เมื่อวันที่ 11 พ.ย. 2569 ศาลปกครองขอนแก่น ได้อ่านคำสั่งศาลปกครองสูงสุด คดีระหว่าง นางสาววรรณศิริ สีนามบุรี กับพวกรวม 6 คน (ผู้ฟ้องคดี) ยื่นฟ้อง กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช (ผู้ถูกฟ้องคดี) กรณีละเลยหน้าที่ปล่อยให้ช้างป่าออกนอกพื้นที่อนุรักษ์มารบกวนและทำอันตรายต่อชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน
คดีดังกล่าว ศาลปกครองชั้นต้นเคยมีคำสั่งกำหนดมาตรการคุ้มครองชั่วคราว ให้กรมอุทยานฯ จับและเคลื่อนย้ายช้างป่า 4 ตัว คือ งาจิ๋ว, คุถัง, หูพับ และสีดอน้อย ออกนอกพื้นที่ให้แล้วเสร็จภายใน 30 วัน ทางกรมอุทยานฯ จึงยื่นอุทธรณ์คำสั่งต่อศาลปกครองสูงสุด เนื่องจาก ระยะเวลา 30 วัน เป็นเงื่อนไขที่เคร่งครัดเกินไป ไม่เปิดโอกาสให้เตรียมความพร้อมและดำเนินการตามขั้นตอนทางวิชาการได้อย่างรอบคอบ และช้างแต่ละตัวมีพฤติกรรมต่างกัน การจับและย้ายช้างป่ามีความซับซ้อน ช้างบางตัวก้าวร้าวดุร้าย ขณะที่บางตัวไม่มีพฤติกรรมดังกล่าว การใช้มาตรการเดียวกันหรือเร่งรัดเวลาอาจเพิ่มความเสี่ยงต่อชีวิตและความปลอดภัยของเจ้าหน้าที่ ประชาชน และตัวช้างป่าเอง จึงต้องอาศัยดุลพินิจและความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง ดังนั้นการเลือกวิธีที่เหมาะสม (ไม่ว่าจะเป็นการผลักดัน เฝ้าระวัง ควบคุมพื้นที่ หรือจับย้าย) ควรให้อยู่ในดุลพินิจของกรมอุทยานฯ ซึ่งเป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่โดยตรง มีบุคลากร ข้อมูลทางวิชาการ และความเชี่ยวชาญในการจัดการสัตว์ป่า
เมื่อศาลปกครองสูงสุดพิจารณาแล้วเห็นว่า แม้ศาลจะมีอำนาจกำหนดมาตรการคุ้มครองชั่วคราวได้ แต่การจับและเคลื่อนย้ายช้างป่ามีความซับซ้อน ช้างแต่ละตัวมีพฤติกรรมและความดุร้ายต่างกัน ต้องอาศัยหลักวิชาการ บุคลากรเชี่ยวชาญ และการประเมินความปลอดภัยของทุกฝ่าย การสั่งให้เคลื่อนย้ายให้เสร็จภายใน 30 วันถือเป็นกรอบเวลาที่เคร่งครัดเกินไป อาจเพิ่มความเสี่ยงและทำให้ปฏิบัติงานไม่ได้ผล จึงมีคำสั่งแก้คำสั่งศาลปกครองชั้นต้น ให้กรมอุทยานแห่งชาติฯ โดยอธิบดีกรมอุทยานฯ ดำเนินการเคลื่อนย้ายผลักดันช้างป่าที่เหลืออีก 3 ตัว ได้แก่ งาจิ๋ว, คุถัง และสีดอน้อย ด้วยรูปแบบและขั้นตอนที่เหมาะสมตามหลักวิชาการ โดยคำนึงถึงความปลอดภัยของช้าง เจ้าหน้าที่ และประชาชน พร้อมทั้งให้รายงานผลต่อศาลปกครองชั้นต้นทุก 30 วัน จนกว่าจะมีคำพิพากษาหรือคำสั่งเป็นอย่างอื่น
