เมื่อวันที่ 4 ต.ค. พล.ต.ต.รมย์สิทธิ์ วีริยาสรร สมาชิกวุฒิสภา (สว.) โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัวเกี่ยวกับการปฏิรูประบบบริหารจัดการน้ำ ว่า จาก “กระดุม” สู่ “ซิป”: ถึงเวลาปฏิรูประบบบริหารจัดการน้ำให้เป็นหนึ่งเดียวทั้งระบบ
…………………….
หลายคนบอกว่า.. บ้านเราไม่สามารถแก้ปัญหาน้ำได้ คงจะเป็นเพราะ ‘ติดกระดุมเม็ดแรกผิดหรือเปล่า? ‘
หลายคนแย้งแบบทีเล่น.! .. แต่เป็นความจริงว่า…”ยุคนี้ เขาไม่ติดกระดุมกันแล้ว เขาใช้ซิปแทน.!”
และเสริมต่อว่า.. แม้ว่ากระดุมเม็ดแรกจะติดถูก..เม็ดที่สองก็อาจลืมติด หรือเม็ดที่สามอาจติดไม่แน่น.. แถมบางครั้งติดกระดุมเม็ดแรกถูก แต่ระหว่างทางก็ยังมีโอกาสหลุดหรือผิดพลาดได้…เพราะว่ากระดุมแต่ละเม็ด ติดกันคนละที ติดทีละเม็ด แยกอิสระจากกัน
ปัญหาน้ำนั้นก็เช่นกัน ก็ต้องปรับเปลี่ยนวิธีคิดใหม่ ไม่ควรใช้วิธีการแบบติดกระดุมอีกต่อไป ถึงเวลาต้องใช้ระบบซิปเข้ามาทดแทน…”
????“กระดุม” แก้เป็นจุดๆ แต่ “ซิป” ทำงานเป็นระบบสัมพันธ์กัน
ลองนึกถึง “ซิปเสื้อ” ครับ ซิปไม่ได้ประกอบด้วยชิ้นส่วนเดียว แต่ประกอบด้วยฟันซิป ตัวเลื่อน และส่วนประกอบต่าง ๆ ที่ต้องทำงานสัมพันธ์กัน ถ้าฟันซี่หนึ่งขัด ตัวเลื่อนติด หรือส่วนประกอบส่วนใดส่วนหนึ่งทำงานผิดจังหวะ ซิปทั้งระบบก็อาจรูดต่อไม่ได้
นี่คือหัวใจสำคัญ …กระดุมผิดหนึ่งเม็ด ยังพอใส่เสื้อได้ แต่ซิปติดเพียงจุดเดียว ทั้งระบบอาจไปต่อไม่ได้
เพราะฉะนั้น “ระบบซิป” จึงไม่ใช่แค่การเอาหลายหน่วยงานมานั่งประชุมร่วมกัน แต่หมายถึง การทำให้ทุกส่วนเชื่อมโยงและทำงานไปในทิศทางเดียวกัน
???? แล้วน้ำเกี่ยวอะไรกับ “ซิป” ? :
น้ำไม่เคยเดินตามเส้นแบ่งของกระทรวง น้ำไม่ได้รู้ว่า ตรงนี้เป็นพื้นที่ของหน่วยงานไหน ตรงนั้นเป็นเขตของจังหวัดอะไร…น้ำเดินตาม ภูมิประเทศ ลุ่มน้ำ ป่า ดิน ฝน และแรงโน้มถ่วง
ฝนตกบนภูเขา น้ำไหลผ่านป่า ลงสู่ดิน ลงสู่ลำห้วย ลงแม่น้ำ เข้าสู่พื้นที่เกษตร เข้าสู่เมือง และท้ายที่สุดก็ลงสู่ทะเล…ทุกอย่างเชื่อมโยงกัน
ดังนั้น การบริหารน้ำ จึงเชื่อมโยงกับ.. ป่า→คาร์บอนเครดิต →โลกร้อน→ ดิน → น้ำ (ท่วม/แล้ง/เน่าเสีย/ภัยพิบัติ/การเตือนภัย-กู้ภัย)→ เกษตร → เมือง →ผังเมือง→กฏหมาย→โครงสร้างพื้นฐาน → เศรษฐกิจ /ความยากจน→ ภูมิคุ้มกัน/คุณภาพชีวิตของประชาชนฯลฯ
ถ้าส่วนหนึ่งมีปัญหา ผลกระทบอาจส่งต่อไปยังส่วนอื่น นี่คือเหตุผลที่การบริหารน้ำ อาจต้องเปลี่ยนจากการมองแบบ “กระดุม” ไปสู่การมองแบบ “ซิปทั้งระบบ”
????“ระบบซิป” ไม่ใช่แค่ “บูรณาการ”
คำว่า “บูรณาการ” เราพูดกันมานาน แต่การบูรณาการที่แท้จริง ไม่ใช่เพียงการให้หน่วยงานต่าง ๆ มาทำงานร่วมกัน
คำถามสำคัญกว่าคือ…
*ทุกหน่วยงานกำลังมองเป้าหมายเดียวกันหรือไม่?
*มีข้อมูลชุดเดียวกันหรือไม่?
*วางแผนบนพื้นที่เดียวกันหรือไม่?
*ใช้งบประมาณเพื่อผลลัพธ์ร่วมกันหรือไม่?
*และเมื่อเกิดปัญหา ใครเป็นคนเชื่อมทั้งระบบให้เดินไปในทิศทางเดียวกัน?”
.. นี่ต่างหากคือหัวใจของ “ระบบซิป”..
