อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 7 สิงหาคม 2563
#เราจะผ่านวิกฤติไปด้วยกัน

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 7 สิงหาคม 2563

อิ่มความสุข'ตายาย'ขายไม้กวาด พอใจตามวิถีคนอีสาน

ชีวิตไม่ได้มากมีเงินทอง แต่มากมายก่ายกองความสุข "ตายายหนองบัวลำภู" ช่วยกันทำไม้กวาดขายริมทาง ทำด้วยความรัก ขายด้วยความจริงใจ ขอเพียงคนแวะมาถามไถ่พูดคุยให้คลายเหงา อาทิตย์ที่ 5 กรกฎาคม 2563 เวลา 08.00 น.


"สิ่งที่ย้อนไม่ได้คือเวลา สิ่งที่หนีไม่ได้คือความตาย สิ่งที่ซื้อไม่ได้คือชีวิต สิ่งที่มองไม่เห็นคือใจคน สิ่งที่ต้องอดทนคือ..ใจตัวเอง" สัจธรรมชีวิตเคยสอนเอาไว้เพื่อให้มนุษย์ทุกคนพึงตระหนักถึงทุกนาทีที่อยู่บนโลกใบนี้

ภายในเพิงหญ้าคาเก่าๆ ริมถนนสายหนองบัวลำภู-สร้างเสี่ยน ต.หัวนา อ.เมือง จ.หนองบัวลำภู ยังมีสองผู้เฒ่าคู่ผัวตัวเมียคู่หนึ่งที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและมีความสุขตามอัตภาพ ทั้งคู่เปรียบเสมือน “ตายาย” ที่ร่วมเรียงเคียงหมอนกันมานานเกินครึ่งค่อนชีวิต



คุณตาชื่อ นายอุดม หล้าสีดา อายุ 74 ปี ส่วนคุณยายคือ นางตุ๋ย หล้าสีดา วัย 71 ปี ทุกๆวันทั้งคู่จะนั่งคุยกระหนุงกระหนิงอยู่บริเวณใต้เพิงพักแคร่ไม้ยกสูงจากพื้น 50 ซม. ที่สำคัญทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยกันเฉยๆ แต่ยังง่วนอยู่กับการใช้มีดกรีดใบมะพร้าวแห้ง วัสดุสำคัญในการทำเป็นไม้กวาดทางมะพร้าว เท่านั้นไม่พอยังช่วยกันเด็ดดอกแขมอ่อนสีเขียว ซึ่งเป็นวัสดุในการทำไม้กวาดดอกหญ้าด้วย



ตาอุดม วางวัสดุทั้งหมดแล้วนั่งเอนกายบนเปลญวนด้วยความเมื่อยล้า ก่อนจะถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตว่า ก่อนที่จะมาทำไม้กวาดขายเองริมทางนั้น แรกๆตนก็มาขายข้าวโพดต้ม ผสมกับทำจักสานตะกร้า กระติ๊บข้าว หวดนึ่งข้าว มวยนึ่งข้าวเหนียว คือถ้ามีวัดุอะไรในมือก็เอามาทำตามนั้น หลังทำเสร็จก็แขวนไว้ห้อยไว้หน้าเพิงพัก ขายได้บ้างไม่ได้บ้าง บางวันหลักร้อย บางวันหลักพัน บางวันก็หลักศูนย์ ชีวิตคนแก่ก็แบบนี้ไม่ได้เร่งรีบอะไร เหนื่อยก็พัก หายเหนื่อยก็ทำต่อไป





“หลานจะเชื่อมั้ยว่า ตาน่ะเคยเป็นถึงอดีตผู้ใหญ่บ้านเลยนะ เป็นมา 12 ปี แล้วก็มาเป็นประธานสภาตำบลในช่วงที่ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็น อบต. กระทั่งปัจจุบันมานั่งทำไม้กวาดขายกับยายเขานี่แหละ ก็ดีนะมันเป็นความสุขอย่างหนึ่งของชีวิต ไม่ได้ยึดติดอะไรแล้ว ขายมาแล้ว 2 ปี รู้สึกดีนะถ้ามีคนรู้จักหรือนักท่องเที่ยวผ่านและแวะมาดูของ เพราะจะได้มีเพื่อนมนุษย์พูดคุยทักทายกัน เวลาได้สนทนากับคนอื่นมันก็เพลินดี ไม่เหงาด้วย”





คุณตาผู้อิ่มความสุข ทิ้งท้ายว่า บอกเล่าชีวิตมาตั้งนานแล้ว ลืมบอกไปเลยว่าไม้กวาดของตาด้ามละ 50 บาท แต่ถ้าซื้อเป็นมัดๆไปให้วัดหรือให้โรงเรียนก็จะขายมัดละ 400 บาท ได้ทั้งหมด 10 ด้าม รับรอบเลยนะว่าเป็นของดีมีคุณภาพ เพราะตาและยายทำเองกับมือ ตั้งใจทำมาก หากใครสนใจก็มาอุดหนุนได้นะ

“ตากับยายเป็นคนอีสาน ก็ขอใช้ชีวิตตามวิถีของคนอีสาน คงจะดีไม่น้อยถ้ามีผุ้คนผ่านมาทักทายพูดคุย ไม่ซื้อไม่เป็นไร แค่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบก็ชุ่มชื่นหัวใจคนแก่แล้ว”.

****************************************
คอลัมน์ : นิยายชีวิต
โดย : คุณสลีป

เรื่องและภาพโดย : สุภัชรกานต์ แก้วสิงห์ ผู้สื่อข่าวเดลินิวส์ออนไลน์ จ.หนองบัวลำภู


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 150