อย่างไรก็ตาม กว่าเธอจะมายืน ณ จุดนี้ได้ก็ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมาแล้วมากมาย วันนี้ “ทีมวิถีชีวิต” อยากชวนไปทำความรู้จักชวนไปรู้จักเส้นทางของเด็กสาวผู้เริ่มต้นจากละครเวที ก่อนค้นพบว่าเสื้อผ้าก็สามารถเล่าเรื่องได้ไม่ต่างจากตัวละครบนเวที

“ความงามและความหม่นเศร้าอยู่ร่วมกันได้อย่างไร” เป็นคำถามจากวรรณกรรมกอธิกที่ “ไมก้า-ศศิมนัส บุนนาค” หลงใหล แต่เธอไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่ในหน้าหนังสือ แต่ค่อย ๆ กลายเป็นสารตั้งต้นของงานศิลปะ เมื่อเธอเลือกใช้แฟชั่นเป็นเครื่องมือสำรวจความหวัง ความกลัว และศรัทธาของมนุษย์ ก่อนถ่ายทอดผ่านผ้าไหมไทยในคอลเลกชัน “Mutelu” เพื่อเปลี่ยนภาพจำของพิธีกรรมและความเชื่อให้เป็นโครงสร้างเสื้อผ้าที่ร่วมสมัยและมีเอกลักษณ์ โดยไมก้า เล่าประวัติของเธอเพื่อให้เราได้รู้จักเธอมากขึ้นว่า เป็นลูกสาวคนเดียวของ “คุณพ่อ-ธลมณัส” และ “คุณแม่พิมลา” ซึ่งเธอเติบโตมาท่ามกลางศิลปะ หนังสือ และเรื่องเล่าครอบครัว ก่อนจะมารู้ว่าอยากออกแบบเสื้อผ้า เธอเคยหลงใหลในโลกละครเวที เพราะชอบเฝ้าดูตัวละครมีชีวิตขึ้นมาผ่านเครื่องแต่งกาย แสง สี และเรื่องเล่า ทำให้ทุกช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเธอจะเข้าค่ายกับรัชดาลัยเธยเตอร์ และเมื่อมีโอกาสก็จะไปชมละครเวทีทั้งในไทยและต่างประเทศ ซึ่งความสนใจนี้ถึงขั้นทำให้เธอตัดสินใจเลือกเรียนวิชา Drama

ต่อมาเมื่อก้าวสู่ช่วงวัยรุ่น ไมก้าเริ่มมองเห็นความสนใจของตัวเองชัดขึ้น โดยเธอหลงใหลการสร้างภาพ บุคลิก และอารมณ์ผ่านเครื่องแต่งกาย ทำให้จากความรักในศิลปะและการเล่าเรื่องก็ค่อย ๆ พาเธอก้าวมาสู่โลกของแฟชั่น ไมก้าบอกว่า ตอนนี้ศึกษาอยู่ชั้น Year 13 ที่โรงเรียนนานาชาติโชรส์เบอรี กรุงเทพฯ โดยก่อนหน้านี้เรียนที่โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัยจนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 แล้วจึงย้ายมาเรียนที่ Shrewsbury ตั้งแต่ Year 5 ส่วนเส้นทางจากละครเวทีสู่แฟชั่นนั้น เกิดขึ้นท่ามกลางช่วงวัยแห่งการทดลอง จนเธอค่อย ๆ ค้นพบว่าความสามารถและความสนใจของตนจะเติบโตไปในทิศทางใด

“ที่บ้านสนับสนุนให้ไมก้าได้ทดลองทุกสิ่งด้วยตัวเอง และด้วยความที่คุณพ่อเคยทำงานเป็นผู้บริหารใน AIA และคุณแม่เคยทำงานด้านโฆษณา ไมก้าจึงเติบโตท่ามกลางผู้ใหญ่ที่เข้าใจทั้งงานสร้างสรรค์ การสื่อสาร และโลกธุรกิจ” เธอเล่าถึงความโชคดีที่ครอบครัวสนับสนุนให้เธอได้กล้าทดลองสิ่งใหม่ ๆ เพื่อเติมเต็มประสบการณ์ชีวิต

ขณะที่อีกโลกหนึ่งที่ไมก้าค่อย ๆ สร้างขึ้นด้วยตัวเองนั้น เธอบอกว่า โลกอีกใบของเธอจะอยู่ในหนังสือ ซึ่งเมื่อมีเวลาว่างเธอชอบอ่านวรรณกรรมกอธิกและปรัชญา โดยสนใจเรื่องเล่าที่มีบรรยากาศลึกลับและตั้งคำถามต่อชีวิต ซึ่งความสนใจนี้ปรากฏชัดในเว็บไซต์ส่วนตัว ซึ่งเธอแนะนำตัวว่าเป็นศิลปิน กวี ผู้ใฝ่ฝันจะเป็นนักออกแบบแฟชั่น และเป็นนักสำรวจพื้นที่ที่ “ความงามและความหม่นเศร้าอยู่ร่วมกัน”

