อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พุธที่ 23 กันยายน 2563
#เราจะผ่านวิกฤติไปด้วยกัน

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

พุธที่ 23 กันยายน 2563

ศพแรก

เขาเคยยิงปืน แต่ไม่เคยยิงคนตายมาก่อน ปืนที่เอามา ฝึกยิงอยู่ไม่กี่วันก็ชำนาญ เขาเฝ้ารอเป้าหมายอย่างเงียบ ๆ แต่หัวใจเต้นแรง นี่คือบาปสำคัญในชีวิต พุธที่ 16 กันยายน 2563 เวลา 12.00 น.


เขาไม่คิดว่าสุดท้ายชีวิตจะต้องมาลงเอยแบบนี้ ไม่เคยคิดเลย

มันเริ่มต้นจากหนี้การพนัน ยิ่งเล่นยิ่งชอบ ยิ่งชอบยิ่งถอนตัวไม่ได้ ยิ่งถอนตัวไม่ได้ยิ่งดิ่ง คิดถึงมันตลอดเวลา คิดถึงไพ่ เปิดหงายออกมา แล้วลุ้นได้เสีย มันกลายเป็นโรคอย่างหนึ่ง ทำให้เขาติดมัน เงินที่ได้มาก็หายหมด ได้มาก็หายหมด ทำงานเพื่อเอาเงินไปเล่นการพนัน จนเสีย เสียแล้วก็เสีย



ติดหนี้เยอะเกินไปแล้วนะ” ใครสักคนพูดมาตามบ่อน แต่เขาไม่ฟัง เล่นจนขอเครดิต สุดท้ายก็ติดหนี้จนไม่สามารถจ่ายเงินคืนได้

มีคำสั่งห้ามเข้าบ่อน

ชายหนุ่มแทบคลั่ง จนกระทั่งมีคนมาติดต่อ “หนี้จะเคลียร์ให้หมด” เสียงกระซิบของชายฉกรรจ์รายหนึ่ง “ทำตามที่นายสั่งสักอย่างก็เพียงพอ”

ทำอะไร”

เอ็งเคยเกณฑ์ทหาร เคยถือปืน เคยทำงานดูแลร้านเป็นการ์ด ปืนผาหน้าไม้เอ็งเป็นนี่”

ต้องการอะไร”

ยิงคน”



นั่นคือสิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มต้องมาอยู่ตรงนี้ เขาสูบบุหรี่ไปเกือบหมดซองแล้วก่อนจะขี่จยย.มาที่จุดนัดพบ เหยื่อของเขานั่งอยู่ในร้านอาหาร ไม่นานจะเดินออกมากับภรรยา แค่ถือปืนแล้วจ่อยิ่งผู้ชายให้ตาย เท่านั้นก็จบ หนี้หาย

เขาเคยยิงปืน แต่ไม่เคยยิงคนตายมาก่อน ปืนที่เอามา ฝึกยิงอยู่ไม่กี่วันก็ชำนาญ เขาเฝ้ารอเป้าหมายอย่างเงียบ ๆ แต่หัวใจเต้นแรง นี่คือบาปสำคัญในชีวิต เข่นฆ่าชีวิตคนอื่น เหงื่อท่วมตัวออกมา พยายามสงบสติ หลังร้านอาหารเป็นซอยตัน ผู้คนไม่พลุกพล่าน ทุกอย่างดูเงียบ เขาจอดรถที่เสาไฟไร้แสงสว่าง อยากจะสูบบุหรี่อีกมวน แต่กลัวจะเสียสมาธิ

ความคิดมากมายวิ่งวนไปมาแต่จับต้นชนปลายไม่ถูก ยิงคนแล้วจบ หรือเลือกจะจ่ายหนี้พนันภายใน 7 วันเลือกเอา เอ็งคิดว่าจะหนีรอดเหรอ คนตามหนี้บ่อนพนันไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาสามารถตามหาตัวได้อย่างสบาย ๆ

ขณะกำลังคิดอะไรมากมายอยู่นั่น เขาก็เห็นเหยื่อเดินออกมา

ในเสี้ยววินาทีนั้นเขามองไม่เห็นเป้าหมาย มันมืด แต่มั่นใจ จำหญิงสาวภรรยาของชายคนดังกล่าวที่เดินออกมาด้วยได้ ผิวขาวราวหยวกกล้วย ได้ไฟดี ๆ ส่องทำให้ผิวขาวกระจ่างออกมา สวยเป็นอย่างยิ่งเป็นความงามที่น่ายกย่องทั้งมวล

ชายหนุ่มควักปืนออกมา แล้วสตาร์ตรถจยย. มันติดอย่างง่ายดาย เคลื่อนรถไปช้า ๆ ยิงให้มันตาย

นี่คือคำสั่ง!!

