เรียกได้ว่าเป็นเรื่องราวที่ชาวเน็ต และแฟนคลับกำลังให้ความสนใจกันอยู่ไม่น้อย หลังนักแสดงหนุ่มวัยรุ่นดัง “โนอึล-ณัฐรัชต์ ตังวาย” ที่ได้ถูกสายการบินชื่อดังเท พร้อมประกาศยกเลิกไฟล์ทบิน แถมยังถูกไล่เป็นหมูเป็นหมาไม่ให้ยืนรอกระเป๋าอีกด้วย โดยโนอึลได้โพสต์ข้อความระบุว่า “มาคุยกันหน่อยสิ ไล่ลูกค้าบอกให้ออกไปจากบริเวณนีั ส่วนกระเป๋าจะรับคืนยังไงเดี๋ยวแจ้ง แต่ให้ออกไปก่อน เดินหนี คือ??? คือเงินอะไรยังไงติดต่อตรงไหน ถามเดินหนีคือ??? ไล่ลูกค้าเป็นหมูเป็นหมาเลยนะ??? ฮัลโหล!?”

นอกจากนี้ โนอึล ยังได้โพสต์ภาพผู้โดยสารจำนวนมากยืนเข้าแถวรออยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ พร้อมกับระบุข้อความว่า “อ่อออ คนถามว่าไปรับกระเป๋าตรงไหน ตอบแค่ ออกไปก่อนๆ ไม่รู้ๆ แล้วปิดไฟใส่หรอ อ่อๆเคๆๆ” และข้อความว่า “อะไรใหม่ๆ โดนไล่ไปนอนพื้นเย็นๆในสนามบิน เพราะ พนงบอก ไม่ใช่ความรับผิดชอบเขา ติดต่อต้นทางไม่ได้ ลาขาดเลยสายการบินนี้ นอนหน้าประตูทางเข้า55555 ไฟลทก็ยังไม่รู้จะมีไหม ให้รอเมลตอนเช้า”

ก่อนที่เจ้าตัวจะมาร่ายยาวเล่าละเอียดทั้งหมดว่า “ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน xxx รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น. ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น. พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น. และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ

ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า “แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?” พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน? ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย

ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่ หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า “แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก” กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “พรุ่งนี้ผมมีงานครับ” แล้วเดินออกไป คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ? ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน

หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า “สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?” “พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?” “แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?” “ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?” แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้ ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?” เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า “If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?”

ต่อ ถ้าคุณมีลูก หรือถ้าพวกเราเป็นครอบครัวของคุณ คุณจะยอมให้พวกเรานอนบนพื้นท่ามกลางอากาศหนาวแบบนี้จริง ๆ เหรอ? สิ่งที่ทำให้ผมตกใจคือเจ้าหน้าที่คนนั้นกลับหัวเราะ ก่อนจะถามผมกลับว่า “What should I do for you?” “แล้วคุณจะให้ผมทำอะไรให้ล่ะ?” ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างก็งงกับคำตอบที่ได้รับ หลังจากนั้นมีพนักงานร้องเพลงเสียงดังด้วยท่าทีที่ดูหงุดหงิด ซึ่งในความรู้สึกของผม เหมือนเป็นการพยายามไล่ให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ ผู้โดยสารชาวไทยหลายคนเริ่มเรียกร้องขอความช่วยเหลือเรื่องที่พัก รวมถึงสอบถามว่าสามารถออกเอกสารยืนยันการยกเลิกเที่ยวบินเพื่อใช้ดำเนินการขอเงินคืนได้หรือไม่ แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่หน้าที่ของเขา ให้ผู้โดยสารจองตั๋วใหม่เอง แล้วค่อยกลับไปขอ Refund ที่ประเทศไทย และเมื่อมีการพูดถึงการร้องเรียน ก็ได้รับคำตอบในทำนองว่า “จะฟ้องก็เรื่องของคุณ” สถานการณ์เริ่มตึงเครียดมากขึ้น มีการตะคอกใส่ผู้โดยสาร และเจ้าหน้าที่คนหนึ่งถึงขั้นบอกว่าจะเรียกตำรวจมาไล่เด็ก ๆ และผู้โดยสารชาวไทยออกจากพื้นที่

สุดท้ายผมจึงพยายามอธิบายกับผู้โดยสารคนอื่น ๆ ว่า “ออกมากันก่อนเถอะครับ ตอนนี้เราไม่มีทางเลือก ยังไงเราก็คงต้องออกไปรอข้างนอกก่อน” เพราะผมมองว่าการยืนโต้เถียงกันต่อไปก็คงไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น ผมกับครอบครัวจึงตัดสินใจออกมารับถุงนอนกับบิสกิตที่เจ้าหน้าที่จัดเตรียมไว้ให้ หลังจากนั้นพวกเราก็ถูกบอกให้ไปนอนบริเวณใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ตรงนั้นอากาศเย็นมาก และพื้นก็เย็นมากเช่นกัน ผมเป็นห่วงคุณพ่อกับคุณแม่มาก กลัวว่าท่านจะไม่สบายจากการต้องมานอนในสภาพอากาศแบบนี้ แต่ตอนนั้นพวกเราก็แทบไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากรอจนถึงเช้า เช้าวันต่อมา ผมตรวจสอบข้อมูลในแอปพลิเคชันของสายการบิน พบว่าเที่ยวบินของผมถูกเลื่อนเวลาอีก 2 รอบ ตอนแรกเปลี่ยนเป็นเวลา 11.00 น. และหลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นเวลา 15.00 น. ของวันนี้ ซึ่งผมเองก็ยังไม่รู้ว่าจะมีการเลื่อนออกไปอีกหรือไม่ เมื่อเดินขึ้นมาบริเวณเคาน์เตอร์เช็กอิน ก็พบกับแถวผู้โดยสารที่ยาวมาก เนื่องจากมีผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางในช่วงเช้าของวันนี้อยู่แล้ว และทางสายการบินนำผู้โดยสารที่ได้รับผลกระทบจากเที่ยวบินเมื่อคืนมารวมเช็กอินในช่วงเวลาเดียวกัน