“งานสร้างสรรค์ของหนูได้รับอิทธิพลจากสุนทรียะแบบกอธิก ปรัชญา วัฒนธรรมความเชื่อเร้นลับ วรรณกรรม จนประกอบกันเป็นภาษาภาพสำหรับสำรวจความทรงจำและความงามในความเศร้า หนูมองว่าแฟชั่นเป็นวิธีเล่าเรื่องอีกแบบหนึ่งซึ่งเป็นทั้งพื้นที่ทำความเข้าใจตัวเอง และสำรวจวัฒนธรรมที่หนูเติบโตมา”

ผลงานออกแบบเสื้อผ้าคอลเลกชัน “Mutelu”

ไมก้าขยายแนวคิดนี้ว่า เมื่อมีโอกาสทำงานกับผ้าไหมไทย เธอจึงตั้งโจทย์ไกลกว่าการออกแบบชุดให้สวย เพราะต้องการค้นหาว่า ผ้าไหมจะบอกเล่าเรื่องราวของคนรุ่นเธอได้อย่างไร และจะทำให้คนวัยเดียวกันอยากหยิบผ้าไทยมาสวมใส่ได้อย่างไร จากนั้นเมื่อความเชื่อกลายเป็นภาษาของเสื้อผ้า ทำให้ความสนใจหลายสายมาบรรจบกันในคอลเลกชัน “Mutelu” ที่ไมก้าร่วมพัฒนากับแบรนด์ CHAYANNA และเปิดตัวไปในงาน SIAM INTERNATIONAL FASHION WEEK Visit KHON KAEN ซึ่งเป็นมหกรรมผ้าไหมไทยที่จังหวัดขอนแก่น ที่เป็นเมืองแห่งผ้าไหมมัดหมี่ นอกจากนั้น เธอยังขยายขอบเขตจินตนาการออกไปถึงม้าลายหน้าศาล ผ้าสามสีที่ผูกกับต้นไม้ และน้ำแดงที่ผู้คนนำไปถวาย ซึ่งเป็นภาพคุ้นตาสังคมไทย แต่เธอกลับมองลึกไปถึงผู้คนที่มาขอพร พร้อมตั้งคำถามว่าพวกเขากำลังหวังอะไร และความรู้สึกที่มองไม่เห็นนั้นจะถ่ายทอดผ่านแฟชั่นได้อย่างไร

“สำหรับหนู มูเตลูไม่ใช่แค่เรื่องโชคลาง แต่มีทั้งอารมณ์ ความหมาย และเรื่องราวที่ผู้คนผูกไว้กับความเชื่อ หนูจึงอยากนำมาถ่ายทอดผ่านแฟชั่น พร้อมสำรวจผ้าไทยจากมุมมองของคนรุ่นเรา” ไมก้าอธิบาย พร้อมกับเล่าว่าคอลเลกชัน Mutelu ใช้ความเรียบหรูแบบ Modern Luxury ผสานแนวคิด Power Dressing เพื่อให้เสื้อผ้าสื่อถึงความมั่นใจและคล่องตัว เธอต้องการพาผ้าไหมเข้าไปอยู่ในชีวิตประจำวันของคนรุ่นใหม่ โดยยังคงเสน่ห์ของวัสดุและฝีมือคนทอไว้ โดยเธอบอกว่า อยากทำให้ผ้าไหมไทยไม่ดูสูงวัย ให้ทั้งวัยรุ่นและคนทำงานสวมแล้วไม่รู้สึกเขิน อีกทั้งตอบรับความสนใจเรื่องความเชื่อและการมูเตลูของคนรุ่นใหม่ คอลเลกชันนี้จึงเป็นการตีความผ้าไหมไทยให้มีเอกลักษณ์และขลังในเวลาเดียวกัน ส่วนอีกความหมายที่ไมก้า และ CHAYANNA ต้องการสื่อสารคือ การเคารพความเชื่อที่แตกต่าง โดยผู้คนอาจมองพิธีกรรมเดียวกันไม่เหมือนกัน แต่ยังรับฟังและให้เกียรติกันได้ เธอจึงเลือกถ่ายทอดความหวังและศรัทธาผ่านอารมณ์และบุคลิกของเสื้อผ้า แทนการนำภาพจากพิธีกรรมมาใช้เป็นลวดลายโดยตรง

