ความคืบหน้ากรณีเหตุการณ์ฟ้าผ่าลง “น้องเอย่า” เอยาวรินทร์ ประดับญาติ นักกอล์ฟหญิงวัย 15 ปี กลางสนามกอล์ฟ ที่อ.บางน้ำเปรี้ยว จ.ฉะเชิงเทรา เมื่อช่วงเย็นวันอาทิตย์ที่ 1 พ.ย. และเสียชีวิตในเวลาต่อมา สร้างความโศกเศร้าแก่ครอบครัว ขณะเดียวกันก็สร้างความกังขาในสังคมว่าทำไมถึงเกิดเรื่องราวสะเทือนใจแบบนี้ขึ้นมาได้นั้น

ล่าสุด เฟสบุ๊คของคุณแม่ปู Nu Poou Poou ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ ได้โพสต์เนื้อหาอย่างละเอียดว่า ตนก็พาน้องปลื้มไปแข่งขันในวันนั้น ตั้งแต่เดินไปหลุม มีทั้งฟ้าแล่บ ฟ้าร้องดังเปรี้ยง ฝนตกปรอย ขณะที่ลูกชายก็กลัวขนไม่อยากเล่นต่อ แคดดี้บอกว่ากรรมการยังไม่ให้หยุดเล่น ทั้งที่ทุกคนก็ต่างกลัวกันหมด กระทั่งเกิดเหตุกับน้องเอย่า สุดอึ้ง! เครื่องAED ก็ไม่มี ตนก็เป็นคนหนึ่งที่ช่วยปั๊มหัวใจ แต่สุดเสียใจที่ช่วยชีวิตน้องเอเย่ไม่สำเร็จ

เนื้อหาทั้งหมด ดังนี้

ปูเป็นคุณแม่น้องพอเพียง(ปลื้ม) คลาสBB ที่ร่วมแข่งขันรายการในวันนั้นค่ะ

นั่งทบทวนอยู่ทุกๆ วันมันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวตลอดและทุกครั้งที่เปิดFBเห็นข่าวบอกตรงๆว่าใจมันยังสั่นมันยังยอมรับไม่ได้และยังไม่เข้มแข็งพอที่จะออกมาเล่าสิ่งที่เราอยู่ในเหตุการณ์ที่เราเจอในวันนั้นได้ในตอนนั้น ไม่ใช่ไม่รู้สึกแต่ยิ่งกว่ารู้สึกเสียใจและจิตใจบอบช้ำทั้งตัวลูกชายและตัวปูเองค่ะ เราไม่ได้รู้จักกับบ้านพี่เอย่ามาก่อนแต่เราเข้าใจและรับรู้ว่าคุณแม่ของน้องเอย่าเจ็บปวดมากแค่ไหนแตกสลายมากแค่ไหน ความรู้สึกในเวลานั้นมันหนักและสาหัสแค่ไหนขณะพิมพ์ไปมือก็สั่นน้ำตามันก็ยังไหลออกมา

ขออนุญาตพูดในมุมที่เป็นผู้ปกครองที่เดินตามลูกชายตั้งแต่ต้นจนจบ และในมุมของผู้ที่เป็นผู้ปกครองที่มีส่วนได้เข้าไปช่วยCPRน้องเอย่าในวันนั้นก่อนนำส่งรพ.ค่ะ

หลุม17 Par3. ระหว่างที่เดินลงจากกรีนหลุม16ไปเริ่มมีฝนปรอยๆลงมาและมีประกายฟ้าแล๊บแปล๊บๆเป็นระยะๆทุกคน Tee Off กันหมด ลูกชายไปเล่นช้อต2โดยการชิพไปใกล้ธง แต่พัตเท่าไหร่ก็ไม่ลงน่าจะมี3พัตเพื่อนๆร่วมก๊วนก็รีบเก็บให้จบกันเพื่อจะรีบลงจากกรีนระหว่างนั้นเสียงฟ้าก็ดังเปรี้ยงและมีประกายฟ้าแล็บเป็นระยะๆ มาเรื่อยๆช่วงที่อยู่บนกรีนหลุม17ขณะลูกชายพัตลูกชายเสียสติมาก แม่ที่ยืนอยู่ก็หน้าเสียเพราะเห็นลูกสะดุ้งหลายครั้ง แคดดี้เดินลงมาบอกว่าน้องกลัวฟ้ามากๆค่ะคุณแม่จนเสียสมาธิไปแล้ว แม่เลยถามแคดดี้ว่าทำไมไม่ให้น้องหยุดก่อนช่วงเวลานั้นมันเริ่มตึงเครียดหวาดกลัวกัน แม่ก็ถามแคดดี้ขณะเดินตื่นตระหนกกันว่าได้ยินเสียงกรรมการแจ้งให้หยุดเล่นกันบ้างไหม แคดดี้ตอบว่ายังเลยค่ะ

