อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อาทิตย์ที่ 15 ธันวาคม 2562
พิธีราชาภิเษกรัชกาลที่ 10

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อาทิตย์ที่ 15 ธันวาคม 2562

ลูกเมียนักเรียน เสธ. ตอนที่ 7

ผมมีแววว่าจะเอาดีในอาชีพฝ่ายเสนาธิการได้ เพราะรู้จักแก้ปัญหาทั้งเฉพาะหน้าและเฉพาะหลังได้มาตั้งแต่เรียนโรงเรียนเสธ.แล้ว… จันทร์ที่ 18 พฤศจิกายน 2562 เวลา 11.00 น.


ผ่านโจทย์แรกว่าด้วยการหาทางออกเอาเองกับแผนที่สีขาว-น้ำเงินที่โรงเรียนแจกมาให้เพื่อใช้ประกอบการศึกษาไปได้อย่างงดงาม โจทย์ใหญ่ข้อใหม่ที่ผมเจอก็คือ เรื่องการท่องจำข้อมูลมหาศาลในภาควิชาเสนาธิการกิจ ที่เราจะต้องนำไปใช้สอบข้อเขียนในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า

ผมมีแววว่าจะเอาดีในอาชีพฝ่ายเสนาธิการได้ เพราะรู้จักแก้ปัญหาทั้งเฉพาะหน้าและเฉพาะหลังได้มาตั้งแต่เรียนโรงเรียนเสธ.แล้ว

เพราะในที่สุดผมก็หาทางออกเรื่องท่องจำนี้ได้....

ด้วยการใช้ลูกเมียให้เป็นประโยชน์อีกนั่นแหละครับท่าน
 
ตื่นเช้าขึ้นมาวันนั้น หลังจากเสร็จสิ้นอาหารมื้อเช้าฝีมือภรรยา ผมก็ส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้เธอ เธอรับไปถืออย่างงง ๆ แล้วก้มลงอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือผมในนั้น ครู่หนึ่งก็เงยหน้าขึ้นพร้อมดวงตาคู่งามที่มีเครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเริ่มอยู่ในนั้น

“อะไรคะ...เหมือนตำราทหารเลย”



ผมตอบว่าใช่ แล้วก็เล่าให้ฟังถึงวิบากกรรมว่าด้วยการท่องจำที่กำลังเผชิญอยู่ จากนั้นก็เล่าความมุ่งหมายให้ฟัง

“ระหว่างที่นั่งรถไปส่งลูกที่โรงเรียนด้วยกันนี่นะ แทนที่จะคุยกันเรื่องอื่น ๆ ก็ช่วยถามตามที่เขียนไว้แล้ว ผมก็จะท่องตามคำตอบที่เขียนไว้ คุณก็คอยดูว่าผมตอบได้ถูกต้องหรือเปล่า ตรงไหนไม่ถูกก็ช่วยแก้ให้ถูกต้อง หรือตรงไหนเกิดจำไม่ได้ก็ช่วยอ่านให้ฟังด้วยดีไหม”

เธอพยักหน้ายอมรับหน้าที่อย่างเต็มใจ สักครู่หนึ่งเมื่อพ่อแม่ลูกขึ้นรถโฟล์คเต่าของเรากันพร้อมหน้า ผมก็สตาร์ทรถแล้วออกสู่ถนนใหญ่ พอเห็นว่าอะไร ๆ เข้าที่เข้าทางดีแล้วก็หันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้ภรรยาเริ่มได้

“เอานะ ข้อ 1...ข้อพิจารณาของฝ่ายอำนวยการประกอบด้วยหัวข้ออะไรบ้าง...” ผมฟังเสียงหวาน ๆ ของภรรยาจนเคลิ้มไปหน่อยหนึ่งกระทั่งเธอต้องส่งเสียงให้ตอบ จึงรู้ตัวแล้วท่องตอบเธอด้วยเสียงยานคางเหมือนตอนท่องอาขยานระหว่างเรียนชั้นประถม

ข้อ 1 ปัญหา ข้อ 2 สมมุติฐาน ข้อ 3 ข้อเท็จจริง ข้อ 4 ข้อ...ข้อ...ข้ออะไรวะ เมื่อกี้ยังจำได้ เด็กวิ่งตัดหน้ารถหน่อยเดียวลืมเลย…” ผมส่งเสียงพึมพำกับตัวเองพักหนึ่งจนภรรยาเห็นว่าคงไปไม่ไหวจึงเฉลยให้

“ข้อ 4 ข้อพิจารณาค่ะ...”

“เออ เอ๊ย ครับ...ใช่ ข้อ 4 ข้อพิจารณา ข้อ 5 ข้อสรุป และข้อ 6 ข้อเสนอ...” ผมตอบต่ออย่างคล่องแคล่ว ภรรยาส่งยิ้มให้พร้อมหันไปบอกลูกสาวทั้งสองที่นั่งฟังอยู่อย่างสนใจที่เบาะหลัง

“ตบมือให้พ่อหน่อยลูก...”

เสียงตบมือดังพร้อม ๆ กันตามด้วยเสียงชมจากลูกสาวคนโต “เก่งคะ เก่ง...” ส่วนคนเล็กก็ส่งเสียงเสริมว่า “จริงด้วย...คุณพ่อเก่ง”

จากนั้นภรรยาผมก็ถามข้อต่อไปและต่อไป จนกระทั่งใกล้ถึงโรงเรียนอนุบาลของลูกสาวคนโต ผมจึงขอให้ภรรยาช่วยทบทวนข้อแรกซึ่งผมกะว่าต้องออกข้อสอบแหง ๆ อีกครั้งหนึ่ง เธอก็เริ่มอ่าน แล้วผมท่องตามช้า ๆ โดยมีภรรยาคอยตรวจความถูกต้องจากโผในมือ

รถมาจอดสนิทที่หน้าประตูโรงเรียนลูกสาวก็พอดีมาถึงข้อ 4 ที่ผมเพิ่งลืมไปตอนมีเด็กวิ่งตัดหน้ารถเมื่อครู่นี้

“ข้อ 4 ข้อ...ข้อ...ข้อ...ข้ออะไรวะ ลืมอีกแล้ว...” ผมส่งเสียงพึมพำอยู่พักใหญ่ก็มีเสียงแจ๋ว ๆ ตอบมาจากเบาะหลังจากลูกสาวคนโตที่กำลังรอลงจากรถว่า

“ข้อ 4 ข้อพิจารณาค่ะ...คุณพ่อ” 
..............................................................
คอลัมน์ : สอยดาวมาร้อยบ่า – RELOADED
โดย “พล.อ.บัญชร ชวาลศิลป์”
Facebook : Gen.Bunchon - บัญชร ชวาลศิลป์

ขอบคุณภาพประกอบจาก : โรงเรียนเสนาธิการทหารบก


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 55