“น้ำจะขึ้นแค่ไหน เราก็ต้องกินต้องใช้ ถ้าเราไม่ทำ แล้วคนแก่ที่เขาออกไปไหนไม่ได้จะกินอะไร”
คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังของ ยายประพิณ อายุ 62 ปี แม่ครัวของ “ร้านอาหารตามสั่งลุงถนอม” ที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงน้ำพัดกระทบเสาบ้าน และกลิ่นหอมของกระทะผัดกะเพราที่ยังคงลอยอบอวลอยู่ภายในร้านเล็กๆ ชั้นล่างของบ้านพักในชุมชนหมู่ 6 ต.เกาะเกร็ด อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี
สถานการณ์น้ำท่วมในพื้นที่เกาะเกร็ดปีนี้ยังคงเข้าขั้นวิกฤติ ระดับน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยาขึ้น-ลงวันละหลายรอบ ยามเช้าตรู่ประมาณ 06.00 น. มวลน้ำมหาศาลจะเริ่มล้นคันกั้นน้ำและไหลทะลักเข้าท่วมตัวบ้าน สูงเกือบถึงระดับเอว ก่อนจะทยอยลดลงในช่วงสาย และกลับมาหนุนสูงอีกครั้งในช่วงค่ำ
ท่ามกลางพื้นบ้านที่กลายเป็นคลองเล็กๆ ข้าวของเครื่องใช้ต้องถูกยกขึ้นไว้บนที่สูงเท่าที่จะทำได้ ทั้งสองชีวิตวัยชรา คุณตาถนอม อายุ 81 ปี และ คุณยายประพิณ อายุ 62 ปี กลับไม่เคยคิดที่จะปิดร้านหนีปัญหา ทั้งคู่ยังคงตื่นตั้งแต่ย่ำรุ่งเพื่อเตรียมวัตถุดิบลงมือผัดข้าวและอาหารตามสั่งขายให้กับชาวบ้านในชุมชน
ยายประพิณ เล่าถึงความยากลำบากในการปรับตัวอยู่กับน้ำท่วมว่า “ในบ้านมีของเยอะ เราอยู่กันสองคนตา-ยาย การจะยกของขึ้นชั้นสองมันทำไม่ไหวหรอก อันไหนหนักก็ทำได้แค่ยกวางไว้บนโต๊ะที่สูงที่สุด แล้วก็นั่งมองน้ำมันขึ้นๆ ลงๆ”
แม้ว่ายอดขายและจำนวนลูกค้าจะลดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่สิ่งที่ทำให้สองตา-ยาย ยังคงเปิดเตาแก๊สผัดข้าวอยู่ทุกวัน ไม่ใช่เพียงเพราะเงินรายได้เพื่อประทังชีวิตเท่านั้น หากแต่เป็น “ความเป็นห่วงเพื่อนบ้าน”
ในชุมชนหมู่ 6 แห่งนี้ มีผู้สูงอายุและผู้ป่วยจำนวนมากที่ไม่สามารถเดินทางออกจากบ้านมาหาซื้ออาหารได้ โดยเฉพาะคนชราที่ต้องหนีน้ำขึ้นไปอาศัยอยู่บนชั้นสองของบ้าน ยายประพิณจึงจัดแจงตักข้าวใส่กล่องอย่างตั้งใจ โดยมี ตาถนอม รับหน้าที่เป็นสารถีขี่รถสามล้อโยกไปส่ง
ทั้งที่ร่างกายของคุณตาไม่ได้แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน ทุกวันต้องเผชิญกับอาการปวดหลังเรื้อรังและโรคปัญหากระดูก จนเดินและออกแรงได้ลำบาก แต่คุณตาก็ยังคงพยุงร่างกายขึ้นนั่งบนรถสามล้อคู่ใจ ก่อนจะค่อยๆ ใช้มือโยกขับเคลื่อนฝ่ากระแสน้ำที่ลึกและเชี่ยวกรากไปตามตรอกซอกซอยของเกาะเกร็ด
ตาถนอม กล่าวด้วยน้ำเสียงสู้ชีวิตว่า “ช่วงน้ำท่วมมันขี่ยากกว่าปกติมาก บางจุดน้ำสูง ต้องใช้แรงมือประคองและดันสามล้อฝ่าน้ำไป เหนื่อยมาก ปวดหลังจนน้ำตาแทบร่วง แต่ก็ต้องทำ… เพราะถ้าเราไม่ไปส่ง คนแก่ที่เขาอยู่บนชั้นสอง ออกมาไม่ได้ เขาก็จะไม่มีอะไรกิน”
ยามค่ำคืนที่ความเงียบสงบเข้าปกคลุม เสียงสายน้ำเชี่ยวกรากยังคงสร้างความกังวลใจจนทำให้ยายประพิณนอนไม่ค่อยหลับ ต้องคอยสะดุ้งตื่นลงมาดูระดับน้ำอยู่เป็นระยะ ความกังวลเรื่องน้ำท่วมและสุขภาพของคุณตา เป็นภาระหนักอึ้งที่ต้องแบกรับไว้
ทว่าในความรันทดนั้น กลับมีความงามของ “ความรักและความผูกพัน” ของสองตา-ยายที่เคียงข้างเป็นกำลังใจให้กัน ยามยายผัดข้าวหน้าเตาร้อนๆ ตาก็จะคอยหยิบจับช่วยงานเท่าที่ไหว ยามตาขี่สามล้อฝ่าน้ำกลับมา ยายก็จะคอยดูแลและห่วงใย
แม้วันนี้สองตา-ยาย จะอยู่อย่างพอเพียง และตั้งใจจะสู้ต่อไปจนกว่ากำลังกายจะไม่ไหว แต่ลึกๆ ในใจ ทั้งคู่ก็ทำได้เพียงภาวนาไม่ให้น้ำท่วมสูงไปกว่านี้ พร้อมฝากความหวังเล็กๆ ไปถึงหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ให้เข้ามาช่วยดูแลและบรรเทาความเดือดร้อนของชาวบ้านริมน้ำเกาะเกร็ด ที่กำลังเผชิญวิกฤติอยู่ในขณะนี้ให้คลี่คลายโดยเร็ว..
นิยายชีวิต โดย : อสงไขย
เรื่องและภาพโดย : สมคิด ลือประดิษฐ จ.นนทบุรี
[[คลิก]] อ่านเรื่องราว “นิยายชีวิต” ได้ที่นี่..