จากคนรักละครเวทีสู่คนตั้งคำถามกับชีวิต ด้วยความชอบอ่านวรรณกรรมและปรัชญา ไมก้าไม่ได้หยุดอยู่เพียงเวลาว่าง เธอนำความสนใจนั้นไปทดสอบบนเวทีการแข่งขันเขียนเรียงความรายการชื่อ John Locke Institute 2026 Global Essay Prize โดยเลือกโจทย์สาขาจิตวิทยาด้วยการตั้งหัวข้อว่า “Why do we care what happens to our body after death?” หรือ “เหตุใดเราจึงใส่ใจสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับร่างกายหลังความตาย” และจากผู้เข้าร่วมการแข่งขันทั่วโลกกว่าแสนคน ไมก้าผ่านเข้าสู่รายชื่อ shortlist และตามข้อมูลล่าสุดได้รับผลประเมินระดับ Commendation ซึ่งงานเขียนชิ้นนี้เธอเล่าว่า ต้องการสะท้อนความสนใจชุดเดียวกับที่ปรากฏในงานออกแบบ คือการสำรวจว่ามนุษย์คิดและรู้สึกอย่างไรต่อสิ่งที่อยู่นอกเหนือประสบการณ์ตรง นอกจากนี้ผลงานศิลปะของเธอยังได้รับเชิญเข้าสู่รอบสองของ 2026 International Youth Art Contest ทั้งนี้ ไมก้าอธิบายว่า ละครเวที หนังสือ และงานเขียน ล้วนมีส่วนหล่อหลอมวิธีคิดของเธอ โดยละครเวทีทำให้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร เรื่องเล่า และภาพที่ปรากฏต่อสายตาผู้ชม ขณะที่วรรณกรรมและปรัชญาชวนให้เธอมองลึกลงไปถึงแรงจูงใจและความเชื่อของมนุษย์ จนเมื่อเข้าสู่โลกแฟชั่น เธอจึงสนใจทั้งรูปลักษณ์และเรื่องราวที่เสื้อผ้าจะสื่อออกไป

“คนที่เปิดพื้นที่ให้ความคิดพัฒนาเป็นคอลเลกชัน คือ ดร.ชญณา ศิริภิรมย์ เจ้าของแบรนด์ CHAYANNA ซึ่งให้หนูเรียนรู้กระบวนการทำงานตั้งแต่กำหนดกลุ่มเป้าหมาย ค้นคว้าข้อมูล วางแนวคิด ไปจนถึงพัฒนาเสื้อผ้าและทำความเข้าใจการผลิต บทบาทของหนูจึงใกล้เคียงกับ Junior Art Director”

อีกเรื่องใกล้ตัวคือเรื่องราวของ “คุณปู่–ธัลดล บุนนาค” ซึ่งเคยได้รับฉายา “King of Insurance” โดยคุณปู่จะให้ความสำคัญกับตัวแทนและลูกค้า ขณะเดียวกันก็สนใจศิลปะ พระเครื่อง และการสร้างศาสนสถาน ซึ่งภาพจำเหล่านี้ จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งที่ไมก้าซึมซับมาตลอด

“ครอบครัวยังเล่าถึงการจัดงานทำบุญและอวยพรให้ผู้เอาประกัน ตลอดจนการรวมผู้คนในองค์กรผ่านกิจกรรมทางศาสนา เรื่องเหล่านี้ทำให้เห็นว่า ศรัทธาสามารถเป็นกำลังใจและสร้างความสัมพันธ์ผู้คนได้อย่างไร เมื่อเรื่องเล่าจากครอบครัวมาพบกับสิ่งที่หนูค้นพบด้วยตัวเอง ทั้งละครเวที ภาพวาด วรรณกรรมกอธิก และปรัชญา เรื่องคุ้นเคยจึงกลายเป็นคำถามใหม่ และคำถามนั้นก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของงานออกแบบ”

ผลงานศิลปะฝีมือของไมก้า

รากที่แข็งแรงกับปีกที่พร้อมโบยบิน เมื่อความคิดต้องพบกับผ้าไหมจริง “ดร.ชญณา” เจ้าของแบรนด์ CHAYANNA มองว่า การฝึกงานทำให้คนรุ่นใหม่ได้เห็นชีวิตจริงของอาชีพแฟชั่น เพราะเบื้องหลังเสื้อผ้าหนึ่งคอลเลกชันมีทั้งการประสานงาน วางแผนการผลิต ควบคุมคุณภาพ ทำตลาด และส่งสินค้าให้ถึงมือผู้ซื้อ ความรักในแฟชั่นจึงต้องเติบโตควบคู่กับทักษะและความรับผิดชอบในแต่ละวัน และสำหรับแบรนด์ CHAYANNA หัวใจของงานอยู่ที่ผ้าไหม โดยเฉพาะองค์ความรู้ด้านการมัดลาย การย้อมสีธรรมชาติ และการทอผ้าจากอำเภอชนบท จังหวัดขอนแก่น ผ้าทอแต่ละผืนมีน้ำหนัก ความหนา พื้นผิว และการทิ้งตัวต่างกัน นักออกแบบจึงต้องเรียนรู้วัสดุด้วยมือและสายตา ก่อนตัดสินใจว่าจะสร้างเสื้อผ้ารูปทรงใด

