาแนะนำว่า “ให้เมียกับลูกเรานั่นแหละช่วยระบายแผนที่ให้ !”



ผมฟังแล้วตอนแรกก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง มีเยี่ยงอย่างที่ไหนให้เมียให้ลูกระบายแผนที่ให้ แต่พอทบทวนอีกครั้งก็เห็นจริง เพราะแต่ไหนแต่ไรมาพอมีงานจุกจิกแบบนี้ในที่ทำงาน  พวกเราก็จะโยนให้ลูกน้องที่มีอยู่มากมายจัดการให้ แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เพราะพอเข้าโรงเรียนเสธ.ทางกองทัพบกก็จะออกคำสั่งย้ายเราจากตำแหน่งเดิมที่มีลูกน้องคอยช่วยเหลือมา “ประจำ” โรงเรียนเสธ.หมด ทีนี้จะใช้แมวไหนเล่า

แต่ที่ย้ายติดตามกันมาโดยหลวงท่านไม่มีสิทธิ์พรากก็มีแต่ลูกเมียนี่แหละ ดังนั้นประสบการณ์ของรุ่นพี่เรื่องนี้ จึงสมเหตุสมผลเป็นอย่างยิ่ง  ผมเริ่มวางแผนในใจ กะว่าเย็นนี้ก่อนกลับไปที่พักซึ่งลูกเมียคอยอยู่ก็จะแวะหาซื้อเค้กกล้วยหอมที่คุณเธอชื่นชอบไปเป็นเหยื่อล่อ ก่อนที่จะอ้อนวอนให้ช่วยทำหน้าที่ระบายสีแผนที่ให้ 

“ไม่เห็นต้องเอาขนมมาล่อเลย” ภรรยาผมพูดขึ้นยิ้ม ๆ เมื่อจับทางได้แล้วหันไปส่งจานขนมเค้กให้ลูกสาวตัวกะเปี๊ยกทั้งสองของผม ตอนนั้นลูกสาวคนโตเพิ่งย่าง 3 ขวบ ส่วนแม่ตัวเล็กก็เพิ่งหัดเดินเตาะแตะ ความจริงผมก็รู้อยู่แล้วว่า ภรรยาผมพร้อมจะให้การสนับสนุนความพยายามในการทำดีของผมมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่ต้องใช้วิธีซื้อเสียงหรือเอาเงินเข้าล่อแบบนักการเมืองตอนเลือกตั้ง (ซึ่งไม่ใช่เพิ่งมาเป็นเอาในยุคนี้) แต่หาทางสร้างสรรค์มุขแปลก ๆ ให้ชีวิตมันสดชื่นขึ้นก็คงไม่เสียหายอะไร

“แผนที่เป็นอย่างไร เดี๋ยวเอามาให้ดูหน่อยแล้วกัน ซื้อดินสอสีมาแล้วด้วยใช่ไหม” ผมพยักหน้าแล้วเดินไปหยิบมาแผ่นหนึ่ง จากนั้นก็กางลงบนโต๊ะกินข้าว ลูกสาวทั้งสองวางจานขนมลงแล้วหันมาให้ความสนใจด้วยความอยากรู้เพื่อหาเรื่องสนุก ๆตามประสาเด็กโดยคว้าเอาดินสอสีไปแบ่งกันเป็นลำดับแรก 

“อือม์...ลานตาไปหมดเลย แล้วจะให้ระบายสีอย่างไรล่ะ” พูดจบก็ขอกล่องดินสอสีซึ่งแม่ลูกสาวคนโตจอมซนของผมกำลังแกะออกดูอย่างสนใจพร้อม ๆ กับมองแผนที่ของผมด้วยสายตาเป็นประกาย เพราะตอนนั้นหนูน้อยกำลังสนุกอยู่กับกิจกรรมระบายสีในหนังสือสำหรับเด็กที่ผมกับภรรยาไปหาซื้อมาให้หัดระบายสีเล่นแล้ว

“แพ็ตช่วยด้วยนะคะ...” เธอส่งเสียงแจ๋วอาสา ส่วนลูกสาวคนเล็กยืนดูอยู่ห่าง ๆ มือหนึ่งถือดินสอส่วนปากก็กำลังวุ่นอยู่กับเค้กที่ชอบ.
..................................................................
คอลัมน์ : สอยดาวมาร้อยบ่า – RELOADED
โดย “พล.อ.บัญชร ชวาลศิลป์”
Facebook : Gen.Bunchon - บัญชร ชวาลศิลป์


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 125