เป็นเรื่องราวที่“เพิร์ธ-วิรัล ธนานพตุลธร” บอกเราเกี่ยวกับจุดเริ่มต้นที่เธอคิดว่าน่าจะเป็นสะพานทำให้เธอใฝ่ฝันอยากเป็น “เชฟทำอาหาร” มาตั้งแต่ตอนนั้น โดยไม่เคยคิดเลยว่า “โลกของอาหาร” จะนำทางเธอมาไกลถึงเพียงนี้ ที่วันนี้ “ทีมวิถีชีวิต” จะพาลัดเลาะเข้าสู่โลกของเธอ เพื่อให้ทุกคนได้รู้จักกับเธอมากขึ้น
จากความหลงใหลวัยเด็ก เมื่อเติบโตขึ้น “เพิร์ธ-วิรัล” บอกว่า เธอเริ่มก้าวสู่บทบาทการเป็น “นักแข่งขันทำอาหาร” โดยเธอเคยผ่านเวทีประกวดทำอาหารระดับต่าง ๆ มาแล้วมากมาย ซึ่งเวทีใหญ่ ๆ ที่ประสบความสำเร็จก็ อาทิ ปี 2568 เมื่อเธอสามารถคว้ารางวัล K-Food Master Champion 2025 ในรายการ Global K-Food Master ซึ่งจัดที่ประเทศเกาหลีใต้จากการสร้างสรรค์เมนูอาหารเกาหลีใต้ชื่อ “คูจอลพัน” จนชนะใจกรรมการ ทำให้เธอได้รางวัลชนะเลิศเหนือคู่แข่งอีก 13 ประเทศ ส่วนบทบาทตอนนี้ เธอบอกว่าสวมหมวก 2 ใบคือเป็น “ครูสอนทำอาหาร” ในโรงเรียนนานาชาติ กับเป็น “แม่ค้าเบอร์เกอร์” โดยเธอเปิดร้านสตรีทฟู้ดเพื่อขายเมนูดังกล่าวในชื่อ ร้านเชฟเพิร์ธสเตชั่น (Chef Perth Station) ซึ่งทำให้เธอกลายเป็นคนดังโซเชียลและมีคลิปเป็นไวรัล เมื่อลูกค้าหลายคนอึ้งกับ “สกิลภาษาขั้นเทพ” ของเธอ ที่สื่อสารได้มากถึง 4 ภาษา คือ ไทย จีน อังกฤษ เกาหลี จนทำให้ร้านเป็นที่รู้จักของผู้คนอย่างรวดเร็ว โดยเธอบอกว่า ทั้งสองอาชีพที่ทำอยู่มีจุดร่วมเหมือนกันคือ ความสุขที่เป็นผู้ให้ โดยเพิร์ธบอกว่าหากให้เลือก “ภาพความทรงจำที่สุด” ของชีวิต คงหนีไม่พ้นภาพรอยยิ้มคนที่กินอาหารอย่างมีความสุข แต่ถึงแม้การทำอาหารคือชีวิตและความสุข แต่เพิร์ธก็ยอมรับว่า ก็มีบางช่วงที่เหนื่อยและท้อเหมือนกัน โดยเธอเล่าว่า แม้จะชอบทำอาหารมาก ๆ แต่ตอนเด็ก ๆ หลังกลับมาจากโรงเรียน เมื่อคุณป้าเรียกให้เข้าไปช่วยงานในครัว เธอก็มีบางครั้งที่รู้สึกอิดออดไม่อยากทำบ้างตามประสาเด็ก แต่ก็แปลกที่เมื่อมือได้จับตะหลิวและกระทะ ความเหน็ดเหนื่อยกลับหายไปหมดสิ้น
นอกจากการทำอาหารแล้ว อีกสิ่งที่เธอหลงใหลคือ “ภาษาและการสื่อสาร” โดยเธอเล่าว่าแม้จะรักการทำอาหารเพียงใด แต่ด้านการศึกษา เธอตัดสินใจเลือกเรียนทางด้านภาษาต่างประเทศเป็นหลัก โดยเริ่มเรียน “ภาษาจีน” มาตั้งแต่ชั้นประถม ก่อนจะตัดสินใจศึกษาต่อสายศิลป์ภาษาจีน ที่โรงเรียนศึกษานารี เมื่อขึ้นชั้นมัธยมปลาย จากนั้นก็ก้าวสู่รั้วมหาวิทยาลัยโดยเลือกเรียนปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาจีน ที่คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ โดยเพิร์ธพูดถึงเหตุผลนี้ว่า “การทำอาหารเป็นความชอบที่ฝึกฝนและพัฒนาได้ด้วยตนเองตลอดเวลา แต่ภาษาเป็นทักษะที่ต้องอยู่กับมันทุกวัน หากไม่ฝึกไม่ใช้สม่ำเสมอก็จะไม่สามารถสื่อสารได้อย่างคล่องแคล่ว”