ตอนนี้พวกเราจึงต้องมาต่อคิวอยู่บริเวณท้ายแถว ทั้งที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เมื่อคืนมา และแทบไม่ได้พักผ่อนกันเลย สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างสับสนมาก เพราะเท่าที่ได้ยินผู้โดยสารด้านหน้าพูดคุยกัน ดูเหมือนว่าเที่ยวบินของวันนี้ก็อาจมีปัญหาหรืออาจถูกยกเลิกอีก แต่ผมยังไม่สามารถยืนยันข้อมูลตรงนี้ได้ จนถึงตอนนี้ผมเองก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเราจะได้เดินทางกลับเมื่อไหร่ ผมก็บอกว่าผมเข้าใจดีว่าเครื่องบินสามารถเกิดปัญหาทางเทคนิคได้ และถ้าเครื่องบินไม่พร้อมใช้งาน การยกเลิกเที่ยวบินเพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสารย่อมเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือการจัดการกับผู้โดยสารหลังจากเกิดปัญหา ทำไมถึงต้องรอประกาศยกเลิกเที่ยวบินจนถึงเวลา 23.00 น. ทั้งที่ได้รับแจ้งว่าอะไหล่จะมาถึงในเช้าวันถัดไป? ทำไมผู้โดยสารถึงไม่ได้รับคำแนะนำที่ชัดเจนว่าต้องทำอย่างไรต่อ? ทำไมเด็กเล็กกว่า 100 คน รวมถึงผู้สูงอายุและครอบครัวอีกจำนวนมาก ถึงต้องมานอนบนพื้นสนามบินท่ามกลางอากาศหนาว โดยไม่มีการจัดหาที่พักที่เหมาะสม? และทำไมการที่ผู้โดยสารพยายามสอบถามถึงสิทธิและความช่วยเหลือที่ควรได้รับ ถึงกลายเป็นสถานการณ์ที่มีการตะคอก ขับไล่ และขู่ว่าจะเรียกตำรวจ?

ผมไม่ได้ต้องการสิทธิพิเศษอะไร และไม่ได้คิดว่าตัวเองควรได้รับการดูแลมากกว่าผู้โดยสารคนอื่น ผมแค่รู้สึกว่าทุกคนควรได้รับคำอธิบายและการปฏิบัติที่เหมาะสม โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ผู้โดยสารไม่ได้เป็นฝ่ายก่อให้เกิดปัญหา สำหรับผม สิ่งที่ทำให้รู้สึกแย่ที่สุดไม่ใช่การที่เครื่องบินเสีย แต่เป็นการเห็นเด็ก ๆ ผู้สูงอายุ และครอบครัวจำนวนมากต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ โดยไม่รู้ว่าจะได้รับความช่วยเหลืออย่างไร ผมหวังว่า xxx จะออกมาชี้แจงถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมถึงแนวทางรับผิดชอบต่อผู้โดยสารที่ได้รับผลกระทบในครั้งนี้ เพราะทุกคนมีงาน มีครอบครัว มีภาระหน้าที่ และมีเวลาที่สำคัญของตัวเองเหมือนกัน และผมคิดว่าคงไม่มีใครอยากให้พ่อแม่หรือลูกของตัวเองต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ครับ”

ก่อนที่ โนอึล จะโพสต์ความอัปเดตทิ้งท้ายว่า “ต่อ ตอน7โมงให้ผู้โดยสารมาต่อคิวพร้อมกับผู้โดยสารไฟลทเช้า ยืนรอกัน2-3 ชั่วโมง ไม่ได้เช็คอินเพราะทำไม่ทัน ไล่ผู้โดยสารเก่าตกค้างจากเมื่อคืนไปเช็คอินบ่ายแทน แล้วให้ยืนอีก 2ชั่วโมงเพื่อรับคูปองอาหาร 1500เยน = 200กว่าบาท นี่สงสารพ่อกับแม่เลยไม่ให้รอแล้ว พามาทานข้าวและมานั้งรอ 30กว่าชมแล้วในนาริตะ ไม่ได้ไปไหนสักที เลื่อนเป็นกี่โมงก็ยังไม่รู้ ไม่เคยคิดจะมาสายการบินนี้เลย ที่ต้องจองนี้ให้ทุกคนเพราะ flight มาทำงานเรา ถูกจองจากลูกค้าสายการบินนี่เลยอยากบินพร้อมๆกันกับทุกคน ลูกใครใครก็รัก xxx ถ้าเป็นลูกเป็นหลานคุณ จะปล่อยให้เขาไปนอนพื้นเย็นในอากาศ4องศาไหม เด็กๆไอกันทั้งคืน ทั้งกลัวทั้งสับสน เราต้องการคำอธิบายและการรับผิดชอบ พ่อแม่อายุจะ60 คุณจะปล่อยให้ท่านไปนอนกับพื้นหน้าประตูไหม ตอบ!”

ขอบคุณภาพ : noeullee_, @Noeul_lee6