81 ปีหลังการประชุมยัลตา ที่กำหนดทิศทางระเบียบโลกหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ ผู้นำสหรัฐ ประธานาธิบดีวลาดิเมียร์ ปูติน ผู้นำรัสเซีย และประธานาธิบดีสี จิ้นผิง ผู้นำจีน พบกันที่เมืองเซินเจิ้นของจีน เมื่อวันที่ 19 พ.ย. ท่ามกลางความขัดแย้งระหว่างมหาอำนาจและสงครามหลายสมรภูมิ การประชุมครั้งนี้จึงถูกจับตาว่าอาจเป็น “ยัลตาครั้งใหม่” แม้บริบทของโลกจะเปลี่ยนไปอย่างมากก็ตาม
ย้อนกลับไปเมื่อเดือนก.พ. 2488 ขณะที่สงครามโลกครั้งที่สองกำลังเข้าสู่ช่วงสุดท้าย ผู้นำมหาอำนาจฝ่ายสัมพันธมิตร 3 ประเทศ ณ เวลานั้น ได้แก่ ประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. รูสเวลต์ ผู้นำสหรัฐ เซอร์วินสตัน เชอร์ชิลล์ นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร และนายโจเซฟ สตาลิน เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต เดินทางไปพบกันที่พระราชวังลิวาเดีย ในเมืองยัลตา บนคาบสมุทรไครเมีย เพื่อหารือเกี่ยวกับอนาคตของโลกหลังสงคราม

การประชุมครั้งนั้นซึ่งยาวนานถึง 8 วัน ไม่ได้เป็นเพียงการประสานความร่วมมือของประเทศพันธมิตร แต่ยังเป็นเวทีที่มหาอำนาจทั้งสามร่วมกำหนดทิศทางทางการเมืองและความมั่นคงของหลายประเทศ โดยเฉพาะยุโรปตะวันออก ซึ่งต่อมากลายเป็นพื้นที่อิทธิพลของสหภาพโซเวียต และเป็นจุดเริ่มต้นของความตึงเครียดที่นำไปสู่สงครามเย็น
อีกราว 81 ปีต่อมา โลกจับตามองการพบหารือกันระหว่างทรัมป์ ปูติน และสี ซึ่งเกิดขึ้นนอกรอบการประชุมสุดยอดความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก หรือเอเปค ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 18-19 พ.ย. ร เมืองเซินเขิ้น
การพบกันครั้งนี้แน่นอนว่า ได้รับความสนใจเป็นพิเศษ เนื่องจากเป็นการรวมตัวของผู้นำสามประเทศที่มีคลังอาวุธนิวเคลียร์ขนาดใหญ่ที่สุดในโลก และต่างมีบทบาทสำคัญต่อทิศทางความมั่นคงระหว่างประเทศ จนเกิดการเปรียบเทียบกับการประชุมยัลตา เมื่อปี 2488 และคำถามสำคัญว่า เซินเจิ้นจะกลายเป็นยัลตา 2.0 หรือไม่
แม้ภาพการปรากฏตัวร่วมกันของผู้นำสามประเทศมหาอำนาจ อาจมีความคล้ายคลึงกัน แต่เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์โลก ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ และเป้าหมายของการประชุม จะพบว่าทั้งสองเหตุการณ์มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ
จากพันธมิตรในสงคราม สู่คู่แข่งในโลกหลายขั้ว
การประชุมยัลตาเกิดขึ้นในช่วงที่ฝ่ายสัมพันธมิตรกำลังมีชัยเหนือฝ่ายอักษะ กองทัพแดงของสหภาพโซเวียตเคลื่อนกำลังเข้าใกล้กรุงเบอร์ลิน ขณะที่กองทัพพันธมิตรตะวันตกกำลังรุกคืบข้ามแม่น้ำไรน์เข้าสู่ดินแดนเยอรมนี
