ในช่วงฤดูฝน นางราเคล อิซาร์รา จะปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้านของเธอ ทางตะวันออกของกรุงลิมา ประเทศเปรู วันละสองครั้ง เพื่อวัดปริมาณน้ำฝนด้วยอุปกรณ์ที่ประดิษฐ์ขึ้นเอง จากนั้นจึงส่งข้อมูลดังกล่าวให้กับทางการผ่านทางแอปพลิเคชันวอตส์แอป
อิซาร์ราและอาสาสมัครอีกมากกว่า 60 คน พยายามทำให้แน่ใจว่าชุมชนของเธอจะมีเวลาเตรียมรับมือ หากฝนตกหนักทำให้เกิดน้ำท่วมและดินถล่มในพื้นที่รายได้ต่ำแห่งนี้ เช่นเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นในปี 2560
รายงานฉบับร่างของสหประชาชาติ (ยูเอ็น) ซึ่งประเมินความคืบหน้าในด้านต่าง ๆ ได้แก่ ความรู้เกี่ยวกับความเสี่ยง การตรวจจับ การติดตาม การพยากรณ์ การเผยแพร่คำเตือน การเตรียมความพร้อม และการตอบสนอง พบว่ายังคงมีช่องว่างอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความพร้อมในการดำเนินงาน และการจัดหาเงินทุน
ด้านหัวหน้าสำนักงานเพื่อการลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติแห่งสหประชาชาติ (ยูเอ็นดีอาร์อาร์) กล่าวว่า เป้าหมายที่จะทำให้ทุกคนสามารถเข้าถึงระบบเตือนภัยล่วงหน้าอย่างครอบคลุมภายในปี 2570 มีแนวโน้มที่จะไม่บรรลุผลสำเร็จ
แม้รายงานระบุว่า ประเทศต่าง ๆ มากกว่าสองในสาม หรือ 136 ประเทศ มีขีดความสามารถการเตือนภัยล่วงหน้าในระดับหนึ่ง ซึ่งเพิ่มขึ้นถึง 143% นับตั้งแต่เริ่มมีการจัดทำรายงานในปี 2558 แต่ถึงอย่างนั้น มีเพียง 64 ประเทศเท่านั้นที่มีขีดความสามารถครบทุกด้าน
ผลสำรวจความคิดเห็นในปี 2568 เผยให้เห็นว่า ในกลุ่มผู้ที่เคยประสบภัยพิบัติในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา มีผู้ได้รับคำเตือนอย่างน้อยหนึ่งครั้ง คิดเป็นสัดส่วน 80% แต่ตัวเลขแตกต่างกันไปตามภูมิภาคต่าง ๆ โดยในเอเชียตะวันออก มีผู้ได้รับคำเตือนมากถึง 95% ส่วนภูมิภาคแอฟริกากลางและแอฟริกาตะวันตก มีผู้ได้รับคำเตือนเพียง 47%
ขณะที่ นายเจมส์ คินยางกี หัวหน้าฝ่ายสภาพอากาศและนโยบาย ของธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งแอฟริกา (เอเอฟดีบี) กล่าวว่า แอฟริกาจำเป็นต้องมีการลงทุนเพิ่มเติมอีกประมาณ 5,000-10,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 169,000-338,000 ล้านบาท) ซึ่งเอเอฟดีบีกำลังทำงานร่วมกับกว่า 30 ประเทศ ในการพัฒนาระบบ แต่ยังมีอีกกว่า 20 ประเทศ ที่ต้องการการสนับสนุนทางการเงินและทางเทคนิค เพื่อสร้างโครงสร้างพื้นฐาน เพิ่มขีดความสามารถ และจัดตั้งบริการแจ้งเตือนภัยล่วงหน้า
ทั้งนี้ รายงานของยูเอ็นระบุว่า ปัจจุบันมี 38 ประเทศ ที่มีระบบแจ้งเตือนภัยผ่านเครือข่ายโทรศัพท์มือถืออย่างเต็มรูปแบบ และอีก 17 ประเทศอยู่ในขั้นตอนสุดท้ายของการพัฒนาระบบข้างต้น พร้อมกับเสริมว่า เงินจำนวน 500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 16,900 ล้านบาท) เพียงพอที่จะขยายขอบเขตการใช้งานให้ครอบคลุมทุกประเทศทั่วโลก และดูแลรักษาระบบให้ใช้งานได้ต่อเนื่องเป็นเวลา 3 ปี
อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์หินและน้ำแข็งถล่ม รวมถึงอุทกภัยในเนปาล เมื่อเดือน ส.ค. ที่ผ่านมา ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต บาดเจ็บ หรือสูญหายหลายพันราย และสร้างความเสียหายมูลค่าเกือบ 3,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 101,362 ล้านบาท) แสดงให้เห็นว่าระบบเตือนภัยทุกรูปแบบล้วนมีข้อจำกัด
นางเปาลา มอสเชลลา หัวหน้าฝ่ายวิจัยธารน้ำแข็ง จากสถาบันวิจัยธารน้ำแข็งและระบบนิเวศภูเขาแห่งชาติ กล่าวว่า ในเปรู ซึ่งเป็นที่ตั้งของทะเลสาบธารน้ำแข็งเขตร้อนจำนวนมากที่สุดในโลก โดยมีทะเลสาบ 528 แห่งที่เสี่ยงต่อการล้นทะลัก การเฝ้าระวังแบบเรียลไทม์มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง
นอกจากนี้ รายงานของยูเอ็นระบุว่าจำเป็นต้องมีการสนับสนุนเพิ่มเติม เพื่อเตรียมความพร้อมให้กับชุมชน ในขณะที่อิซาร์รากล่าวว่า ความช่วยเหลือด้านค่าใช้จ่ายพื้นฐานมีความจำเป็นอย่างยิ่งในพื้นที่ยากจน เนื่องจากการจ่ายค่าโทรศัพท์รายเดือน ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญสำหรับระบบแจ้งเตือนเกือบทุกรูปแบบ อาจเป็นเรื่องยาก.
ทีมข่าวต่างประเทศ
เครดิตภาพ : GETTY IMAGES