ขณะที่ “ทักษะทำอาหาร” นั้น เพิร์ธบอกว่า ช่วงเรียนมัธยมปลาย เธอใช้เวลาว่างไปกับการทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านอาหารเกาหลี ย่านสยามสแควร์ เพื่อฝึกฝนการใช้ภาษาไปพร้อมกับทำงานด้านอาหารที่เธอชอบ โดยตอนนั้นเธอทำหน้าที่เป็นพนักงานเสิร์ฟหน้าร้าน ก่อนจะได้รับโอกาสขยับเข้าไปช่วยงานในครัวหลัก ทำให้เธอได้ทำทั้งสองสิ่งที่รักไปพร้อมกัน คือฝึกภาษากับจับกระทะและตะหลิวทำอาหาร จนมาช่วงเรียนมหาวิทยาลัย เธอหารายได้พิเศษด้วยการรับออเดอร์ทำอาหาร กับขนมเบเกอรี่ และเครื่องดื่ม โดยได้นำไปขายให้กับอาจารย์และเพื่อน ๆ ที่คณะ และเมื่อถามถึงเส้นทางการก้าวเข้าสู่สนามแข่งขันทำอาหารระดับมืออาชีพ เพิร์ธเล่าว่า เริ่มต้นตั้งแต่อายุ17 ปี ขณะกำลังศึกษาอยู่ชั้น ม.5 โดยเธอเห็นป้ายประกาศรับสมัครผู้เข้าแข่งขันรายการ Young Chef ติดอยู่หน้าห้องแนะแนว ซึ่งช่วงที่แข้งจะตรงกับช่วงสอบปลายภาค จนเพื่อน ๆ หลายคนที่อยากลงแข่งถอดใจไม่ไป แต่เธอกลับเดินหน้าต่อ โดยตัดสินใจเดินไปขออนุญาตคุณครูเพื่อไปแข่ง และสัญญาว่า แข่งเสร็จแล้วเธอจะกลับมาสอบภายหลัง
คว้าแชมป์ Global K-Food master champion
“ตอนนั้นไม่ได้มีความรู้อะไรมาก เป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่ชอบทำอาหาร จึงต้องศึกษาเรียนรู้ด้วยตัวเองทั้งหมด ทั้งการจัดวางจาน การเลือกซื้อวัตถุดิบ จนที่สุดก็คว้ารางวัลอันดับ 8 ของประเทศมาครองได้ ทำให้ภูมิใจและดีใจมาก”
เธอบอกถึงประสบการณ์และความประทับใจในตอนนั้นก่อนที่จากนั้นในวัย 19 ปี เธอก็ได้ก้าวสู่เวทีระดับประเทศเมื่อเข้าร่วมแข่งขันในรายการ Master Chef Thailand Season 1 โดยเธอฝ่าฟันผู้สมัครกว่า 2,500 คน จนสามารถคว้าผ้ากันเปื้อนผ่านเข้ารอบ 24 คนสุดท้ายสำเร็จ อย่างไรก็ตาม แต่ฝันบนเส้นทางนี้ของเธอนั้นไม่ได้จบเพียงแค่นั้น โดยเธอเดินต่อด้วยการเข้าแข่งขันรายการ Hansik Contest ซึ่งเป็นการแข่งขันทำอาหารเกาหลีในประเทศไทย จนคว้าตำแหน่งชนะเลิศได้เป็นตัวแทนไทยไปแข่งขันต่อที่เกาหลีใต้ และก็เอาชนะใจกรรมการคว้าแชมป์K-Food Master Champion มาครองได้สำเร็จ โดยเพิร์ธพูดถึงตัวเองให้ฟังว่า แม้จะประสบความสำเร็จและได้รางวัลตั้งแต่อายุยังน้อย ๆ แต่เธอยังคง ยึดมั่นแนวคิดเรื่องการถ่อมตน อยู่เสมอ เพราะเธอมองว่า โลกของอาหารไม่มีถูกหรือผิด มีเพียงแค่ชอบหรือไม่ชอบ สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่คิดว่าตัวเองเก่งกว่าใคร แต่คือการนำเสนอสิ่งที่ตั้งใจโดยทำออกมาให้ดีที่สุดและแนวคิดนี้เองที่กลายเป็น “เข็มทิศชีวิต” ในการทำงานของเธอ
ตระเวนแข่งทำอาหาร