แม้ผู้นำทั้งสามคนจะมีความระแวงต่อกัน และมีเป้าหมายทางการเมืองแตกต่างกัน แต่ในเวลานั้นพวกเขายังเป็นพันธมิตรอย่างเป็นทางการ โดยมีศัตรูร่วมกันคือเยอรมนีภายใต้ระบอบนาซีและญี่ปุ่น เป้าหมายหลักจึงเป็นการวางแผนจัดระเบียบโลกหลังชัยชนะ และป้องกันไม่ให้เกิดสงครามครั้งใหญ่ขึ้นอีก
อย่างไรก็ตาม การประชุมที่เมืองเซินเจิ้นเกิดขึ้นในสถานการณ์ที่แตกต่างออกไปอย่างมาก เพราะสหรัฐ จีน และรัสเซียไม่ได้เป็นพันธมิตรที่ร่วมต่อสู้กับศัตรูเดียวกัน แต่เป็นประเทศที่มีผลประโยชน์และเป้าหมายทางยุทธศาสตร์แตกต่างกัน
สหรัฐกับจีนแข่งขันกันทั้งด้านเศรษฐกิจ การค้า เทคโนโลยี และอิทธิพลทางการเมืองในภูมิภาคอินโด-แปซิฟิก ขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐกับรัสเซียยังคงตึงเครียดจากสงครามในยูเครน ส่วนจีนกับรัสเซียมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดและร่วมมือกันในหลายด้าน แต่ไม่ได้เป็นพันธมิตรทางทหารภายใต้สนธิสัญญาที่มีพันธกรณีร่วมกันเหมือนพันธมิตรทางทหารบางกลุ่ม
นอกจากนี้ สถานการณ์ความขัดแย้งในตะวันออกกลาง โดยเฉพาะสงครามอิหร่าน ยังเป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่เพิ่มความซับซ้อนให้กับการเมืองระหว่างประเทศ
ดังนั้น หากยัลตาคือการประชุมของฝ่ายที่กำลังจะได้รับชัยชนะเพื่อกำหนดผลลัพธ์หลังสงคราม เซินเจิ้นก็อาจเป็นเวทีที่คู่แข่งทางยุทธศาสตร์พยายามหาทางควบคุมความขัดแย้ง ไม่ให้สถานการณ์บานปลายจนกระทบต่อผลประโยชน์ของตนเอง
สามผู้นำ สามมหาอำนาจ แต่น้ำหนักทางการเมืองไม่เท่ากัน
แม้การประชุมทั้งสองครั้งจะมีผู้นำสามประเทศเข้าร่วมเหมือนกัน แต่ดุลอำนาจของแต่ละฝ่ายมีความแตกต่างกัน
ในปี 2488 สหราชอาณาจักรภายใต้การนำของเชอร์ชิลล์ยังเป็นมหาอำนาจสำคัญ แต่กำลังเผชิญกับความเสียหายทางเศรษฐกิจและการทหารอย่างหนักจากสงคราม ขณะที่สหรัฐกำลังก้าวขึ้นเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจและการทหารของโลก ส่วนสตาลินมีอำนาจต่อรองอย่างมากจากการที่กองทัพโซเวียตเข้าควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ในยุโรปตะวันออก
การมีทหารอยู่ในพื้นที่จริงทำให้สตาลินมีอำนาจต่อรองเหนือคู่เจรจา เพราะแม้จะมีการตกลงทางการทูตอย่างไร แต่การควบคุมดินแดนในเวลานั้นย่อมมีความสำคัญต่อผลลัพธ์ในระยะยาว
ส่วนในปี 2569 สหรัฐยังคงเป็นมหาอำนาจอันดับหนึ่งของโลกทั้งด้านเศรษฐกิจและการทหาร จีนก้าวขึ้นมาเป็นประเทศซึ่งมีขนาดเศรษฐกิจใหญ่เป็นอันดับสองของโลก มีฐานการผลิต เทคโนโลยี และอิทธิพลทางเศรษฐกิจที่ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังเป็นเจ้าภาพการประชุมครั้งนี้ด้วย