หลุม18 Par5. กำลังจะTee Off ขณะนั้นดูเด็กๆหวาดกลัวกันแต่ด้วยความที่เป็นนักกีฬาและแม่นักกีฬาที่ผ่านสนามแข่งกันมาก็เยอะพอสมควร แม่คิดในใจว่าลูกๆก็คงคิดว่าเหมือนกันว่าถ้ายังไม่มีประกาศจากกรรมการ/ทีมผู้จัด/ทางสนาม ทุกคนเล่นต่อได้นั่นหมายถึงสถานการณ์ในเวลานั้นคือยังมีความปลอดภัยทางทีมผู้จัดน่าจะคอยเฝ้าระวังป้องกันความเสี่ยงให้ลูกๆเราเหมือนทุกๆสนามที่เราไปแข่ง แคดดี้ก็บอกว่าอีกหลุมเดียวจะจบแล้วแต่ขณะนั้นแม่ก็ใจเสียแล้ว เด็กๆก็รีบTee off จนถึงลูกชายพีคสุด ฟ้าดังเปรี้ยงลูกชายตกใจล้มลงไปที่ขาแคดดี้แล้วเค้าประคองตัวเองแบบหวาดผวาลุกขึ้นTee Offออกไปให้จบเหมือนเพื่อนๆ หลังจากลูกเราTee Off ออกไปแล้วเราก็ตะโกนบอกเด็กๆทุกคนว่าแม่ไม่ให้ตีต่อแล้วทิ้งลูกไว้เลยขณะนั้นเราไม่คิดแล้วว่าจะต้องรอฟังประกาศอะไรใดๆ เราจิตตกมาตั้งแต่หลุม17แล้ว แล้วทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมากขณะนั้นลมฟ้าลมฝนเริ่มรุนแรงมากขึ้นจากฝนปรอยๆ แสงฟ้าก็แล็บแปล๊บๆและมีเสียงเปรี้ยงร่วมด้วย พอเด็กๆลงมาจากTee Off ลูกชายเราเห็นรถกอล์ฟขับมาเค้าดีใจมากตะโกนขอความช่วยเหลือ ช่วยด้วยๆครับช่วยรับไปส่งคลับเฮ้าส์หน่อยครับ เจ้าหน้าที่ที่ขับรถมาบอกว่ายังไม่มีประกาศให้หยุดเล่นแล้วขับรถผ่านไปด้านใน ในใจเราเริ่มโกรธ แล้วพาเด็กๆเดินให้เร็วเดินแบบหลบๆไปตามถนนลูกชายหันไปเจอห้องด้านขวามือคล้ายห้องน้ำแต่พูดกันว่าไม่น่าจะปลอดภัยเราเดินกันต่อดีกว่าลูก ไม่เกิน3นาทีหลังจากนั้นมีรถกอล์ฟขับมาทุกคนดีใจมากๆเค้าบอกมารับตัวนักกีฬาเราและเด็กๆ3คนนั่งมาด้วยกันแบบตื่นตระหนกมากๆ ช่วงเวลานั้นมันเป็นช่วงเวลาแห่งชีวิตเลยจริงๆขอบคุณคุณพระคุณเจ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย พอมาถึงหน้าคลับเฮ้าส์มีเด็กๆและผปค.มาอยู่รวมกัน ตอนนั้นทั้งลมทั้งฝนตกมาอย่างหนัก ฟ้าก็แล็บ ช่วงเราลงรถมีแคดดี้มาถามใช้คำถามว่าทราบไหมคะว่าหลุมไหนที่มีคนเป็นลม เค้าไม่ได้ใช้คำว่าฟ้าผ่าน่าจะกลัวเราตกใจ เราก็ตอบกลับไปว่าไม่ทราบค่ะ สักครู่มีผปค.ท่านนึงตะโกนขึ้นมาในที่นั้นประมาณว่ามีใครที่สามารถช่วยCPR(ปั้มหัวใจ)ได้บ้าง เราตกใจมากเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเลยยกมือตอบไปว่าปูค่ะแล้วเดินตามเข้าไปในห้องทัวร์.เรามาทราบว่าตอนนั้นแหละว่ามีนักกีฬากอล์ฟ คลาส AGถูกฟ้าผ่าเราตกใจมาก เราถามเจ้าหน้าที่ในห้องทัวร์นาเม้นต์ว่าได้โทรแจ้ง1669หรือยัง เค้าบอกโทรแล้วแต่ยังออกมาไม่ได้หรือกำลังจะออกมาประมาณนี้ เราถามต่ออีกว่าเรามีทีมพยาบาลไหม เค้าตอบว่าไม่มี ประโยคสุดท้ายเราถามว่ามีเครื่องAEDไหม เค้าก็ตอบว่าไม่มี ใจเรามันเคว้งมากกกก ????? ขาอ่อน ใจสั่น แล้วเราก็พูดออกไปว่าช่วยบอกใครที่อยู่กับน้องตรงนั้นบอกให้ปั้มหัวใจอย่าหยุด ในเวลานั้นเราก็เข้าใจว่าประจุไฟมันยังคงมีอยู่ ทุกคนก็ต้องประเมินความปลอดภัยเสี่ยงและความปลอดภัยก่อนเข้าช่วยเหลือ เราไม่รู้ว่าตรงจุด(แฟร์เวย์)ที่น้องถูกฟ้าผ่านั้น น้องได้รับการCPRไปบ้างหรือยัง

