แต่กลับกลายเป็นหายนะทางเศรษฐกิจแบบเต็มรูปแบบด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการโจรกรรมของการปล้นเหรียญคริปโทมูลค่ากว่า 2 แสนล้านบาท

หรือ… แม้กระทั่งการบุกยึดระบบควบคุมตู้แช่อุตสาหกรรมเพื่อเรียกค่าไถ่ ไปจนถึงการป่วนระบบธุรกรรมธนาคารในหลาย ๆ ประเทศ

แม้แต่การเจาะฐานข้อมูลระบบสำรองที่นั่งระดับโลกอย่าง Amadeus จนข้อมูลส่วนตัวของผู้โดยสารการบินไทยกว่า 60,000 ราย และสายการบินชั้นนำทั่วเอเชีย ได้หลุดลอยไปอยู่ในมืออาชญากร

ก่อนปิดท้ายด้วยโศกนาฏกรรมจอฟ้ามรณะจากการอัปเดตซอฟต์แวร์ของ CrowdStrike บนระบบไมโครซอฟท์ ที่แช่แข็งคอมพิวเตอร์กว่า 8.5 ล้านเครื่อง ทำให้สนามบิน โรงพยาบาล และตลาดทุนทั่วโลกพังพินาศลงในพริบตา

ความวิบัติที่เกิดขึ้นนี้…กำลังบอกอะไร? กับโลกในยุคดิจิทัล ยุคที่เอไอครอบครองไปทุกขุมขน!

การที่ภาคธุรกิจ หรือแม้แต่ประชาชนคนธรรมดา ที่กระโจนเข้าสู่กระแสดิจิทัลแบบล้นทะลัก เช่นนี้ โดยที่ไม่มีการ์ดรองรับ หรือมี ก็มีอย่างอ่อนแอ

เพราะ…ชะตากรรมอยู่ในมือของ “ผู้ให้บริการ” เพียงไม่กี่ราย การไม่มีแผนสำรองเผื่อเหลือเผื่อขาด หากเกิดปัญหาไม่คาดคิด พอเกิดความผิดพลาด ทุกอย่าง!จึงออกมาอย่างที่เห็นความโกลาหลที่เกิดขึ้น

ขณะเดียวกัน การเร่งเชื่อมต่ออุปกรณ์อัจฉริยะเข้ากับเครือข่ายโดยละเลยมาตรฐานความปลอดภัย ก็เท่ากับเป็นการเปิดประตูบ้านต้อนรับอาชญากรให้เข้ามาปล้นสะดมได้อย่างง่ายดายเช่นกัน

ความเสียหายที่เกิดขึ้นจึงไม่ได้จบลงแค่ตัวเลขเงินสดที่สูญเสียไป แต่คือการทำลาย “ความเชื่อมั่น” ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญที่สุดของการค้าและการลงทุน

ต้องยอมรับว่าทุกวันนี้ ความเสียหายจาออาชญากรรมไซเบอร์ทั่วโลกเพิ่มมากขึ้นทุกปี โดยล่าสุดพุ่งสูงถึง 10.5 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ

ขณะที่ต้นทุนเฉลี่ยของการถูกเจาะข้อมูลแต่ละครั้งทะลุ 4.99 ล้านดอลลาร์สหรัฐ กรณีหน้าจอสีฟ้าของไมโครซอฟท์เพียงเหตุการณ์เดียว สร้างความเสียหายโดยตรงแก่บริษัทในกลุ่ม Fortune 500 มหาศาลถึง 5,400ล้านดอลลาร์สหรัฐ

เฉพาะสายการบินเดลตาต้องยกเลิกเที่ยวบินไปกว่า 3,000 เที่ยว ส่วนกรณีข้อมูลผู้โดยสารสายการบินรั่วไหล แม้เครื่องบินจะยังขึ้นบินได้ตามปกติ แต่เลขหนังสือเดินทางและข้อมูลส่วนบุคคลที่ตกไปอยู่ในตลาดมืดกันหมดแล้ว

ส่วนประเทศไทยก็มีการโจมตีจากภัยไซเบอร์ในช่วง 9 เดือนที่ผ่านมา มากถึง3,267 ครั้ง หรือเลี่ยวันละ 12 ครั้งเข้าไปแล้ว และยังถือว่าเพิ่มขึ้นเท่าตัวเมื่อเทียบกับช่วง 3 ปีก่อน ที่ถูกโจมตีเลี่ยวันละ 6.2 ครั้งเท่านั้น

ที่น่าห่วงไปกว่านี้อีก…พบว่า มี 10 อุตสาหกรรมที่มีความเสี่ยงต่อการถูกโจมตี โดยทั้ง 10 อุตสาหกรรม มีมูลค่าทางเศรษฐกิจกว่า 12.74 ล้านล้านบาท

ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจการเงิน การธนาคาร พลังงาน สาธารณูปโภค โรงพยาบาล โทรคมนาคม การผลิต การขนส่งและโลจิสติกส์ รวมไปถึงการบริการภาครัฐ

เรื่องนี้ปฎิเสธไม่ได้เลย เพราะทุกเมื่อเชื่อวันของคนบนโลกใบนี้ ต่างใช้ชิวต ทำธุรกรรมการเงิน ใช้บริการ สาธารณูปโภคต่าง ๆ และอื่นๆอีกมากมาย ล้วนพึ่งพาระบบดิจิทัลทั้งนั้น

เมื่อเกิดการโจมตีทางไซเบอร์เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว เชื่อเถอะ ความเสียหายที่เกิดขึ้นระเนระนาดแบบชนิดที่เรียกว่าไม่เหลืออะไรแน่นอน

สิ่งที่น่ากังวลมากขึ้นไปอีก ภัยไซเบอร์เหล่านี้ ต่างมีการพัฒนา มีความซับซ้อน มีความซ่อนเงื่อน คาดเดาไม่ได้ คาดเดาได้ยากมากขึ้นทุกวัน

ปัญหาคือ…ไม่ใช่เพียงแค่ต้องสร้างความตระหนักรู้ของประชาชน หรือเพียงแค่ทุกหน่วยงาน รัฐบาล ออกมายืนเรียงหน้าประกาศปาว ๆ ว่า เตรียมพร้อมทุกขั้นตอน

แต่ต้องตอบคำถามคนทั้งประเทศให้ได้ว่าเมื่อเกิดเหตุเกิดปัญหาขึ้น ใครจะรับผิดชอบ และจะแก้ไขปัญหาได้รวดเร็วแค่ไหน กี่นาที กี่ชั่วโมง หรือกี่วัน

ตรงนี้ต่างหาก…ที่ทุกคนต้องการความมั่นใจ!

……………………………………….
คอลัมน์ : เศรษฐกิจจานร้อน
โดย “ช่อชมพู”

อ่านบทความทั้งหมดคลิกที่นี่