ยิงให้มันตาย

เขาถนัดซ้ายจึงควักปืนออกมา ในเสี้ยววินาทีนั้น ความตื่นเต้นทั้งมวลพุ่งพล่านไปหมด แต่ต้องทำ ต้องตัดสินใจ เขาขี่รถไปใกล้เป้าหมาย ภรรยาผิวขาวเดินตามห่าง ๆ อย่างน่าแปลกใจ แต่ไม่มีเวลาคิด เป้าหมายเปิดประตูรถคันเก่า ๆ

เสียงปืนดังขึ้นหลายนัด กระสุนพุ่งเข้าที่แผ่นหลังของเป้าหมาย เสียงดังของปืนทำเอาทุกคนหยุดชะงักค้าง เสียงกรีดร้องจากหญิงสาวผิวขาวกึกก้อง แต่ชายหนุ่มไม่ได้ยิน เขากระหน่ำยิงที่หัวของเป้าหมายจนหมดแมกกาซีน จำไม่ได้ว่ากี่นัด แต่แน่ใจว่าอีกฝ่ายตายแน่ จึงขี่รถจยย.ออกไป

วินาทีนั้นได้ยินเสียงเด็กหญิงคนหนึ่งตะโกนว่าพ่อ ก่อนจะรีบวิ่งไปหา หญิงสาวผิวขาวยืนชะงักกับภาพตรงหน้าทำหน้างุนงงเหมือนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาขี่รถจยย.ขับไปตามเส้นทางที่ตระเตรียมมา ไปถึงจุดนับพบ หยิบมือถือเครื่องเก่าออกมารายงาน แต่ปรากฏว่าคนที่อยู่ตรงรถจยย.คันที่เขาใช้ประจำ เป็นชายหนุ่มที่มาติดต่อให้ก่อเหตุ “ศพแรก?” มือปืนพยักหน้า



เป็นไงบ้าง”

ตายแน่นอน” เขาพูดออกมาเรียบ ๆ ก่อนจะอ้วกออกมาหมดไส้หมดพุง ปากมือสั่นไปหมด จนอีกฝ่ายจุดบุหรี่ให้ก่อนยื่นใส่ปากมือปืนที่สูบมันจนเต็มปอดหลายครั้ง พ่นควันออกมายาว “มันมืดมากจุดเกิดเหตุ ดีที่ผมเห็นเมียมัน” อีกฝ่ายฟังเรียบ ๆ

ตายแน่นอนใช่ไหม”

แน่นอนครับ”

จบ...นายฝากบอกขอบใจมาก”

มือปืนปริรอยยิ้มแห้ง ๆ ออกมาในวันนี้เป็นครั้งแรก “เสียงเด็กยังก้องอยู่ในหัวผมอยู่เลย”

อีกฝ่ายนิ่งเงียบสบตามือปืน “เด็กไหน”

ลูกของคนตาย ตอนผมยิงเสร็จ เด็กมันตะโกนว่าพ่อแล้วโผเข้าไปหา ไอ้เมียสาวก็ไม่ขวางห้ามเด็ก”

ผู้ติดต่องานอ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดขาวเหมือนเห็นผี “เป็นไปไม่ได้”

เป็นไปแล้ว ผมเห็นมาจริง ๆ เลวร้ายมากเลย”

ผู้ติดต่อส่ายหน้าหยิบมือถือออกมา “คนที่เราให้เอ็งไปฆ่า ไม่มีลูก...ไม่มีลูก เอ็งยิงใคร”

ถึงตรงนั้นคนที่หน้าซีดเผือดกลับเป็นมือปืน หน้าขาวจางเหมือนสบตากับผี
................................................
คอลัมน์ : หนอนโรงพัก
โดย "ณัฐกมล ไชยสุวรรณ"


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 44