เหมือนชีวิตกำลังไปได้ดี แต่แล้วก็มีจุดพลิกผันเข้ามาในชีวิต เมื่อช่วงที่เรียนจบปริญญาตรี ตรงกับช่วงที่เกิดโควิด-19 ระบาด ทำให้ความฝันที่จะนำทักษะภาษาจีนไปทำงานที่ประเทศจีนต้องพังลงจากการล็อกดาวน์ แต่เธอเลือกที่จะไม่ปล่อยเวลาสูญเปล่าด้วยการทำกิมจิขายออนไลน์ พร้อมกับรับงานเป็นครูสอนทำกระเป๋าหนังแฮนด์เมด เพื่อสร้างรายได้และคลายเหงา จนเมื่อสถานการณ์ผ่อนคลายลง เพิร์ธตัดสินใจก้าวสู่วงการอาหารจริงจัง เพื่อพิสูจน์ความแตกต่างระหว่างการทำอาหารที่บ้านกับการทำงานในร้านอาหาร เธอจึงสมัครเป็นผู้ช่วยเชฟที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง และเพียงไม่นานก็ได้รับโอกาสขยับขึ้นมาเป็นผู้ดูแลหลักในครัว ซึ่งเธอบอกว่าประสบการณ์จากร้านอาหารแห่งนี้เป็นรากฐานสำคัญทำให้เธอเรียนรู้และเติบโตอย่างเข้มแข็งในสายงานนี้ และเธอยังได้เล่าถึงจุดเปลี่ยนสำคัญอีกครั้งให้ฟังเมื่อเธอพบประกาศรับสมัครครูสอนทำอาหารในโรงเรียนนานาชาติว่า “ตอนนั้นรู้สึกว่าทำงานร้านอาหารมาพักหนึ่งแล้ว ด้วยความที่เป็นคนรักเด็กและชอบใช้ภาษา พอเห็นงานนี้จึงรู้ว่าเป็นงานที่รวมทั้งสองสิ่งที่รักไว้ด้วยกันได้ จึงสมัครเป็นครูสอนทำอาหารมาจนถึงตอนนี้ก็เข้าสู่ปีที่ 4 แล้ว” เพิร์ธระบุ
ขณะที่เส้นทาง “แม่ค้าเบอร์เกอร์สตรีทฟู้ด” นั้นเธอบอกว่า มีความฝันอยากเปิดร้านอาหารมาตั้งแต่เด็ก และช่วงที่ทำงานร้านอาหารควบคู่การสอนหนังสือ เธอก็พบว่าร่างกายต้องแบกรับภาระหนักเกินไป เนื่องจากการทำร้านอาหารต้องใช้เวลาช่วงเย็นจนถึงดึกดื่น เธอจึงตัดสินใจลาออกจากร้านอาหาร และมาลงทุนเปิดร้านเบอร์เกอร์สตรีทฟู้ด โดยใช้เวลาว่างวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ ซึ่งเป็นช่วงวันหยุดจากการสอนหนังสือมาเปิดร้าน
ลีลาแม่ค้าเบอร์เกอร์
“การเปิดร้านใหญ่ ๆ ต้องใช้งบและพลังมหาศาล แต่สตรีทฟู้ดเป็นสิ่งที่เริ่มได้ทันที ไอเดียเบอร์เกอร์นี้ก็เกิดจากการเดินเล่นตลาดจตุจักรแล้วเห็นนักท่องเที่ยวต่างชาติ จึงคิดว่าน่าจะทำอาหารขายได้ ซึ่งตอนแรกตั้งใจจะขายพาสต้า แต่พบว่ามีคนขายแล้ว จึงเปลี่ยนมาทำแฮมเบอร์เกอร์ เพราะกินง่าย เป็นที่นิยมคนทุกชาติ เราก็เลยอยากส่งต่อเบอร์เกอร์คุณภาพดี รสชาติอร่อย คุ้มราคาให้ทุกคนได้กิน” เพิร์ธบอกถึงที่มากว่าจะเป็นร้าน Chef Perth Station
เธอเล่าให้ฟังว่า เริ่มต้นจากโต๊ะ 2 ตัว กับเตาย่าง 1 เตา ซึ่งอุปกรณ์และป้ายร้านก็สร้างสรรค์ขึ้นด้วยมือของเธอเอง โดยมีคุณแม่เป็นกำลังใจและเป็นผู้ช่วยหลักทำร้าน ทั้งนี้ในวันแรกที่เปิดขาย ผลตอบรับกลับดีเกินคาด เพราะมีลูกค้ามารุมต่อแถวอุดหนุนแน่นหน้าร้าน ทำให้เธอตื่นเต้นและดีใจมาก แต่เส้นทางสตรีทฟู้ดนั้นก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เพราะระหว่างทำร้านก็ต้องเผชิญอุปสรรคเรื่องการเปลี่ยนล็อกขายเสมอ จนได้รับคำแนะนำจากลูกค้าประจำต่างชาติว่าให้ลองอัปเดตพิกัดและความเคลื่อนไหวลงโซเชียล เธอจึงเริ่มถ่ายคลิปโชว์ทักษะสื่อสาร 4 ภาษาของเธอ จนเป็นไวรัลข้ามคืน และมีคนตามมาอุดหนุนคับคั่ง