ขณะที่รัสเซียมีขนาดเศรษฐกิจเล็กกว่าสหรัฐและจีนอย่างมาก แต่ยังคงเป็นมหาอำนาจด้านอาวุธนิวเคลียร์ จากการมีหัวรบนิวเคลียร์ในคลังแสงมากที่สุดในโลก และมีบทบาทสำคัญต่อความมั่นคงของยุโรปจากสงครามในยูเครน
สิ่งซึ่งน่าสนใจที่สุดคือสถานะของจีนที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง หากย้อนกลับไปในการประชุมยัลตา จีนไม่ได้เป็นหนึ่งในประเทศที่เข้าร่วมโต๊ะเจรจา ทั้งที่เป็นหนึ่งในประเทศหลักที่กำลังต่อสู้กับญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
ยิ่งไปกว่านั้น ข้อตกลงลับที่ยัลตายังเปิดทางให้สหภาพโซเวียตได้รับสิทธิพิเศษหลายประการในแมนจูเรีย รวมถึงท่าเรือต้าเหลียน การเช่าฐานทัพเรือพอร์ตอาร์เธอร์ และสิทธิในการใช้ทางรถไฟบางสาย เพื่อแลกกับการที่สหภาพโซเวียตจะเข้าร่วมสงครามกับญี่ปุ่น โดยไม่ได้ปรึกษาหารือกับรัฐบาลของนายเจียง ไคเช็กโดยตรง
จากประเทศที่มหาอำนาจอื่นสามารถตัดสินใจเกี่ยวกับผลประโยชน์ในดินแดนของตนได้โดยไม่ต้องเข้าร่วมการเจรจา จีนในปี 2569 กลับกลายเป็นเจ้าภาพซึ่งมีบทบาทสำคัญในการกำหนดเงื่อนไขและจัดเวทีให้ผู้นำสหรัฐกับรัสเซียมาพบกัน
วาระการประชุม จากการจัดระเบียบโลกสู่การควบคุมความเสี่ยง
การประชุมยัลตามีวาระที่ชัดเจนและเกี่ยวข้องโดยตรงกับการกำหนดอนาคตของประเทศต่าง ๆ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยมีทั้งประเด็นการแบ่งเขตยึดครองเยอรมนีและกรุงเบอร์ลิน การกำหนดพรมแดนโปแลนด์ใหม่ ตลอดจนการจัดตั้งองค์การสหประชาชาติ
ที่ประชุมยังเห็นชอบปฏิญญาว่าด้วยยุโรปที่ได้รับการปลดปล่อย ซึ่งให้คำมั่นว่าจะสนับสนุนการจัดการเลือกตั้งเสรีในประเทศต่าง ๆ หลังสงคราม แต่คำมั่นดังกล่าวไม่ได้เกิดขึ้นจริงในยุโรปตะวันออกหลายประเทศ ซึ่งตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของสหภาพโซเวียตในเวลาต่อมา
อีกหนึ่งข้อตกลงสำคัญคือการที่สหภาพโซเวียตจะเข้าร่วมสงครามกับญี่ปุ่น หลังสงครามในยุโรปสิ้นสุดลง ซึ่งได้รับผลตอบแทนเป็นดินแดนซาคาลินใต้และหมู่เกาะคูริล รวมถึงสิทธิประโยชน์ในภูมิภาคแมนจูเรีย
ตรงกันข้าม วาระที่เปิดเผยสำหรับการประชุมเซินเจิ้นยังมีขอบเขตจำกัดกว่า โดยสหรัฐระบุว่า ทรัมป์ต้องการหารือเกี่ยวกับการลดคลังอาวุธนิวเคลียร์และสถานการณ์สงครามอิหร่าน แต่ยังไม่คาดว่าจะนำประเด็นสงครามยูเครนเข้าสู่การหารือสามฝ่าย เนื่องจากสหรัฐมีช่องทางเจรจากับยูเครนและรัสเซียแยกต่างหากอยู่แล้ว
