อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พุธที่ 3 มิถุนายน 2563

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พุธที่ 3 มิถุนายน 2563

"เสธ.ไพโรจน์ หนุ่มไฮโซ" ตอนที่ 3

โรจน์เอื้อมมือไปคว้าอาหารเม็ดสำเร็จรูปสีน้ำตาลเข้มคล้ายช็อกโกแลตในถ้วยใบสวยกลางวงขึ้นมากำหนึ่ง แล้วยัดใส่ปากส่งเสียงเคี้ยวดังกร้วม ๆ ด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย… จันทร์ที่ 30 มีนาคม 2563 เวลา 11.00 น.


พวกเรานั่งล้อมวงกันพร้อมรอให้เพื่อนโภชน์ติววิชาเสนาธิการกิจซึ่งกำลังจะสอบกันในวันจันทร์ที่กำลังจะมาถึงนี้ ผมทำหน้าที่ตรวจยอดเช็คชื่อให้พร้อมก่อนจะเริ่มติวกันตอน 3 โมงเช้าตามนัดหมาย และตามเคยขาดโรจน์อีกเหมือนทุก ๆ ครั้ง เพื่อนฝูงเริ่มส่งเสียงพึมพำนินทา (แม่ง) อย่างพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย ก็พอดีมีเสียงรถยนต์กระหึ่มมาจอดหน้าบ้าน ผมลุกขึ้นชะเง้อมองผ่านหน้าต่างกระจกห้องปรับอากาศออกไปก็เห็นบีเอ็มดับเบิลยูสีเขียวเข้มปีกแมงทับซึ่งจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากโรจน์เจ้าเก่า- “เจ้าชายสายเสมอ”
 
ผมคิดมุขอะไรอย่างหนึ่งขึ้นมาได้โดยฉับพลัน บอกกับเพื่อน ๆ ว่า "อย่าเพิ่งเริ่มติว รอโรจน์มันหน่อย เดี๋ยวกูจะหาเรื่องแกล้งมันเสียให้เข็ด" ผมแยกจากวงติวของเพื่อน ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องครัวอันทันสมัยของเพื่อนตุ่นเจ้าของบ้าน
 
ผมตรงไปยังมุมห้องครัว ที่นั่นมีถุงกระดาษหนา ๆ พร้อมตราและเครื่องหมายการค้าที่ผมได้สำรวจดูแล้วอย่างละเอียดด้วยความแปลกใจและความอยากรู้อยากเห็นว่า "อ้อ...เดี๋ยวนี้บ้านเราทันสมัยมีผลิตภัณฑ์อาหารสำเร็จรูปชนิดนี้ขายแล้ว" เพราะผมเคยเห็นวางขายอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตเมืองนอกตอนที่ได้รับทุนไปเรียนครั้งยังเป็นร้อยโทเมื่อไม่กี่ปีก่อนหน้านั้น
 
ผมคว้าถ้วยแกงใบสวยที่วางคว่ำอยู่แล้วเทเม็ดอาหารสำเร็จรูปในถุงนั้นลงไปสักสองกำมือ น้องจุ๋มซึ่งกำลังทำครัวเตรียมอาหารว่างเลี้ยงพี่ ๆ เพื่อนสามีอยู่หันมาทำท่าแปลกใจและตกใจตั้งท่าจะส่งเสียงร้องห้ามแต่เมื่อผมเอานิ้วชี้มาแตะที่ปาก (ตัวเอง) แล้วส่งสัญญาณให้เงียบ ๆ เธอจึงละความสนใจแล้วหันไปใส่ใจกับการปรุงอาหารต่อไป
 
ผมเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมถ้วยที่บรรจุอาหารสำเร็จรูปแล้ววางลงตรงกลางวงติวที่เพื่อน ๆ ล้อมวงกันอยู่ เพื่อนเตี้ยทำท่าจะเอื้อมมือไปหยิบกินแต่ผมตีมือมันเผียะหนึ่ง แล้วส่งเสียงดุว่าอย่าเสือก ไอ้เตี้ยทำท่าน้อยใจ จากนั้นผมก็ประกาศกับเพื่อน ๆ ว่า “เดี๋ยวไอ้โรจน์ (ซึ่งตอนนั้นยังคงอยู่นอกห้อง กำลังเปิดประตูรั้วอัลลอยด์ออกมา) มาถึงนะ พวกมึงอย่าไปโห่มัน อย่าไปรุมด่ามันเหมือนทุกครั้ง อย่าไปให้ความสนใจกับมัน มันก็จะเขิน...แล้วมึงคอยดูก็แล้วกัน... โภชน์เริ่มติวได้...แล้วมึงคอยดู มันจะต้องทำไก๋หยิบไอ้นี่กิน...”