เราเลยโทรหา1669 (เวลาประมาณ16.04 น.) แจ้งว่าเคสที่สนามกอล์ฟโลตัสวัลเล่ย์ที่มีคนโทรแจ้งไปแล้วนั้นใช้เวลาเดินทางประมาณกี่นาทีจะมาถึงสนาม ที่เราต้องถามเวลา(เพื่อที่เราจะได้คำนวณช่วงเวลาที่น้องถูกฟ้าผ่าจนได้รับการCPR) 1669 ตอบว่าระยะทางประมาณ17.5กม.ใช้เวลาประมาณ20นาที เราก็บอกว่าขอความกรุณาช่วยเร่งให้หน่อยนะคะเนื่องจากตอนนี้ผู้ถูกฟ้าผ่ายังอยู่ในสนามยังไม่ได้ออกมา แล้วทางสนามไม่มีทีมพยาบาล ไม่มีเครื่องAEDเลย ทาง1669บอกว่าจะประสานไปทางรถให้ครับ หลังจากคุยเสร็จมันมีภาพบาดใจมีผู้หญิงท่านนึงใส่เสื้อสีแดงเดินมาแล้วมีคำถามและเหตุการณ์มากมายในเวลานั้นทำให้เรารับรู้ว่าเค้าเป็นคุณแม่ของน้องที่โดนฟ้าผ่า เราคิดว่าเราต้องช่วยเด็กคนนั้นให้ได้ ผ่านไปไม่เกิน5นาทีผู้ปกครองที่ขอความช่วยเหลือบอกเราว่าน้องไปที่โรงแรมเก่าแล้วค่ะ เดี๋ยวขึ้นรถคุณแม่ท่านนั้นไปเค้าจะไปส่ง เราขึ้นรถไปพร้อมกับลูกชาย

ตอนไปถึงที่โถงกลางโรงแรมเราก็ถามในทีมที่กำลังปั้มอยู่ว่าปั้มไปกี่นาทีแล้วคะมีเสียงตอบประมาณว่า5นาทีถ้าจำไม่ผิด แล้วเราก็คลำชีพจรขณะนั้นไม่พบชีพจร น้ำตาเรามันไหลออกมามันจุกอกเหลือเกิน พร้อมบอกทีมที่ช่วยกันปั้มว่าเราจะช่วยกันปั้มสลับกันแบบไม่หยุด จนกว่ารถรพ.จะมานะคะทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันมากๆ (ที่ต้องบอกกันแบบนั้นนั่นคือหมายถึงมันเป็นทางเดียวที่ดีที่สุดที่เราจะทำได้ในการที่จะช่วยยื้อเอย่าไว้ ขณะเดียวกันเราก็บอกให้ช่วยตัดเสื้อน้องและช่วยเอาผ้ามาช่วยกันห่มทำให้ร่างกายน้องอบอุ่นเพราะตัวน้องเปียกและเย็นไปหมดทุกคนช่วยกันแบบสุดมาก