???? จาก “แก้จุด” สู่ “แก้ระบบ”
การบริหารน้ำอาจต้องเปลี่ยนวิธีคิดอย่างน้อย 6 เรื่อง :
หนึ่ง — จาก’หน่วยงาน’..เป็นศูนย์กลาง → สู่ ‘ลุ่มน้ำและระบบ’.. เป็นศูนย์กลาง เพราะน้ำไม่ได้หยุดอยู่ที่เขตอำนาจ ของหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่ง
สอง — จากงบประมาณ..’แยกส่วน’ → สู่ ‘เป้าหมายและผลลัพธ์ร่วม’ ไม่ใช่ต่างคนต่างทำโครงการของตัวเอง แต่ถามว่าเงินทุกบาทช่วยลดความเสี่ยงของประชาชนได้อย่างไร
สาม — จากข้อมูลที่กระจัดกระจาย → สู่ข้อมูลที่เชื่อมโยงกัน เพราะถ้าข้อมูลไม่เชื่อมกัน การตัดสินใจก็อาจเดินคนละทิศ
สี่ — จากรัฐทำทุกอย่าง → สู่รัฐเป็นผู้เชื่อมระบบ ให้ท้องถิ่น ชุมชน เกษตรกร และประชาชนมีส่วนร่วมในการจัดการพื้นที่ของตัวเอง ภายใต้ข้อมูลและมาตรฐานที่เชื่อมโยงกัน
ห้า — จากรอให้เกิดภัย → สู่การสร้างภูมิคุ้มกันก่อนเกิดภัย ไม่ใช่รอให้น้ำท่วมแล้วค่อยแก้ แต่ต้องมองตั้งแต่ต้นน้ำ กลางน้ำ ปลายน้ำ รวมถึงการใช้ที่ดิน เมือง และการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศ
หก— จากกฏหมายที่ขวางธรรมชาติ→สู่กฏเกณฑ์ที่เป็นหนึ่งเดียวกับธรรชาติ
????“ยิงปืนนัดเดียว ได้นกทั้งฝูง” ในความหมายของระบบ
การคิดแบบระบบ ไม่ได้หมายความว่าเราจะทำโครงการเดียวแล้วแก้ทุกปัญหาได้ แต่หมายถึง หนึ่งการลงทุนสามารถสร้างประโยชน์ได้หลายด้านพร้อมกัน
ตัวอย่างเช่น ..พื้นที่หนึ่งอาจทำหน้าที่เป็นทั้งพื้นที่รับน้ำ พื้นที่เก็บน้ำ พื้นที่เกษตร พื้นที่ฟื้นฟูระบบนิเวศ และช่วยลดความเสี่ยงของชุมชน …นี่คือการออกแบบที่มอง”ผลลัพธ์ทั้งระบบ” ไม่ใช่มองเพียงว่า “โครงการนี้ทำเสร็จหรือยัง?” แต่ถามว่า “เมื่อทำแล้ว ระบบดีขึ้นอย่างไร?”
????และนี่คือ สิ่งที่สำคัญกว่าการ “ถอดบทเรียน”
เราไม่ควรหยุดอยู่แค่คำว่า “ถอดบทเรียน”เพราะบทเรียนมาจากอดีต แต่ปัญหากำลังเดินไปข้างหน้า เราจึงควรถาม 3 คำถาม พร้อมกัน:
*อดีต — เกิดอะไรขึ้น?
*ปัจจุบัน — วันนี้กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างไร?
*อนาคต — อีก 10 หรือ 20 ปีข้างหน้า เราอาจกำลังเผชิญอะไร?
เพราะการบริหารน้ำที่ดี ไม่ใช่เพียงการจำว่า “ปีที่แล้วน้ำท่วมตรงไหน” แต่ต้องรู้ด้วยว่า “ครั้งต่อไปอาจเกิดอะไรขึ้น และเราจะเตรียมระบบอย่างไร?” นี่คือการเปลี่ยนจาก “ถอดบทเรียน” สู่การ “เรียนรู้เพื่อออกแบบอนาคต”
????จาก..’ กระดุม สู่ ซิป’
กระดุมสอนเราว่า ถ้าเม็ดแรกผิด เม็ดต่อไปก็อาจผิดตาม
แต่ซิปสอนเราว่า ทุกส่วนต้องเชื่อมกัน ทุกส่วนต้องทำงานสัมพันธ์กัน และทุกส่วนต้องเดินไปข้างหน้าด้วยกัน
ดังนั้น โจทย์ของการบริหารน้ำวันนี้ อาจไม่ใช่เพียงการถามว่า “กระดุมเม็ดไหนผิด?” แต่อาจต้องถามว่า “ซิปทั้งระบบกำลังติดตรงไหน?”
และเมื่อพบจุดที่ติดขัด คำถามต่อไปคือ เราจะทำอย่างไรให้ทั้งระบบกลับมาเดินไปด้วยกันได้? เพราะ…น้ำไม่เคยเดินตามเส้นแบ่งของหน่วยงาน แล้วทำไมระบบบริหารน้ำของเราต้องแยกกันเดิน?
*จาก กระดุม → สู่ซิป
*จาก การแก้เป็นจุด → สู่การมองทั้งระบบ
*จาก โครงการ → สู่ผลลัพธ์
*จาก งบประมาณแยกส่วน → สู่เป้าหมายร่วม
*จาก ถอดบทเรียน → สู่การออกแบบอนาคต
นี่อาจเป็นอีกมุมหนึ่งของการปฏิรูประบบบริหารจัดการน้ำ ไม่ใช่เพียงทำให้แต่ละหน่วยงาน “ทำงานดีขึ้น” แต่ต้องทำให้ทั้งระบบ “เป็นหนึ่งเดียวกัน แบบไร้รอยต่อ”.