“ทั้งหมดคือบทเรียนที่ไมก้าได้รับจากการทำงานกับแบรนด์ เพราะความคิดบนกระดาษต้องพบกับเนื้อผ้า การตัดเย็บ และร่างกายของผู้สวมใส่ ซึ่งเสื้อผ้าที่ยั่งยืนควรสวมใส่ได้หลายครั้ง อยู่กับเจ้าของได้นาน และมีคุณค่าพอที่จะได้รับการดูแลรักษา”ดร.ชญณาพูดถึงมุมมองนี้ โดยเธอเรียกสิ่งนี้ว่า “รากที่แข็งแรงและปีกที่พร้อมโบยบิน” ซึ่งรากคือความเข้าใจผู้คน วัสดุ ภูมิปัญญาเบื้องหลังผ้าไทย ส่วนปีกคืออิสระที่จะนำความรู้ไปทดลองสร้างสิ่งใหม่ ดังนั้นการร่วมงานกับไมก้าจึงเป็นการแลกเปลี่ยนสองทาง คือคนรุ่นใหม่ได้เรียนรู้จากช่างฝีมือ ขณะที่แบรนด์ก็ได้เห็นผ้าไหมผ่านรสนิยมและคำถามชุดใหม่

สำหรับ “ไมก้า-ศศิมนัส” แล้ว แฟชั่นในคอลเลกชัน “Mutelu” เป็นเพียงก้าวหนึ่งบนเส้นทางที่อยากเดินต่อ เธอจึงวางแผนจะศึกษาด้าน Fashion Design ในระดับมหาวิทยาลัย และหวังว่าวันหนึ่งจะสร้างแบรนด์ของตัวเองขึ้นมาได้สำเร็จ โดยเธอทิ้งท้ายการสนทนาวันนั้นว่า “จากเด็กที่รักละครเวทีและเฝ้าดูว่าตัวละครเล่าเรื่องผ่านเสื้อผ้าอย่างไร วันนี้หนูได้เริ่มสร้างเสื้อผ้าที่เล่าเรื่องของตัวเองแล้ว โดยมีครอบครัวคอยสนับสนุน และมีผ้าไหมไทยช่วยพาเรื่องเล่าเหล่านั้น…ออกไปพบผู้คนหลากหลาย”.

กับ ดร.ชญณา เจ้าของแบรนด์ Chayanna

สาวน้อยนักทดลองฝัน

“ไมก้า–ศศิมนัส” เล่าว่า แม้คอลเลกชัน Mutelu ทำให้หลายคนรู้จักเธอมากขึ้นในฐานะดีไซเนอร์รุ่นใหม่ แต่ผลงานในเว็บไซต์ส่วนตัวของเธอก็ยังเผยให้เห็นการทดลองอีกหลาย ๆ ด้าน ตั้งแต่การเลือกวัสดุ การสร้างรูปทรงเสื้อผ้า จนถึงการทำกิจกรรมกับคนวัยเดียวกัน โดยหนึ่งในนั้นคือ “Dreamwave” โครงการชุดนอนที่ไมก้าระบุว่าใช้วัสดุ Filagen ซึ่งผลิตจากเกล็ดปลาผสมกับผ้าซาติน ที่เธอตั้งใจให้ชุดนอนสวมใส่สบาย พร้อมชวนผู้คนสนใจเรื่องความยั่งยืน ขณะเดียวกันยังทดลองนำองค์ประกอบของเครื่องแต่งกายไทยมาผสมกับแฟชั่นแนว avant-garde ผ่านเสื้อกั๊กและกระโปรงที่เล่นกับโครงสร้างและรูปทรง และนอกเหนือจากงานแฟชั่น ไมก้ายังบันทึกโครงการ Journey to the Future ซึ่งชวนนักเรียนรับมือกับการผัดวันประกันพรุ่งผ่านเวิร์กช็อป เกม และการทบทวนพฤติกรรมของตัวเอง ผลงานทั้งสามด้านสะท้อนวิธีเรียนรู้ของเธออย่างชัดเจน ด้วยการตั้งคำถาม ทดลองลงมือทำ และมองว่าความคิดสร้างสรรค์สามารถเชื่อมโยงกับชีวิตประจำวันของผู้คนได้.

เชาวลี ชุมขำ
[email protected]