ข้อตกลง Antalya Compact และเป้าหมาย 35 / 35 ถูกกำหนดขึ้นเพื่อแก้ปัญหาการปล่อยคาร์บอนในภาคก่อสร้าง ซึ่งเป็นสัดส่วนสำคัญ โดยกำหนดเป้าหมายเชิงรุกให้ทั่วโลกต้องลดการใช้พลังงานลง 25% ภายในปี 2035 ควบคู่ไปกับการเร่งปรับเปลี่ยนระบบทำความร้อน และการจัดการพลังงานในอาคารเดิมให้เป็นระบบไฟฟ้าสะอาด สอดรับกับ เป้าหมาย “35 by 35” ที่ต้องการ เพิ่มสัดส่วนการใช้พลังงานไฟฟ้าบริสุทธิ์ทั่วโลกให้ถึง 35% ภายในปี 2035
หน้าฉาก ตุรกีพยายามนำเสนอต่อประชาคมโลก คือภาพของผู้นำการเปลี่ยนผ่านด้านพลังงาน และการจัดการขยะ ที่พร้อมรับมือกับวิกฤติโลกเดือดอย่างเป็นรูปธรรม

แต่หลังฉาก นอกห้องประชุมกลับสวนทางคำแถลงบนเวทีอย่างสิ้นเชิง รัฐบาลตุรกีเปิดตัว และอนุมัติการขยายโครงสร้างพื้นฐานพลังงานฟอสซิลภายในประเทศตนเองอย่างต่อเนื่อง ทั้งการขยายกำลังการผลิตของโรงไฟฟ้าถ่านหิน การเดินหน้าขุดเจาะฟอสซิลในพื้นที่เกษตรกรรม รวมถึงการประกาศพบแหล่งน้ำมันใหม่ในเทือกเขาการ์บาอีกด้วย
ความย้อนแย้ง “ปากว่าตาขยิบ” นี้ กระตุ้นให้เกิดการรวมตัวประท้วงครั้งใหญ่จากกลุ่มชาวบ้าน เครือข่ายนักกิจกรรมสิ่งแวดล้อม และองค์กรประชาสังคม เสียงตะโกนจากภายนอกเรียกร้องให้รัฐบาลเจ้าภาพ “เลิกทำ Greenwashing” หรือการฟอกเขียว เพราะการที่ประเทศเจ้าภาพตบตาโลกด้วยการขายฝันเรื่องพลังงานไฟฟ้าสะอาด แต่ในบ้านของตัวเองยังคงเผาถ่านหินเพื่อป้อนความต้องการด้านพลังงาน ถือเป็นความล้มเหลวเชิงจริยธรรมของผู้นำสภาพภูมิอากาศโลก

หาก COP31 จะถูกจดจำในฐานะ “ผู้ลงมือสร้างความเปลี่ยนแปลง” หรือการประชุมของนักปฏิบัติจริงตามเป้าหมาย ผู้นำประเทศต่าง ๆ รวมถึงเจ้าภาพต้องทำตาม “สิ่งที่พูด สัญญาไว้บนเวที” แล้วเลิกสนับสนุนและขยาย “สิ่งที่ขุดขึ้นมาจากใต้ดิน” มิฉะนั้นการประชุม COP ก็เป็นเพียงสร้างภาพ Greenwashing ที่ไม่น่าเชื่อถืออีกต่อไป.