ปูโทรแจ้ง1669อีกครั้ง(เวลาประมาณ16.15น.)ว่าช่วยประสานไปทางรถAmbulance ให้หน่อยว่าให้รถมาที่โรงแรมเก่าเลยเพราะเรากำลังCPRน้องอยู่ที่นั่นจะได้ไม่เสียเวลาขับวนไปมา ระหว่างที่กำลังCPRเราหันไปเห็นคุณแม่เสื้อแดงล้มขาลงไปนั่งที่พื้นอยู่ห่างๆและประคองตัวเองขยับมาใกล้ๆเอย่าคุณแม่อ้อนวอนขอร้องให้หนูกลับมาให้เอาชีวิตของแม่ไปภาพต่างๆและคำพูดมากมายที่แม่มีต่อลูกตอนนั้นมันไม่ต้องพูดอะไรเลยค่ะมันแตกสลายแตกสลายในหัวอกที่คนเป็นแม่อย่างเราๆรับรู้ได้ มันจุกมันเจ็บปวดเหลือเกิน

พอรถAmbulance มาถึง(ประมาณ16.27น.)ทางทีมน้องพยาบาลก็ถามว่าเราCPRไปกี่นาทีแล้ว เราตอบไปว่าประมาณ17-20นาทีได้ ในระหว่านั้นเราช่วยกันกับทีมพยาบาลเปิดเส้นเพื่อจะโหลดน้ำเกลือและให้ยากระตุ้นหัวใจ สรุปน้องได้ยากระตุ้นหัวใจไป2โดส น้องพยาบาลประเมินชีพจร…..แล้วบอกขอย้ายไปรพ.นะคะ

เสียใจที่ได้ช่วยCPRพี่เอย่าช้าไปช้าไปมากๆ ยินดีและดีใจที่มุมโถงกลางของโรงแรมในวันนั้นเรามีส่วนได้ร่วมCPRเอย่าอีกคน ช่วยประคองหัวใจของหนูให้พยายามที่จะเต้นต่อไม่มากก็น้อย การที่เราได้มีส่วนได้มาอยู่ในเหตุการณ์ของชีวิตกันมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญค่ะมันเป็นพรมลิขิต

ขอบคุณคุณแม่ท่านที่ตะโกนขอความช่วยเหลือให้ช่วยCPRในวันนั้นด้วยมากๆค่ะ

ขอบคุณกัลยาณมิตรรอบกายที่วันนั้นทั้งโทรทั้งส่งข้อความมาทุกช่องทางถามไถ่ส่งความห่วงใยมาให้ปูกับน้องปลื้ม ขอโทษด้วยที่รับสายบ้างไม่ได้รับสายบ้างนะคะ และขอบคุณครอบครัวที่คอยซัพพอร์ตจิตใจในช่วงเวลาที่แย่มากๆในเวลานั้นค่ะ

ขอบคุณแม่หน่อยคุณแม่ของพี่แต๊งค์รุ่นพี่คลาส AB ที่คอยนั่งอยู่เป็นเพื่อนจนควบคุมสติตัวเองเกือบชั่วโมงก่อนที่จะขับรถจากสนามกลับไปบ้านได้ในวันนั้น

มีสิ่งติดค้างในใจเนื่องจากปูเป็นผู้ปกครองท่านเดียวที่เดินตามลูกในช่วงเวลานั้น อยากขอโทษคุณพ่อคุณแม่พี่ซาน คุณพ่อคุณแม่เพื่อนเอโม่ (ก๊วนที่ร่วมชะตาด้วยกันในวันนั้น)ขอโทษที่ปูตัดสินใจช้า ปูควรดูแลปกป้องลูกๆในทีมโดยการห้ามแบบเด็ดขาดไม่ให้ลูกๆเล่นตั้งแต่ลงกรีนหลุม17 ไม่ควรต้องรอการประกาศใดๆเพราะสถานการณ์ในตอนนั้นมันดูไม่ปลอดภัยจริงๆ เป็นบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สอนให้คนเป็นแม่นักกีฬาอย่างเราต้องคิดไว้เสมอเลยว่าเราไม่ควรเชื่อใจไว้ใจวางใจความปลอดภัยที่คนอื่นจะมาคอยประเมินให้เราค่ะ

สุดท้ายนี้ขอแสดงความเสียใจอย่างที่สุดกับครอบครัวพี่เอย่าด้วยนะคะ ขอให้หนูไปสู่ภพภูมิที่ดี เล่นกอล์ฟที่หนูรักอยู่สนามสวยๆข้างบนอย่างมีความสุขนะคะคนเก่ง

ที่ต้องออกมาพูดเนื่องจากอยากแชร์ความจริงที่เราและลูกได้เจอในวันนั้นค่ะ ส่วนความบอบช้ำในใจและภาพทุกอย่างมันยังคงติดอยู่ตลอดไป ทุกวันนี้เวลาฝนตกฟ้าร้องลูกชายกับเราก็ยังมีอาการหวาดผวาทุกครั้งทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม

เนื้อหาจากเฟสบุ๊ค Nu Poou Poou