ข้อมูลจากบริษัท กลางคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ จำกัด ชี้ให้เห็นสถิตินักท่องเที่ยวประสบอุบัติเหตุทางถนนเสียชีวิตในไทยเฉลี่ยปีละ 120 ราย หรือเดือนละ 10 ราย ยกตัวอย่าง ปี 2568 เสียชีวิต 116 ราย บาดเจ็บ 14,269 ราย / ปี 2569 เพียง 9 เดือนที่ผ่านมา (ข้อมูล ณ วันที่ 5 ต.ค.) เสียชีวิตแล้ว 91 ราย บาดเจ็บ 9,668 ราย
หากความปลอดภัยนักท่องเที่ยวเป็นหนึ่งคำแถลงนโยบายรัฐบาล สถิตินี้อาจเป็นคำตอบว่ายังห่างไกล“เป้าหมาย” เมื่อความปลอดภัยนักท่องเที่ยวไม่ใช่แค่ปัญหาอาชญากรรม แต่ควรรวมถึงความปลอดภัยบนท้องถนนด้วย
นพ.ธนะพงศ์ จินวงษ์ ผู้จัดการศูนย์วิชาการเพื่อความปลอดภัยทางถนน(ศวปถ.) สะท้อนอีกมิติเมาขับที่ยังไม่ค่อยถูกพูด เมื่อหลายคนอาจไม่รู้ว่ามีนักท่องเที่ยวต่างชาติต้องมาเสียชีวิตบนถนนในประเทศไทยนับร้อยรายในแต่ละปี ทั้งที่ความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวถูกยกเป็นหนึ่งนโยบายดึงดูด
ยกตัวอย่าง ระหว่างวันที่ 2-3 ต.ค.ที่ผ่านมา มีคดีอุบัติเหตุนักท่องเที่ยวต่างชาติเสียชีวิตรวมกันถึง 3 ราย ในพื้นที่เขาหลัง จ.พังงา และอีกเหตุการณ์ในพื้นที่ทองหล่อ กทม.
ตามข้อมูลกลุ่มนักท่องเที่ยวที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางถนนเฉลี่ยเดือนละ 10 ราย พบว่า 80% เป็นกลุ่มเช่ารถจักรยานยนต์ขับขี่ อีก 10% เป็นกลุ่มเดินเท้า การข้ามถนน ซึ่งเกือบทั้งหมดสเกิดจาเมาแล้วขับชน

จากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับนักท่องเที่ยว ผู้จัดการ ศวปถ. ชี้ปัญหาเมาขับชนคนเสียชีวิตหากยังไร้น้ำหนักกับบทลงโทษที่จริงจัง สถานการณ์อาจถึงขั้น“เอาไม่อยู่” อย่างไรก็ตาม มีตัวอย่างประเทศที่เคยประสบปัญหาเช่นเดียวกับไทยแต่บทลงโทษที่“หนักขึ้น”ทำให้สถานการณ์เปลี่ยนได้
เช่น ญี่ปุ่นเคยมีปัญหาเหมือนไทย เมาขับโทษแค่ประมาท กระทั่งปี 2001 เกิดอุบัติเหตุรุนแรงกลายเป็น“จุดเปลี่ยน”ให้ต่อมามีการ“เพิ่มโทษ”เมาขับเป็นขับอันตราย ซึ่ง 10 ปี ต่อมาพบว่าสถานการณ์การเสียชีวิตจากเมาขับของญี่ปุ่นลดลงถึง 78% เป็นบทพิสูจน์ว่าถ้าลงโทษหนักก็“เอาอยู่” และไทยอาจต้องหาจุดเปลี่ยนเช่นกัน

