จากเด็กหนุ่มโรคสมองพิการ ในวัย 15 ปี เขาเอ่ยปากบอกพ่อของเขา ให้ช่วยเข็นรถให้ ในงานวิ่งการกุศลระยะ 5 ไมล์ ช่วยนักกีฬาที่เป็นอัมพาต
คืนหนึ่งในปี 1977 เจ้าหนู ริก ฮอยต์ ใช้คอมพิวเตอร์ชนิดพิเศษที่ช่วยให้เขาพิมพ์ทีละตัวอักษรด้วยการแตะศีรษะ แล้วสะกดออกมาเป็นประโยคว่า
“พ่อครับ เวลาที่ผมกำลังวิ่ง ผมรู้สึกเหมือนความพิการของผมมันหายไปเลย” เขาบอกพ่อของเขา “ดิก ฮอยต์”
นั่นคือจุดกำเนิดของ “ทีมฮอยต์” ที่ผ่านบอสตันมาราธอน 32 ครั้ง และไอออนแมน 6 ครั้ง
ริก ฮอยต์ เกิดในปี 1962 พร้อมภาวะสมองพิการจากความผิดปกติขณะคลอด
แพทย์บอกกับ ดิก และ จูดี ผู้เป็นพ่อแม่ว่า ริกจะเป็นได้แค่ “ผัก” ไปตลอดชีวิต พร้อมแนะนำให้ส่งเขาไปอยู่ในสถานดูแลผู้พิการ
แต่ครอบครัวฮอยต์ปฏิเสธการส่งลูกเข้าสถานดูแล!
วิศวกรจากมหาวิทยาลัยทัฟต์ส สร้างอุปกรณ์สื่อสารให้ ริก เพื่อให้เขาสะกดคำผ่านการเคลื่อนไหวของศีรษะ เครื่องมือนี้ทำให้เขาได้เข้าเรียนโรงเรียนปกติเป็นครั้งแรก และในที่สุดก็คว้าปริญญาจากมหาวิทยาลัยบอสตัน
วันจุดเปลี่ยน สู่ “ทีมฮอยต์” ในปี 1977 ตอนนั้น “ดิก” ผู้พ่อ อายุ 37 ปี เขาเป็นเพียงนายทหารกองกำลังพิทักษ์ชาติ ที่วิ่งออกกำลังกายสัปดาห์ละไม่กี่ไมล์
แต่หลังจาก ลูกชาย-ริก พิมพ์ข้อความขอให้ร่วมวิ่งการกุศล “พ่อดิก” ตอบตกลงทันที
ทั้งคู่เข้าเส้นชัยในลำดับเกือบสุดท้าย ด้วยรถเข็นที่คนในครอบครัวอธิบายในภายหลังว่า เลี้ยวยากเหมือนรถเข็นซูเปอร์มาร์เก็ตที่ล้อเสีย
ดิก ผู้พ่อ และผู้เข็น สภาพร่างกายย่ำแย่ 2 สัปดาห์หลังจากนั้น แทบจะเดินไม่ได้ เขาบอกว่า เหมือนเหมือนตัวเองเป็นผู้พิการซะเองเลย
แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาท้อ แต่หาวิธีสร้างร่างกายให้พร้อมเพื่อลูก
ซ้อมโดยถุงปูนซีเมนต์!
ยามที่ ริก อยู่ที่โรงเรียนและไม่สามารถมาซ้อมร่วมกันได้ “พ่อดิก” จะวางถุงปูนซีเมนต์ไว้บนรถเข็นแล้วออกวิ่งคนเดียว และทำให้เขาค่อยๆ แข็งแรง
บอสตัน 32 ครั้ง, ไอออนแมน 6 ครั้ง และการแข่งกว่า 1,100 รายการ ในจำนวนนั้นมีมาราธอน 72 ครั้ง, ไตรกีฬา 257 ครั้ง
สำหรับ “บอสตันมาราธอน” ครั้งแรกของพวกเขาคือปี 1980 หลังจากผู้จัดงานปฏิเสธถึง 2 ครั้ง โดยบอกว่าต้องทำเวลาคัดเลือกให้ผ่านก่อน
และพวกเขาก็ทำได้!
สำหรับการลงไตรกีฬา หรือไอออนแมน ในช่วงว่ายน้ำ ดิก จะลาก ริก ที่นอนอยู่ในเรือลำเล็กๆ ด้วยเชือกผูกไว้กับเอว
ในช่วงปั่นจักรยาน ริก จะนั่งบนเก้าอี้พิเศษเหนือล้อหน้า และในช่วงวิ่ง รถเข็นแข่งเฉพาะทางจะเป็นตัวพา ริก ไป
ดิก ผู้พ่อ เสียชีวิตในปี 2021 ขณะมีอายุ 80 ปี
ส่วน ริก เสียชีวิตใน 2 ปีต่อมา ด้วยวัย 61 ปี
ดิก รีไทร์การลงแข่งไปก่อนหน้านั้น คือในปี 2014 ซึ่งจนถึงปี 2020 มีคนทำหน้าที่แทน คือ ทันตแพทย์ไบรอัน ไลออนส์ มาเข็น ริก ก่อนที่ ไลออนส์ จะเสียชีวิตอย่างกะทันหันในเวลาต่อมา
ย้อนไปประโยคเริ่มต้น ของ ริก “พ่อครับ เวลาที่ผมกำลังวิ่ง ผมรู้สึกเหมือนความพิการของผมมันหายไปเลย” ได้กลายมาเป็นข้อความก่อตั้งของการเคลื่อนไหวด้านกีฬาเพื่อผู้พิการในยุคปัจจุบัน
นักวิ่งตาบอดพร้อมคนนำทาง, คู่นักวิ่งเข็นรถ, นักวิ่งรถเข็นในรายการใหญ่ หรือแม้แต่รถเข็นวีลแชร์ลุยทุกสภาพภูมิประเทศที่มีให้ยืมในอุทยานแห่งชาติ ต่างสืบทอดมาจากประโยคเดียวที่ถูกพิมพ์ด้วยการเคลื่อนไหวของศีรษะบนคอมพิวเตอร์ยุคแรกในปี 1977
ทุกอย่างเกิดจากคน 2 คน…
ดิก ฮอยต์ ไม่ใช่นักกีฬาที่มีพรสวรรค์มาตั้งแต่เกิด เขาเป็นเพียงชายวัยกลางคนที่ทำตามคำร้องขอของ ลูกชาย เขาซ้อมด้วยถุงปูนใส่รถเข็น
ริก ฮอยต์ ใช้การวิ่งเพื่อสื่อสารคำพูด เขาบอกผ่านขาของผู้เป็นพ่อว่า “มนุษย์เรามีคุณค่ามากกว่าผลรวมของสิ่งที่ร่างกายทำไม่ได้”
“พ่อครับ เวลาที่ผมกำลังวิ่ง ผมรู้สึกเหมือนความพิการของผมมันหายไปเลย”
เมื่อคนที่คุณรักขอให้คุณทำสิ่งที่เหมือนเป็นไปไม่ได้
คำถามกลับมา ไม่ใช่ “แล้วจะทำได้ไหม?” แต่คือ “ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง เราถึงจะทำได้”
***วุฒินล***
(ข้อมูลจาก – www.therunningweek.com)
