จะเข้าใจคำว่า “เอาอยู่” เจ็บปวดอย่างไร
หลังจากข่าวลือ และเหตุการณ์โจมตีทางไซเบอร์ทั่วโลก เช่น การโจมตีอุณหภูมิตู้แช่ทั่วยุโรป หน่วยงานรัฐในกลุ่มนาโตถูกโจมตีระบบอีเมล สหรัฐอเมริกาถูกโจมตีระบบสาธารณสุข ระบบประวัติคนไข้เข้าไม่ได้ รักษาไม่ได้ จ่ายยาผิด ระบบเคลมประกันติดขัด ญี่ปุ่นถูกเรียกค่าไถ่กู้ระบบคลาวด์ มหาวิทยาลัยหลายแห่งโดนแรนซัมแวร์โจมตีจนจัดการสอนไม่ได้ ระบบธนาคารล่มใช้จ่ายออนไลน์ไม่ได้ เกาหลีใต้ถูกเจาะระบบการเงินข้อมูลลูกค้าธนาคาร การบินไทยถูกเจาะระบบข้อมูลผู้โดยสาร และอีกหลายประเทศถูกฝังมัลแวร์เข้าไปดักจับข้อมูลสร้างความปั่นป่วน หนังตัวอย่างถูกฉายแล้วทั่วโลก
เราอาจจะไม่ได้ใส่ใจนักคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัว แต่พอกระทรวงดีอี ออกมาประกาศว่าอย่าตื่นตกใจ ประเทศไทย “เอาอยู่” วิตกจริตของประชาชนก็เริ่มเกิดขึ้น เพื่อน ๆ แชร์ข้อมูลมาว่าจะต้องเตรียมตัวช่วยตัวเองอย่างไร 1.เก็บเงินสดติดตัวไว้สัก 1-2 เดือน และสำเนาข้อมูลเงินฝากล่าสุดเก็บไว้เสมอ2. สำเนาเอกสารสำคัญ รูปถ่ายที่มีค่า ข้อมูลที่จำเป็นเก็บไว้ในที่เก็บข้อมูลส่วนตัว อย่าฝากไว้ในระบบ หรือในคลาวน์ อาจจะหายเกลี้ยง รวมถึงเปลี่ยนพาสเวิร์ดบ่อย ๆ

3.ข้อมูลจำเป็น เบอร์ติดต่อสำคัญ จดบันทึกไว้ในสมุดโน้ตติดตัว อย่าไว้ในเครื่อง 4. หาอุปกรณ์แอนะล็อกที่ใช้ประจำวันไว้ เช่น ไฟฉายพลังมือ ไม้ขีด ถ้าบ้านใครมีระบบสมาร์ตโฮมต้องฝึกปิดระบบไว้ ถ้าเป็นไปได้ทำระบบไฟสำรองเช่นพลังแสงอาทิตย์ หรือเครื่องปั่นไฟ รวมถึงกรอกน้ำดื่มใส่ขวดไว้อย่างน้อย 1 อาทิตย์ ถ้ารถใครเป็นรุ่นใหม่ที่มีชิปสมองกล อาจจะต้องมีรถเก่าที่ไม่มีสมองกลเก็บไว้ เตรียมจักรยานไว้ให้พร้อม รวมถึงวิทยุทรานซิสเตอร์ และถุงยังชีพ 72 ชั่วโมง
สำหรับบริษัท และหน่วยงานรัฐต้องเตรียม และซักซ้อม แผนการทำงานต่อเนื่องยามวิกฤติ (BCP Business Continuity Plan) เผื่อขาดเหลืออะไรจะได้เติมทัน หน่วยงานของรัฐ ผู้ว่าเมือง ผู้บริหารหน่วยงานไฟฟ้า ประปา อินเทอร์เน็ต ขนส่ง โรงพยาบาล ธนาคาร ควรแจ้งประชาชนว่าควรทำตัวอย่างไรในยามฉุกเฉิน ทำคู่มือเผยแพร่ ก็ได้
ทุกครั้งที่เราได้ยินคำว่า “เอาอยู่” แปลว่าให้เตรียมตัวช่วยเหลือตัวเอง ตัวใคร ตัวมัน นะครับ.



