เมื่อวันที่ไปสนามกรีฑาวันแรก นาฬิกาของผมจับระยะการเดินทั้งวัน ทะลุไป 22.9 กิโลเมตร
ตัดช่วงวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าไป 8 ก.ม. เหลือ 15 ก.ม. ที่เดินไปๆ มาๆ สนามแข่ง โดยเฉพาะเมื่อคิดผิด จะใช้วิธีเดินจาก ไทยเฮาส์ ไปสนามกรีฑา “หางโจว โอลิมปิก สปอร์ต เซ็นเตอร์” แทนที่จะย้อนกลับไปศูนย์สื่อมวลชนเพื่อนั่งชัตเติลบัส
จากไทยเฮาส์ โรงแรมซัมเมอร์เซ็ต พวกเราอันมี พี่กุ้ง สยามกีฬา, น้องภู-พี่เพลิน ข่าวสด, น้องยี มติชน จะเดินไปสนามกรีฑา ก็เห็นสนามอยู่ใกล้ๆ แต่กลับหาทางที่จะเดินไปถึงไม่ได้ เพราะงานใหญ่แบบนี้ ไม่ใช่ว่าคุณจะเดินทะลุทะเล่อทะล่าไปประตูไหนก็ได้
เราไปเดินวนแถวๆ สนามยิมนาสติก, สนามว่ายน้ำ ด้วยความลุกลี้ลุกลน
อาสาสมัครของหางโจวเกมส์ ข้อดีที่น่าประทับใจมากๆ นอกจากหน้าตาสวยน่ารักพร้อมรอยยิ้ม ก็คือไม่ว่าจะทราบข้อมูลหรือไม่ แต่จะเต็มใจ และกระตือรือร้นในการช่วยเหลืออย่างมาก
เรามึนๆ งงๆ อยู่ ไปถามน้องอาสาสมัคร ทราบทีหลังว่าชื่อ “กัวะ หวัง”(เสื้อสีฟ้า-เขียว) บอกว่าเราจะเดินไปสนามกรีฑาได้อย่างไร น้องกั๋วหวัง ก็คงงง แล้วหลุดมาตรงนี้ได้ไง เธอก็ไปวิ่งถามคนนั้นคนนี้ ก่อนทำหน้าเศร้าๆ บอกว่าขอโทษ ไม่รู้จริงๆ
เราก็ไม่ว่าอะไร เดินดุ่ยๆ ไปตายเอาดาบหน้า ปรากฏว่า สักพัก กัวะหวัง พาเพื่อนอาสาสมัคร วิ่งกระหืดกระหอบตามมาจนทัน เธอชื่อ หลิว หยาง(เสื้อขาว) แล้วมาช่วยแก้สถานการณ์ให้ความช่วยเหลือเรา
ไม่ใช่แค่บอกทาง ทั้ง 2 คน (จริงๆมีเพื่อนอีกคน) เดินไปกับเราด้วยเลย ไปไหนไปกัน ถึงไหนถึงกัน กะว่าส่งให้ถึงสนาม ระยะทางไกลโขอยู่
เราต้องลงไปต่อรถไฟใต้ดิน ถึงหน้าสถานีก็ร่ำลา นึกว่าจะมาส่งแค่นี้ เพราะก็บอกสถานีกันแล้ว ปรากฏว่า 2 สาว กระโดดเข้าสถานีไปด้วย และไม่ใช่แค่นั้น ยังขึ้นรถไฟไปกับเรา ไปส่งจนถึงสถานีปลายทาง
ทั้ง 2 คน พยายามอธิบาย ย้ำกับเราว่า ออกไปแล้ว เดินไปทางไหน อะไรยังไง มาส่งได้แค่นี้จริงๆ ไม่สามารถออกจากสถานีได้แล้ว
จากกันด้วยรอยยิ้ม แต่บนสีหน้าเธอยังมีความกังวล เป็นห่วงพวกเรา
เป็นความน่าประทับใจอย่างยิ่ง กับการพยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุดของเธอ และมิตรไมตรีที่มีให้.
**เต้ย แม่กลอง **
