อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 10 กรกฎาคม 2563
#เราจะผ่านวิกฤติไปด้วยกัน

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 10 กรกฎาคม 2563

คำถามชวนสงสัยในค่ำคืนนี้

เสียงรถชนดังสนั่น เบื้องหน้าเขาไม่ไกล รถจยย.กระแทกเข้ากับแผ่นแบริเออร์ ล้มกระแทกพื้น ชายหนุ่มตกใจขาสั่น ไม่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน พุธที่ 17 มิถุนายน 2563 เวลา 14.00 น.


ชายหนุ่มตรวจสอบข้อมูลจากเพื่อนหลายครั้ง จากสำนักข่าวหลายแห่ง ตกลงเคอร์ฟิวเลิกวันที่ 15 มิถุนายนใช่ไหม นั่นหมายความว่า คืนวันอาทิตย์ที่ 14 มิถุนายนต่อเนื่องวันจันทร์ที่ 15 มิถุนายน เขาเป็นอิสระจากกฎหมาย สามารถเดินทางออกมาข้างนอกได้ใช่ไหม

“ได้ ๆ”
“ได้นะ”
“จะออกคืนนี้เลยเหรอ ไปทำอะไร”

ชายหนุ่มถามเพื่อนจนแน่ใจ จากนั้นก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เอาจยย.ออกมาขับเล่นกลางเมือง ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาเครียดเป็นอย่างยิ่ง เป็นความเครียดที่โชคดีกว่าความทุกข์ของใครอื่น

โรคระบาดนั้นน่ากลัว แต่ยังดีที่ไม่ตกงาน ไม่โดนหักอะไร ยังคงทำงานตามปกติ แค่ถูกสั่งให้อยู่ในบ้าน ซึ่งก็หมายถึงคอนโดมิเนียมเท่านั้น ห้องแคบ ๆ ไม่ใหญ่มาก ตลอดเวลาการทำงานผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์แล็ปท็อป ทีแรกเขาคิดว่าดีมาก ที่ไม่ต้องตื่นเช้าออกไปเบียดเสียดกับผู้คนทำงาน แต่นั่นคือความรู้สึกช่วงแรก



พอผ่านไปได้อาทิตย์หนึ่ง เขาเริ่มพบว่ามันเป็นความทรมาน ไม่ว่าจะใช้ซูมหรือระบบวอยส์ใด ๆ การต้องมานั่งฟังคนพูดคุยกันตลอดเวลาในคอม ช่างเป็นอะไรที่แปลกตาและไม่ถูกจริตเขาอย่างมาก เมื่อเลิกงาน ชายหนุ่มปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ เพราะต้องนั่งหน้าจอคอมตลอดเวลา ร่างกายปวดร้าวเหมือนจะเป็นออฟฟิศซินโดรม โรคยอดฮิตของคนทำงานสมัยนี้

ไม่นับความเครียดที่ต้องถกคิดผ่านหน้าจอ แทนที่จะได้พบหน้า เปลืองบุหรี่ไปหลายมวนเหมือนกัน

ทุกคืนเขาหลับไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์ กินกันต่อเนื่องน้อยบ้างมากบ้าง ตามแต่จะสะดวก ไม่กล้าออกกำลังกาย เหงื่อในตัวเขามันสร้างความหวาดกลัวให้คนอื่น ห้องอุดอู้ แทบจะเครียดและเป็นบ้า ไม่มีอะไรทำนอกจากเปิดหน้าจอดูเรื่องราวมากมาย เปิดมือถือ เข้าเยี่ยมห้องขายของ แล้วเปลืองเงินสั่งสินค้ามากมาย เปลืองเสียยิ่งกว่าออกไปทำงานเสียอีก

แต่ก็โชคดีกว่าหลายชีวิต เพื่อนร่วมชาติที่ตกงาน ไม่มีงานทำ เงินเดือนถูกหัก บางคนต้องออกจากงาน บางคนเลือกจบชีวิต นี่คือวิกฤติที่สุดสำหรับความเป็นอยู่ในโลกใบนี้

นี่คือความเจ็บช้ำ ปวดร้าวอย่างยิ่ง บางวันเขาชวนเพื่อนสนิทมาหา หาซื้อเหล้าเบียร์ แม้ในยามมีคำสั่งไม่ขาย ก็ยังหากันได้ นั่งดื่มกินพูดคุย คลายเหงา ให้รู้ว่ายังเป็นมนุษย์สัตว์สังคมอยู่



