“คุณแม่อ้อม” เล่าละเอียดเหตุการณ์วันฟ้าผ่า “น้องเอย่า” เสียชีวิต ช็อกการตัดสินใจของกรรมการ

ความเคลื่อนไหวจากกรณี “น้องเอย่า” เอยาวรินทร์ ประดับญาติ นักกีฬากอล์ฟเยาวชน อายุ 15 ปี ถูกฟ้าผ่าในระหว่างการแข่งขันกอล์ฟที่ อ.บางน้ำเปรี้ยว จ.ฉะเชิงเทรา เมื่อวันอาทิตย์ที่ 1 พ.ย. ทำให้เสียชีวิตในเวลาต่อมา นำมาซึ่งความโศกเศร้า ในขณะที่ นางณัชชา ประดับญาติ คุณแม่ของ “น้องเอย่า” โพสต์ข้อความในเฟซบุ๊ก ยืนยันจะทำทุกอย่างเพื่อทวงความยุติธรรมคืนมา เพราะความประมาทของกลุ่มบุคคลบางกลุ่มและความไม่พร้อมใดๆ เลยของทุกๆ อย่าง จากผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทุกคน

“น้องเอย่า” เอยาวรินทร์ ประดับญาติ

ล่าสุด “คุณอ้อม” ฐิตาภา สวัสดิรักษา เจ้าของเฟซบุ๊ก Titapa Aomme Sawasdiruksa ซึ่งอยู่ในเหตุการณ์วันดังกล่าวด้วย ได้โพสต์ข้อความ อธิบายอย่างละเอียด เพื่อให้อีกหลายๆ คนที่ไม่อยู่ในเหตุการณ์ได้เข้าใจรายละเอียดว่าความจริงเกิดอะไรขึ้น

เนื้อหาในโพสต์ ดังนี้

“เหตุการณ์มันจบไปแล้ว ลูกเราก็ไม่เป็นอะไร” แล้วถ้ามันเกิดแบบนี้ขึ้นมาอีกล่ะ…จะเป็นลูกของใคร?

ขอเล่าเรื่องจริงในเหตุการณ์ ที่แม่อยู่ตรงนั้น

ช่วงเวลาประมาณ 15.45 น. แม่นั่งทำงานรอลูกชายคนกลางแข่งกอล์ฟอยู่ที่คลับเฮาส์ ก๊วนของลูกมีนักกีฬา 3 คน แม่เปิดดู Live Score เห็นว่าใกล้จะแข่งจบแล้ว

พอเห็นฟ้าแลบ ได้ยินเสียงฟ้าร้อง ก็ตกใจมาก หันไปคุยกับสามีว่า “น่าจะหยุดแข่งแล้วแหละ”

เราเดินมายืนดูที่ระเบียง ซึ่งมองออกไปเห็นหลุม 18 เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าเริ่มดังขึ้น ตอนนั้นแม่ใจไม่ดีเลย

“ลูกฉันอยู่ไหน?”

ตรงระเบียงมีเรายืนอยู่ 4 คน คือ พ่อต๊อบ แม่อ้อม แม่ไอซ์ (แม่น้องเอย่า) และคุณแม่อีกท่านหนึ่ง
เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าดังขึ้นเรื่อย ๆ เรายืนคุยกันว่า “ทำไมกรรมการยังไม่หยุดแข่งอีก”

พ่อต๊อบบอกว่า “นั่นไง ลูกเดินมาแล้ว กำลังจะขึ้นไปทีออฟแล้ว”

พ่อกับแม่พยายามโบกมือห้าม บอกให้อย่าขึ้นไปทีออฟ แต่ลูกไม่เห็น เด็กทั้ง 3 คนในก๊วนสลับกันขึ้นตี แล้วรีบลงมา

เวลา 15.52 น. แม่โทรหาแคดดี้ของลูกชาย เพื่อจะบอกว่าไม่ให้แข่งต่อแล้ว ให้กลับเข้ามาที่คลับเฮาส์ แต่โทรไม่ติด

จุดที่แม่ยืนอยู่คือระเบียงชั้นสอง บริเวณห้อง Tournament Room มองลงไปเห็นรถกรรมการจอดอยู่ แม่คิดว่า กรรมการต้องหยุดแข่งแล้วแหละ ฟ้าผ่าขนาดนี้

แม่เห็นกรรมการผู้หญิงถามเข้าไปในห้อง Tournament Room ว่า “หยุดแข่งเลยไหม?”

แต่สิ่งที่แม่ได้ยินจากกรรมการผู้หญิงที่พูดทวนคำสั่ง ทำให้แม่ตกใจมาก ในหัวตอนนั้นคิดว่า

“เฮ้ย! จะบ้าเหรอ ถ้ามีใครโดนฟ้าผ่าขึ้นมาสักคน ใครจะรับผิดชอบไหว?”