อย่างไรก็ตาม ท่าทีของรัสเซียกลับแตกต่างออกไป นายยูริ อูชาคอฟ ที่ปรึกษาด้านนโยบายต่างประเทศของทำเนียบเครมลิน กล่าวภายหลังปูตินพบกับนายสตีฟ วิตคอฟฟ์ และนายจาเร็ด คุชเนอร์ ผู้แทนของสหรัฐ ที่กรุงมอสโก ว่าผู้นำรัสเซียและสหรัฐจะหารือเรื่องการยุติสงครามยูเครนต่อ ในการประชุมที่เมืองเซินเจิ้นด้วย
ความเห็นที่ไม่ตรงกันระหว่างสองฝ่ายทำให้เกิดคำถามว่า สงครามยูเครนจะถูกกันออกจากวาระอย่างแท้จริง หรือจะกลายเป็นประเด็นสำคัญที่ผู้นำทั้งสามหยิบยกขึ้นมาหารือกันอย่างไม่เป็นทางการ
แม้การประชุมที่เมืองเซินเจิ้นไม่มีการลงนามข้อตกลงแบ่งดินแดนหรือกำหนดพรมแดนใหม่ในลักษณะเดียวกับการหารือที่เมืองยัลตา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าการประชุมจะไม่มีผลต่อทิศทางการเมืองระหว่างประเทศ เพราะข้อตกลงสำคัญบางอย่างอาจเกิดขึ้นผ่านความเข้าใจร่วมกันหรือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ โดยไม่จำเป็นต้องปรากฏอยู่ในแถลงการณ์อย่างเป็นทางการ
ประเทศที่ไม่ได้อยู่บนโต๊ะ อาจเป็นผู้ได้รับผลกระทบมากที่สุด
หนึ่งในบทเรียนสำคัญจากการประชุมยัลตาคือ ประเทศที่ได้รับผลกระทบจากข้อตกลงมากที่สุดกลับไม่ได้มีส่วนร่วมในการตัดสินใจ
โปแลนด์เป็นตัวอย่างชัดเจนที่สุด เนื่องจากเป็นประเทศที่สหราชอณาจักรประกาศสงครามกับเยอรมนี ในปี 2482 เพื่อปกป้องเอกราช แต่หลังสงครามกลับต้องตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของสหภาพโซเวียต ขณะที่ประเทศอื่น ๆ ในยุโรปตะวันออกก็เผชิญชะตากรรมในลักษณะใกล้เคียงกัน
ด้วยเหตุนี้ คำว่า “ยัลตา” จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของการที่มหาอำนาจตกลงแบ่งเขตอิทธิพลและกำหนดอนาคตของประเทศเล็กโดยที่ประเทศเหล่านั้นไม่มีสิทธิร่วมตัดสินใจ
ความกังวลในลักษณะเดียวกันกำลังเกิดขึ้นกับการประชุมเซินเจิ้น โดยเฉพาะในยูเครน ซึ่งกำลังเผชิญสงครามกับรัสเซีย
ประธานาธิบดีโวโลดิเมียร์ เซเลนสกี ผู้นำยูเครน กล่าวว่า ยูเครนไม่ต้องการให้การประชุมระหว่างผู้นำมหาอำนาจกลายเป็นยัลตาครั้งที่ 2, 3 หรือ 4 ที่นำไปสู่การแบ่งเขตอิทธิพลกันใหม่
ความกังวลดังกล่าวสะท้อนความหวาดระแวงว่า สหรัฐและรัสเซียอาจหารือเกี่ยวกับอนาคตของยูเครนโดยที่รัฐบาลเคียฟไม่ได้มีส่วนร่วม ขณะที่จีนก็อาจมีบทบาทในการกำหนดข้อตกลงหรือความเข้าใจที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ทางยุทธศาสตร์ของแต่ละฝ่าย
ทั้งนี้ สิ่งที่ปูตินต้องการอาจเป็นการแสดงให้ประชาคมโลกเห็นว่า รัสเซียมีสถานะเป็นประเทศที่สามารถร่วมตัดสินใจเกี่ยวกับอนาคตของยูเครนกับผู้นำสหรัฐและจีนได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ชาวยูเครนและยุโรปยอมรับได้ยาก