วันนี้เมื่อขี่จยย.ออกมาสำรวจกรุงเทพพระมหานคร ในวันที่ไม่มีเคอร์ฟิว ทุกอย่างเงียบ โล่งอก ผ่อนคลาย เหมือนได้รับรู้ถึงอิสระ เป็นความรู้สึกที่น่าสนใจอย่างยิ่ง ฝนตกลงมา ชายหนุ่มอุทานด่าฟ้า แล้วพารถหลบเข้าข้างทาง เวรกรรมจริง ๆ ไม่ได้เตรียมอะไรมาด้วย คงต้องฝ่ากลับที่พัก ดีที่ขี่ออกมาไม่ไกลมาก

เสียงรถชนดังสนั่น เบื้องหน้าเขาไม่ไกล รถจยย.กระแทกเข้ากับแผ่นแบริเออร์ ล้มกระแทกพื้น ชายหนุ่มตกใจขาสั่น ไม่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ฝนโปรยปรายลงมา เขาพยายามจะไปช่วยเหลือ แต่ขาแข็งไม่ยอมก้าวกล้าออกมา ไม่นานมูลนิธิมา ไม่นานตำรวจมา เขาจึงรวบรวมสติเข้าไปดู

แทบอยากอ้วกในการเห็นศพครั้งแรกในชีวิต พูดคุยบอกเล่าเรื่องราวกับตำรวจ เขาไม่ได้เป็นพยานสำคัญขนาดนั้น แต่ก็ทำให้รู้เรื่องราว นักข่าวมาทำข่าว ได้ยินว่าพอเปิดเฟซบุ๊กดูแล้วพบว่าคนตายแค่อยากออกมาขับรถเล่นหลังหมดเคอร์ฟิว มันเป็นช่วงเวลาสุดพิเศษสำหรับเขา แต่ลงท้ายกลายเป็นโศกนาฏกรรมไปได้

ฝนยังคงตกอย่างหนัก ชายหนุ่มจ้องภาพเหตุการณ์ตรงหน้า แล้วจึงกัดฟันขี่รถกลับที่พัก ตัวเปียกชื้น อาบน้ำ ออกไปที่ระเบียงได้ยินเสียงรถวิ่งในยามค่ำคืน เป็นความรู้สึกเดิม ๆ ที่กลับมาหลังจากห่างหายไปนาน ชีวิตยังต้องกลับมาสู้ทำงานต่อ ว่าแล้วจึงยกมือถือหาใครสักคน “ไปขี่รถเล่นกันเถอะ” ว่าแล้วเขาก็ขี่จยย.ออกไปอีกครั้ง เพื่อไปหาหญิงสาว



“จะบ้าเหรอ ฝนตก”
“กลัวเป็นหวัดเหรอ มียารักษา หรือกลัวโควิด” หญิงสาวขมวดคิ้วมองว่าเขาทำตัวเหมือนเด็ก ๆ แต่ไม่นานเธอก็ก้าวขึ้นรถ เขากระซิบถ้อยคำในหู เธอยิ้มอย่างอาย ๆ “จำได้ด้วยเหรอ”

เขาพยักหน้า แล้วขี่รถออกไป

ฝนตกปรอย ๆ ไม่หนักมาก แต่ก็ไม่ได้จะโรแมนติก ขณะที่ผมกำลังนั่งรถทำงานเวรดึก ขับไปตามถนนวิภาวดีรังสิต ชายหนุ่มขี่จยย.เข้ามาในช่องใต้ทางด่วนโทลเวย์ ซึ่งผิดกฎจราจร แต่ก็พอให้อภัย ในค่ำคืนวิเศษนี้ เขาขี่รถแช่มช้า โดยมีหญิงสาวแนบชิดเอามือไปกอดพิงซบกันอย่างน่ารัก

ผมเผลอยิ้มออกมา ในฐานะนักข่าวที่ได้ออกมาตระเวนในช่วงเคอร์ฟิวถูกยกเลิกไป การได้พบปะเจอเพื่อนมนุษย์สักคนในวันที่กลางคืนของเมืองไทยวังเวง จึงรู้สึกดีไม่ใช่น้อย

พยายามครุ่นคิดว่าทั้งสองจะพูดคุยอะไรกัน แล้วชายหนุ่มกระซิบอะไรให้หญิงสาวจนทำให้เธอยิ้มอย่างอาย ๆ แต่มีความสุข แล้วเปล่งถ้อยคำออกมา ช่างเป็นคำถามชวนสงสัยในยามค่ำคืนนี้เสียจริง ๆ
......................................
คอลัมน์ : หนอนโรงพัก
โดย "ณัฐกมล ไชยสุวรรณ" 


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 125