ตอนนั้นแม่ใจสั่นไปหมด น้ำตาคลอ ร้องไห้แล้ว กลัวลูกจะออกไปตีชอตที่ 2 ต่อ อยากวิ่งออกไปหาลูกมาก แต่ได้ยินเสียงฟ้าผ่ารอบสนาม รู้สึกเหมือนผ่าอยู่เหนือหัว และฝนเริ่มตกเม็ดใหญ่

จากนั้นกรรมการก็ใช้แตรลมแบบกระป๋องส่งสัญญาณอยู่หน้าคลับเฮาส์ แต่จากจุดที่แม่อยู่ ตอนนั้นเสียงแตรแทบสู้เสียงฝนและเสียงฟ้าร้องไม่ได้แล้ว

แม่ตะโกนบอกรถกอล์ฟที่ขับผ่านหน้าคลับเฮาส์ ซึ่งน่าจะเป็นรถรับส่งนักกีฬาจากหลุม 9 ไปหลุม 10 ให้ช่วยไปรับเด็ก ๆ ที่หลุม 18 ด้วย

แล้วรถกอล์ฟก็ไปรับเด็ก ๆ กลับมา นักกีฬา 3 คน และคุณแม่ผู้ปกครองอีก 1 คน นั่งเบียดกันมา ลูกชายนั่งตักคุณแม่ของเพื่อน สีหน้าดูกลัวมาก แต่พอเห็นพ่อกับแม่ แววตาของลูกก็ดีใจขึ้นมาทันที

ส่วนแม่ พอเห็นลูกก็รีบวิ่งลงไปชั้นล่าง เข้าไปกอดลูกแล้วร้องไห้เลย

ได้คุยกับคุณแม่ผู้ปกครองที่อยู่ในก๊วน คุณแม่บอกว่าฟ้าผ่าน่ากลัวมาก ๆ เรายืนถามไถ่กันว่าเป็นอย่างไรบ้าง และคุยกันว่า ทำไมถึงไม่หยุดแข่งก่อนฟ้าจะผ่าลงมา

เวลา 16.14 น. แม่เปิดแอป WeatherBug ดูสภาพอากาศ และถ่ายวิดีโอหน้าจอเก็บไว้ ตอนนั้นแอปแสดงตำแหน่งฟ้าผ่าใกล้บริเวณที่เราอยู่แล้ว

พอได้คุยกับลูกชาย แม่ถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง เริ่มได้ยินเสียงฟ้าผ่าตั้งแต่ตอนไหน

ลูกเล่าว่า ตอนอยู่บนกรีนหลุม 17 ก็ได้ยินเสียงฟ้าผ่าแล้ว หนูกลัวแต่พยายามรีบพัตต์ให้จบ ส่วนเพื่อนอีกคนกลัวมาก เขาดูแพนิคมาก พัตต์ไปพัตต์มากว่าจะลง

หนูกับเพื่อนคุยกันว่า “เหลืออีกแค่หลุมเดียว เรารีบไปตีให้จบกันเถอะ”

เลยรีบเดินจากหลุม 17 มาหลุม 18 แล้วขึ้นไปทีออฟ ตอนลูกชายทีออฟก็มีเสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยง พอเพื่อนขึ้นไปทีออฟ ก็มีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้ง แล้วเด็ก ๆ ก็รีบลงจากแท่นทีออฟกัน

ลูกบอกว่า ตอนนั้นเริ่มมองหาที่หลบภัยแล้ว เห็นเหมือนห้องเล็ก ๆ คิดว่าจะเข้าไปหลบ แต่ดูเล็กมาก น่าจะเป็นห้องเก็บของ

จากนั้นเห็นรถกอล์ฟของคนงานจอดอยู่ จึงไปขอความช่วยเหลือให้พากลับคลับเฮ้าส์ แล้วก็มีรถกอล์ฟมารับพอดี

แต่ประโยคที่ลูกพูดกับแม่ ทำให้ยิ่งน้ำตาไหล…

“พอเห็นป๊ากับแม่ยืนโบกมืออยู่ตรงคลับเฮาส์ หนูดีใจมาก เพราะหนูก็เป็นห่วงป๊ากับแม่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน เดินอยู่ในสนามหรือเปล่า กลัวป๊ากับแม่จะเป็นอันตราย”

พอกลับมาดูผังสนาม โดยเฉพาะฝั่งหลุม 10-18 ยิ่งรู้สึกว่าเหตุการณ์ตอนนั้นน่ากลัวมาก คนที่ยังอยู่กลางสนามต้องเผชิญกับความเสี่ยงขนาดไหน

จากตารางจัดก๊วนช่วงบ่าย ช่วงเวลานั้นตีจบไปแล้ว 8 ก๊วน เหลืออยู่ในสนาม 18 ก๊วน ก๊วนละ 3 คน จะมีนักกีฬา 54 คน แคดดี้อีก 54 คน และหากมีผู้ปกครองเดินตามเฉลี่ยก๊วนละ 1-2 คน ก็หมายความว่าอาจมีคนอยู่ในสนามมากกว่า 120 ชีวิต ตัวเลขนี้เป็นการประมาณจากตารางจัดก๊วนและจำนวนผู้ติดตามค่ะ

หลังเหตุการณ์ มีการพูดถึงกฎกอล์ฟข้อ 5.7a และตั้งคำถามว่า

“ทำไมนักกีฬาไม่หยุดเล่นเอง ถ้าเห็นว่าอันตราย?”