ชนะเลิศแข่งทักษะกับโต้วาทีภาษาอังกฤษ
“ทีมวิถีชีวิต” ถามเธอในฐานะผู้ประกอบการร้านอาหารยุคนี้ว่า มีหลักวิธีเอาตัวรอดอย่างไรโดยเธอย้ำว่า ถึงแม้วิกฤติเศรษฐกิจจะส่งผลกระทบต่อต้นทุนวัตถุดิบ แต่เธอยังยึดมั่นปรัชญาการทำอาหารที่สะอาด ปลอดภัย และซื่อสัตย์ต่อลูกค้า โดยปฏิเสธที่จะลดสเปกวัตถุดิบ “สำหรับเรา กำไรที่เป็นเงินไม่ใช่เรื่องหลัก แต่กำไรทางใจคือสิ่งสำคัญที่สุด ดังนั้นการได้เห็นลูกค้ากินอาหารที่เราทำอย่างมีความสุข แถมยังช่วยให้ทีมงานของเราทั้ง 4 คน มีอาชีพ มีรายได้ และการที่คุณแม่ยอมรับในสิ่งที่เพิร์ธทำ ทั้งหมดนี้และคือความสำเร็จที่แท้จริง ที่ทำให้เราเป็นทั้งผู้ให้และผู้รับกลับมาในคราวเดียวกัน คือ ความสุขที่ได้รังสรรค์ของอร่อย ได้มอบรอยยิ้ม และได้รับพลังบวกจากลูกค้ากลับมาชาร์จพลังให้ตัวเอง”
ก่อนจบบทสนทนากัน “เพิร์ธ-วิรัล” เผยเป้าหมายในอนาคตกับ “ทีมวิถีชีวิต” ว่า วันข้างหน้าหากมีความพร้อมทั้งกำลังกายและปัจจัยต่าง ๆ เธอตั้งใจจะเปิดร้านอาหารของตัวเองแบบมีหน้าร้านถาวร เพื่อขยายเวลาบริการลูกค้าได้สัมผัสรสชาติที่ทำจากความรักและความตั้งใจ แต่ปัจจุบันเธอขอมุ่งมั่นทำทั้งสองบทบาทนี้ให้ดีที่สุดก่อน เมื่อถึงเวลาที่พร้อมก็จะลุยฝันนี้ทันที “ทุกวันนี้เรายังมีความสุขกับการได้เป็นทั้งคุณครูสอนทำอาหาร และแม่ค้าเบอร์เกอร์ เพราะทั้งสองอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้…เป็นสิ่งที่เราหลงรักจริง ๆ”.
‘คัมภีร์สู้แล้วรอด’ ในตลาดสตรีทฟู้ด
“เพิร์ธ-วิรัล” แบ่งปัน “กลยุทธ์ทำธุรกิจร้านสตรีทฟู้ด” ให้ประสบความสำเร็จไว้ 3 ประการ เพื่อเป็นแนวทางให้คนที่กำลังจะสนใจในธุรกิจนี้ ได้แก่ 1.ความรักและความใส่ใจ ผ่านการทำงานด้วยหลักเอาใจเขามาใส่ใจเรา เช่น หากเราต้องการอาหารที่ดี สะอาด และปลอดภัย ลูกค้าก็สมควรได้รับสิ่งนั้นเช่นกัน 2.ความซื่อสัตย์ต่อลูกค้า แม้วัตถุดิบในตลาดจะปรับราคาสูงขึ้นแค่ไหน การรักษาคุณภาพและปริมาณโดยไม่ลดสเปกคือสิ่งที่ต้องยึดมั่นเคร่งครัด 3.รสชาติเป็นตัวเอง-ใส่เสน่ห์เพิ่มเข้าไป เรื่องของรสชาติไม่มีผิดหรือถูก มีแค่ชอบหรือไม่ชอบ และเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้คนทั้งโลกถูกใจ จึงควรเริ่มจากการทำรสชาติที่เราชอบและภูมิใจก่อน จากนั้นจึงนำเสนอออกไปด้วยความมั่นใจ นอกจากนั้นการสร้างเอกลักษณ์ผ่านรายละเอียดเล็กน้อย ๆ ก็สำคัญ เช่น แพ็กเกจจิ้ง การปักธง หรือสติ๊กเกอร์น่ารัก ๆ ก็เป็นรายละเอียดที่ไม่ควรมองข้าม เพราะนอกจากจะสร้างความประทับใจให้ลูกค้าในยุคดิจิทัล ที่ช่วยกระตุ้นให้เกิดการบอกต่อบนโซเชียล.
บดินทร์ ศักดาเยี่ยงยงค์
[email protected]