นอกจากยูเครนแล้ว ยังมีอีกหลายฝ่ายที่อาจได้รับผลกระทบจากการประชุมครั้งนี้ ทั้งสหภาพยุโรป ( อียู ) ซึ่งมีความกังวลว่าตนเองอาจถูกกันออกจากการหารือเรื่องความมั่นคงในทวีปยุโรป ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ที่ต้องจับตาความเป็นไปได้ในการเจรจาลดอาวุธนิวเคลียร์ ตลอดจนไต้หวันที่ต้องประเมินท่าทีของสหรัฐและจีนต่อสถานการณ์ในช่องแคบไต้หวัน
แม้กระทั่งอิหร่านซึ่งเป็นหนึ่งในประเด็นที่คาดว่าจะถูกหยิบยกขึ้นหารือ ก็ไม่มีตัวแทนเข้าร่วมการประชุมโดยตรง
อย่างไรก็ตาม รัฐบาลมอสโกพยายามปฏิเสธการเปรียบเทียบกับการประชุมยัลตา นายดมิทรี เปสคอฟ โฆษกทำเนียบเครมลิน กล่าวว่า ข้อตกลงใดก็ตามที่เกิดขึ้นในการประชุมเซินเจิ้นจะไม่สามารถบังคับใช้กับประเทศอื่นได้
ท่าทีดังกล่าวอาจช่วยลดความกังวลได้ในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่อาจลบคำถามเกี่ยวกับบทบาทของมหาอำนาจทั้งสามในการกำหนดทิศทางของประเทศที่ไม่ได้อยู่ร่วมโต๊ะเจรจา

จากไครเมียถึงเซินเจิ้น สัญลักษณ์ของโลกสองยุค
นอกเหนือจากตัวผู้นำและวาระการประชุมแล้ว สถานที่จัดการประชุมทั้งสองครั้งยังมีความหมายทางประวัติศาสตร์และการเมืองที่น่าสนใจ
เมืองยัลตาตั้งอยู่บนคาบสมุทรไครเมีย ซึ่งรัสเซียผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเมื่อปี 2557 และกลายเป็นหนึ่งในต้นเหตุสำคัญของความขัดแย้งกับยูเครนจนถึงปัจจุบัน สถานที่ซึ่งเคยเป็นเวทีให้มหาอำนาจหารือเกี่ยวกับการจัดระเบียบโลก จึงยังคงเชื่อมโยงกับข้อพิพาทด้านดินแดนและอธิปไตยในยุคปัจจุบัน
ส่วนเมืองเซินเจิ้นเป็นภาพสะท้อนของการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและอำนาจของจีน จากหมู่บ้านชาวประมงขนาดเล็ก สู่การเป็นหนึ่งในศูนย์กลางเทคโนโลยี อุตสาหกรรม และนวัตกรรมที่สำคัญของโลกภายในเวลาเพียงไม่กี่ทศวรรษ
การเลือกเมืองเซินเจิ้นเป็นสถานที่จัดการประชุมจึงมีความหมายมากกว่าการเป็นเจ้าภาพทางการทูต เพราะยังสะท้อนภาพจีนในฐานะมหาอำนาจที่เติบโตจากการพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยี และสามารถจัดเวทีให้ผู้นำของสองมหาอำนาจที่มีความขัดแย้งกันมาพบปะได้
อีกหนึ่งจุดที่น่าสนใจ คือผู้ร่วมคณะเยือนจีนของฝ่ายสหรัฐ มีนักธุรกิจด้านเทคโนโลยีหลายคน หนึ่งในนั้นคือ นายอีลอน มัสก์ จึงอนุมานได้ว่า หากเมื่อปี 2488 อำนาจของประเทศต่าง ๆ ถูกประเมินจากกำลังทหาร จำนวนกองพล และกองเรือรบ ในปี 2569 อิทธิพลของบริษัทเทคโนโลยี การควบคุมห่วงโซ่อุปทาน และความสามารถในการพัฒนานวัตกรรมก็กลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของอำนาจต่อรองระหว่างประเทศเช่นกัน
ยัลตาใหม่ ทั้งเหมือนและแตกต่าง