เพิ่มโทษจำคุก ทำไมต้องเพดาน 7-15 ปี
ผู้จัดการ ศวปถ. ยังเผยทิศทางการสำรวจความคิดเห็นประชาชนเกี่ยวกับการเพิ่มโทษเมาขับชนคนเสียชีวิต ต้องรับโทษจำคุกจริง ไม่รอลงอาญา โดยเวทีเสียงประชาชนที่ร่วมกับภาคีเมื่อเร็ว ๆ นี้ ปรากฏผลสำรวจ 91% เห็นด้วยกับการเพิ่มโทษเมาแล้วขับชนคนตายควรได้รับโทษจำคุก และ 87% สนับสนุนให้เพิ่มโทษจำคุกเป็น 7-15 ปี
ทั้งนี้ ยอมรับว่าการผลักดันปัญหาเมาขับไม่ง่าย จึงต้องโฟกัสจุดที่กระแสสังคมเอาด้วย คือการเอาผิดที่จริงจังกับพฤติกรรมเมาขับชนคนเสียชีวิต ซึ่งที่ผ่านมาแม้โทษขับประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นเป็นอันตรายสาหัส หรือถึงแก่ความตาย จะมีอัตราจำคุกตั้งแต่ 3-10 ปี
แต่ข้อเท็จจริงแบบแผนจำเลยที่มักสารภาพ เยียวยา ช่วยงานศพ การสารภาพที่ทำให้ลดโทษลงกึ่งหนึ่ง ทำให้โทษที่เหลืออยู่ในเกณฑ์ให้ศาลสามารถใช้ดุลพินิจ ทำให้สุดท้ายโทษจำคุกเหลือแค่“รอลงอาญา”
สำหรับอัตราโทษที่เสนอเพิ่มเป็นจำคุก 7-15 ปี ผู้จัดการ ศวปถ. ระบุ หลังจากนี้จะนำไปสู่ขั้นตอนล่า 10,000 รายชื่อช่วงเดือนพ.ย.นี้ ก่อนเสนอแก้ไขกฎหมายตามขั้นตอน เพื่อ“ปลดล๊อกโทษรอลงอาญา ให้เป็นโทษจำคุก” หลังที่ผ่านมาโทษประมาทมักติดล็อกเพดานโทษที่ลดหย่อนแล้วอยู่ในดุลพินิจให้รอลงอาญาได้
นอกจากนี้ มองสิ่งที่ต้องทำคู่ขนานเพื่อให้การเปลี่ยนแปลงเกินขึ้นจริง คือการบรรยายฟ้องของพนักงานสอบสวนที่ต้องชี้ให้เห็นพฤติการณ์ร้ายแรง เช่น การชนแล้วหนี หรือมีการขับขี่ด้วยความเร็วสูง เพื่อให้ศาลมีรายละเอียดประกอบการใช้ดุลพินิจลงโทษหนัก

สกัดแผนเมาขับชน‘หนีเป่า’
ผู้จัดการ ศวปถ. มองการหลบหนีจากพื้นที่เพื่อหลบเลี่ยงการตรวจวัดปริมาณแอลกอฮอล์ ณ ห้วงเวลาเกิดเหตุ เป็นอีกประเด็นที่สังคมเรียนรู้ หากไม่มีผลตรวจวัดปริมาณแอลกอฮอล์ก็มีโอกาสรอด แบบแผนเช่นนี้ต้องไม่เป็น“แฟชั่น” หรือทำให้เกิดการเลียนแบบ เรื่องนี้บทบาทสำคัญอยู่ที่ตำรวจ โดยเฉพาะการบรรยายฟ้องให้เห็นพฤติการณ์อันตราย การหลบหนีหลังก่อเหตุแนบไปด้วย
“จากผลสำรวจ 91% ที่อยากเห็นกฎหมายลงโทษหนักขึ้น หากรัฐจริงจังพร้อมผลักดันจะเป็นเป็นจุดเปลี่ยนให้เมาขับชนคนเสียชีวิตรู้ว่าไม่รอด ไม่คุ้ม เพราะติดคุกแน่นอน”
สุดท้ายย้อนถึงการเสียชีวิตของนักท่องเที่ยว นอกจากคำแถลงนโยบายเรื่องความปลอดภัยที่ยังตกหล่นปัญหาจุดนี้ ตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 ( ปี 2566-2570) ตั้งเป้าอันดับการพัฒนาการเดินทางและการท่องเที่ยวต่ำ 50 แต่ปี 2568 ปรากฏว่าไทยอยู่อันดับที่ 102 ถือว่า“สอบตก” ทำให้ความปลอดภัยเรื่องนี้ ยังเป็นโจทย์หนักต่อไป.
ทีมข่าวอาชญากรรม รายงาน