กฎข้อนี้ คือ นักกอล์ฟใช้สิทธิหยุดเล่นได้ หากมีเหตุอันควรเชื่อว่ามีอันตรายจากฟ้าผ่า แม้กรรมการยังไม่ได้สั่งหยุด โดยต้องรายงานต่อคณะกรรมการโดยเร็วที่สุด

ขอตอบในมุมของแม่ตรงๆ นะคะ

“พาลูกๆ แข่งกอล์ฟมา 7 ปี ก็เพิ่งรู้จักกฎข้อนี้เลยค่ะ”

รายการนี้เป็นการแข่งขันระดับเยาวชน อายุ 10-17 ปี เด็ก ๆ ยังเรียนรู้กฎกอล์ฟจากประสบการณ์แข่งขัน โดยเฉพาะกฎทั่วไปที่เจออยู่บ่อย ๆ

แต่กฎเรื่องขอหยุดเล่นเองเพราะฟ้าผ่า จะมีเด็ก แคดดี้ ผู้ปกครองกี่คนที่รู้ เราแทบไม่เคยใช้กฎนี้
เพราะจากประสบการณ์ที่พาลูกไปแข่ง ทั้งรายการของสมาคมและผู้จัดเอกชนที่ผ่านมา มีการเฝ้าระวังสภาพอากาศ การประกาศหยุดแข่งขันชั่วคราว และการรับนักกีฬากลับคลับเฮาส์ก่อนที่สถานการณ์จะอันตราย

หลายครั้งฝนยังไม่ตก ฟ้ายังดูสว่าง แต่ก็มีการหยุดแข่งและพาเด็ก ๆ กลับเข้ามาแล้ว พอทุกคนอยู่ในที่ปลอดภัย จึงเริ่มมีฟ้าร้องฟ้าผ่า

นักกีฬาเยาวชนเขาจะเชื่อฟังและเคารพกรรมการมาก เพราะทุกคนกลัวโดนตัดแต้ม ถ้ากรรมการยังไม่สั่งยุติการแข่ง นักกีฬาเขาก็จะทำหน้าที่เขาต่อค่ะ

โพสต์นี้อยากเล่าให้เห็นว่า ทำไมแม่ถึงรู้สึกว่าเราไม่ควรปล่อยผ่านเรื่องนี้

มาตรฐานการจัดการแข่งขัน การเฝ้าระวัง การแจ้งเตือน การพาคนออกจากสนาม และหน้าที่ความรับผิดชอบของแต่ละฝ่าย ต้องชัดเจน เพื่อให้ทุกคนในสนามได้รับการดูแลอย่างปลอดภัย

“วันนี้ลูกเราปลอดภัยได้กลับบ้าน แต่ต้องมีลูกอีกบ้านได้แต่ร่างลูกกลับไป”

ถ้าเราปล่อยผ่านโดยไม่มีการทบทวนและแก้ไข แล้วถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาอีกครั้งหน้าจะเป็นลูกของใคร?

ขอไว้อาลัยเอย่า

วันนั้นแม่อ้อมได้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขของที่หนูนั่งคุยนั่งเล่นกับคุณแม่ก่อนไปแข่ง

ได้เห็นโปรเพชร โปรที่รักหนูมากๆ มาคุยอวยพรให้หนูก่อนไปแข่ง

ได้เห็นหนูแข่งจบ 9 หลุมแรก และผ่านไปหลุมที่ 10 สีหน้านิ่ง ๆ แต่มุ่งมั่นของหนู

ไม่คิดเลยว่า ภาพนั้นคือ การเดินทางไปตีกอล์ฟในหลุมสุดท้ายของหนู

กว่าจะปั้นนักกีฬามาได้สักคน

ต้องแลกกับอะไรมาบ้าง

ครอบครัวนักกีฬาจะเข้าใจดี

“ไม่ควรมีใครต้องเสียลูกไป จากสิ่งที่ป้องกันได้ ระวังได้ รู้ล่วงหน้าได้”

ขอบคุณเนื้อหาและภาพจาก Titapa Aomme Sawasdiruksa

https://www.facebook.com/share/p/1Eptc4qJ5F

“คุณอ้อม” ฐิตาภา สวัสดิรักษา และครอบครัว