 
ยังไม่ทันได้อธิบายหรือตอบคำถามไอ้เตี้ยว่าของกินในถ้วยนั้นพิเศษอย่างไรมันถึงหยิบกินไม่ได้ ต้องเก็บไว้ให้ไอ้โรจน์ผู้มาสายมีอภิสิทธิ์หยิบกินได้คนเดียว โรจน์ก็เปิดประตูห้องรับแขกที่เรานั่งล้อมวงรอติวกันอยู่เข้ามาพอดี
 
ผมหันไปสบตาเพื่อนโภชน์ มันก็เริ่มการติวเข้มทันที เพื่อน ๆ ทุกคนให้ความร่วมมือกับแผนการของผม ทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้ว่าอะไร
 
โรจน์เป็นอย่างที่ผมคาดคิดไว้ทุกประการ เริ่มแรกมันคงแปลกใจที่เพื่อน ๆ ไม่รุมด่ารุมโห่มันเหมือนทุก ๆ ครั้ง ต่างคนต่างให้ความสนใจกับการบรรยายติวเข้มของโภชน์ ราวกับว่ามันไม่ได้อยู่ที่นี่
 
โรจน์เลิ่กลั่กมองซ้ายมองขวาก็ไม่มีใครหันมาสบตาด้วย อาการเขินจึงทบเท่าทวีคูณ มันทำท่ายิ้มอาย ๆ ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกกรากเรียกความสนใจ แต่ก็ไม่มีใครให้ความใส่ใจกับมัน
จากหางตาของผมที่เฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวของมันอย่างใกล้ชิด ผมเห็นมันผุดลุกผุดนั่งทำท่าเก้อเขินอยู่พักหนึ่งแล้วก็นั่งลง กวาดสายตาซ้ายขวาหาคนสบตาด้วย แต่ก็ไม่มี...
 
ที่สุดของที่สุด เมื่อจนปัญญาไม่รู้จะทำตัวอย่างไร โรจน์ก็เอื้อมมือไปคว้าอาหารเม็ดสำเร็จรูปสีน้ำตาลเข้มคล้ายช็อกโกแลตในถ้วยใบสวยกลางวงขึ้นมากำหนึ่ง แล้วยัดใส่ปากส่งเสียงเคี้ยวดังกร้วม ๆ ด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย ผมหันไปสบตามันแล้วส่งเสียงกระซิบ “อร่อยไหม” โรจน์พยักหน้าทำท่าโล่งใจดีใจที่มีเพื่อนพูดด้วยผมพยักหน้าน้อย ๆ พองาม พยายามสะกดกลั้นความลิงโลดต่อผลสำเร็จตามแผน แล้วส่งเสียงไปยังหน้าครัวซึ่งน้องจุ๋มมายืนสังเกตการณ์ดูอยู่
 
“น้องจุ๋มครับ...พี่โรจน์เขาชอบขนมนี่มาก ช่วยเอามาเติมหน่อยซีครับ ยกถุงมาเลยก็ได้” น้องจุ๋มกลับไปในครัวแล้วทำตามอย่างว่าง่าย ครู่หนึ่ง น้องจุ๋มก็ออกมาจากห้องครัว ถุงอาหารสำเร็จรูปที่ผมแบ่งมาเทไว้ในถ้วยปรากฏอยู่ในมือเธอ ส่วนโรจน์นั้นเมื่อเห็นว่าอะไรเป็นอะไรก็รีบวิ่งออกไปส่งเสียงอ้วกอยู่สนามหน้าบ้าน…
 
อาหารหมาครับ...
...............................
คอลัมน์ : สอยดาวมาร้อยบ่า – RELOADED
โดย “พล.อ.บัญชร ชวาลศิลป์”
Facebook : Gen.Bunchon - บัญชร ชวาลศิลป์ 
ขอบคุณภาพประกอบจาก : Pixabay


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 67