เมื่อพิจารณาโดยรวม การเรียกการประชุมเซินเจิ้นว่าเป็นยัลตาครั้งใหม่อาจถูกต้องเพียงบางส่วน
ในด้านที่แตกต่างกัน โลกปี 2569 ไม่มีประเทศใดที่สามารถประกาศชัยชนะอย่างเด็ดขาดและใช้อำนาจทางทหารเข้าควบคุมดินแดนของประเทศอื่นได้ในวงกว้าง เหมือนที่กองทัพสหภาพโซเวียตทำในยุโรปตะวันออก เมื่อปี 2488
นอกจากนี้ ระเบียบโลกในปัจจุบันยังมีผู้เล่นมากกว่าสามมหาอำนาจ ทั้งอินเดีย ตุรกี บราซิล และกลุ่มประเทศอาเซียน ซึ่งมีบทบาททางเศรษฐกิจและการเมืองเพิ่มขึ้น การที่ทรัมป์เดินทางไปร่วมการประชุมสมาคมประชาชาติแห่งเอเขียตะวันออกเฉียงใต้ ( อาเซียน ) ที่ฟิลิปปินส์ก่อนมุ่งหน้าสู่เมืองเซินเจิ้น ยังสะท้อนให้เห็นว่าเวทีระหว่างประเทศไม่ได้จำกัดอยู่เพียงการตัดสินใจของสหรัฐ จีน และรัสเซีย
ในอีกด้านหนึ่ง สิ่งที่ทำให้การเปรียบเทียบกับยัลตายังคงมีน้ำหนัก คือแนวคิดเรื่องเขตอิทธิพลของมหาอำนาจ อย่างไรก็ตาม ประวัติศาสตร์ของยัลตาเองก็เป็นเครื่องเตือนใจว่า ข้อตกลงระหว่างมหาอำนาจไม่ได้รับประกันว่าจะนำไปสู่สันติภาพอย่างยั่งยืน เพราะคำมั่นเรื่องการเลือกตั้งเสรีในยุโรปตะวันออกไม่เกิดขึ้นจริง และพันธมิตรที่เคยร่วมมือกันต่อสู้ในสงครามโลกครั้งที่สอง ก็กลายเป็นคู่ขัดแย้งในสงครามเย็นภายในเวลาเพียงไม่กี่ปี
สิ่งที่โลกต้องจับตาหลังเซินเจิ้น
การประชุมยัลตาและเซินเจิ้นมีจุดร่วมสำคัญคือ การที่ผู้นำมหาอำนาจสามประเทศพบกันในช่วงเวลาที่โลกกำลังเผชิญความไม่แน่นอน และประเทศที่ไม่ได้เข้าร่วมต่างวิตกกังวลว่าผลการหารืออาจส่งผลต่ออนาคตของตนเอง
แต่ความแตกต่างสำคัญอยู่ที่โครงสร้างอำนาจของโลก ยัลตาเป็นการประชุมเพื่อกำหนดผลลัพธ์หลังชัยชนะในสงคราม ขณะที่เซินเจิ้นเป็นความพยายามควบคุมความเสี่ยงในโลกที่ไม่มีมหาอำนาจใดสามารถกำหนดกติกาได้เพียงฝ่ายเดียว
สิ่งที่ต้องจับตาหลังวันที่ 19 พ.ย. จึงไม่ได้อยู่ที่ภาพการจับมือหรือถ้อยแถลงของผู้นำทั้งสามเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรมของการหารือ หากการประชุมสามารถนำไปสู่ความร่วมมือด้านความมั่นคงและลดความเสี่ยงของสงครามครั้งใหญ่ได้ในระยะยาวจริง ก็อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการประสานผลประโยชน์ระหว่างมหาอำนาจในโลกหลายขั้ว
เพราะท้ายที่สุดแล้ว คำถามสำคัญอาจไม่ใช่ว่าเซินเจิ้นจะเป็นยัลตา 2.0 หรือไม่ แต่คือมหาอำนาจทั้งสามจะใช้โอกาสในการพบกันครั้งนี้เพื่อสร้างเสถียรภาพให้โลก หรือเพื่อกำหนดกติกาที่ตอบสนองผลประโยชน์ของตนเอง โดยปล่อยให้ประเทศอื่นต้องรับผลจากการตัดสินใจนั้น.หรือเพียงแค่ถ่ายภาพร่วมกัน และหารือพอเป็นพิธี.
ภัทราพร ไพบูลย์ศิลป
เครดิตภาพ : REUTERS, GETTY IMAGES



